The Moroccan Initiative

Er zijn in de USA onthullingen verschenen over het Moroccan Initiative van de New York Police Department.
In het grootse New York blijkt dat de Marokkaanse gemeenschap in de gaten is gehouden door de plaatselijke politie en de betrokkenen reageren, natuurlijk, geschokt en beledigd. Toch is de vraag niet waarom dat onderzoek er is, want dat is duidelijk de betrokkenheid van Marokkanen bij Islamitisch terrorisme.
Advocaten maken bezwaar omdat de New York City politie bij het werk ras, religie of etniciteit niet mag gebruiken als "bepalende factor".
De vraag is dan of een Marokkaan wordt bepaald door een ras, etniciteit of religie. Het antwoord is neen. Want er bestaat binnen de Marokkaanse landsgrenzen een etnische verscheidenheid, met als belangrijkste groepen de Amazigh (Berbers) en de Arabieren, die bovendien ook in de buurlanden wonen. Hetzelfde geld voor het raskenmerk want door de eeuwenlange slavenhandel die is bedreven door de Marokkaanse Sultans zijn verschillende raskenmerken in het land te vinden. De dominante religie tenslotte is in Marokko de Islam van de Maliki school, die ook in buurlanden Westelijke Sahara en Algerije dominant is. Dus de religie is ook geen factor voor het bepalen van wie of wat Marokkaans is.

Wat dan bepaald de Marokkaanse nationaliteit? Die wordt bepaald door de absolute vorst Mohamed VI. Dat staatshoofd noemt zichzelf koning maar hij stamt uit een geslacht van Sultans. Hij is behalve een wereldlijk ook een geestelijk leider, van, let op, alle gelovigen en dat zijn dus ook Marokkaanse Joden en Christenen. Zijn vermogen bestaat uit vele miljarden en is onder andere opgebouwd uit de inkomsten van de fosfaatmijnen in Marokko en in de Westelijke Sahara; dat gebied houdt de Marokkaanse vorst militair bezet, een groot deel van de bevolking is verjaagd, en de voortdurende Marokkaanse plundering van Sahraanse rijkdommen is een criminele daad die maar niet wordt bestraft. Het koninklijk kapitaal komt verder, naar men zegt, voor een deel uit de hasj-handel waarvoor Mohamed ook niet wordt aangepakt. Zijn volk wordt seksueel misbruikt, Franse politici zijn er tevreden over. Kritiek op koninklijk bezit en beleid wordt in Marokko streng gestraft. De corruptie tiert welig. Het Koninkrijk Marokko is zonder veel moeite te bestempelen als een criminele vereniging.
Dat is ook wat de Marokkaanse nationaliteit crimineel maakt en waarom het politiewerk in New York verstandig is.
Toch is de reden van het inlichtingenwerk in New York nog ernstiger, het is de war on terror.

De koppeling tussen het Marokko van Mohamed VI met Islamitische terreur is heel lastig. In de media wordt Marokko consequent afgeschilderd als "gematigd" en "modern", zelfs als "liberaal". En juist als bondgenoot in de "war on terror". Dat ongeloofwaardige positieve beeld is voor een groot deel het succes van de Marokkaanse propaganda die in het buitenland wordt aangestuurd door de DGED. Die Marokkaanse inlichtingen en spionagedienst stuurt de publiciteitsmachine aan en houdt de Marokkaanse gemeenschap in het buitenland scherp in de gaten. In Nederland en ook in de USA. Waarom wil de New Yorkse politie dan zelf onderzoek doen? Men vertrouwd de bondgenoot kennelijk niet helemaal!
En terecht. De DGED mag zich voordoen als loyale bondgenoot van het Westen maar is absoluut niet meer betrouwbaar dan vergelijkbare clubs in Saoedi Arabië. Geestelijk en politiek zit Mohamed VI op dezelfde lijn als het Koningshuis van Saoedi Arabië, waarvan de leden vaak in Marokkaanse paleizen vertoeven.
Juist de Marokkaanse façade van gematigdheid en de leugenachtige houding ten aanzien van de hasj-handel en de Westelijke Sahara vormen een opmerkelijke combinatie. Is die gladde Marokkaanse façade een alibi waarachter een terroristisch netwerk zich verbergt? Prostitutie, chantage, drugshandel en corruptie zijn verweven met onderwerelden waar ook terroristen verkeren. Het is opvallend dat er veel Marokkanen in verband kunnen worden gebracht met terreur in het buitenland en zo weinig met terreur in het Koninkrijk zelf.
Het is verstandig dat de New Yorkse politie onderzoek doet naar de misdadige koninklijke familie en hun aanhang, en dat is uiteindelijk een ieder met Marokkaans paspoort. En dat heeft weinig te maken met ras, etniciteit of religie maar alles met internationale misdaad en politiek.

Amerikaanse openheid

Het voorlopige lijstje met Engels leesvoer voor de winter heb ik maar weggehaald. Het was veels te voorlopig. Een meer permanente lijst is te vinden bij Cablesearch.org of kabelsearch.org. Bij deze website kan je de tekst van de telegrammen doorzoeken op termen zoals "Morocco". Je komt bijvoorbeeld het telegram tegen dat is geschreven naar aanleiding van het JUNE 8-11 VISIT TO SPAIN OF COMMANDER, U.S. AFRICA COMMAND waarin de Spaanse Secretary General of the Presidency Bernardino Leon tegen de Amerikaanse General Ward over de kwestie van de Westelijke Sahara zegt: ""Algeria was aware Morocco would never leave Western Sahara. Algeria was simply trying to make things more complicated for Morocco and use the issue as leverage on other matters". Het is net of je een Marokkaanse minister hoort praten over Algerije! Of de Amerikaan de flauwekul gelooft staat er niet bij.

Zoeken kan natuurlijk ook op Wikileaks zelf. Daar kan je bijvoorbeeld in het vakje "browse by origin" klikken op R, en dan op Rabat, de hoofdstad, voor een lijst met telegrammen die daar vandaan komen. En zo kan je ook lijstjes maken van rapporten van USA -diplomaten bij de ambassades van Algiers of het consulaat in Casablanca.

Bij El Akhbar stond een lijst met documenten die elders nog niet zijn te vinden maar die staan inmiddels niet meer op de website van El Akhbar. Maar met gebruik van de "in cache" functie bij Google zijn de files nog steeds op te halen.

Op Twitter is een WikileaksMOR account actief dat met de Marokkaanse telegrammen bezig is.
Global Voices online besteed aandacht aan de reacties in de Marokkaanse blogosfeer op de lekken.

Alles bij elkaar is er een fors netwerk bezig met het openbaren van de Amerikaanse kijk op de wereld in het pre-Obama tijdperk. Wat betreft de Westelijke Sahara blijkt die kijk voor verbetering vatbaar volgens Stephen Zunes.

De Wikileaks onthullingen worden in het Frans begeleid door Le Monde. In de U.K. is The Guardian medeplichtig. En in Spanje werkt El País mee, in Duitsland zit Der Spiegel in het complot en in de States weet de New York Times winst uit de onthullingen te behalen.

Aanvulling: Op Indymedia wordt gewezen op het bewerken van telegrammen uit Marokko. Er is ook een link te vinden naar de Russische Pravda die heeft bijgehouden hoe verward Wikileaks met de bestanden omgaat: publiceren, weghalen, redigeren, publiceren.. en niet altijd in die volgorde. En op de site Algerie360.com staat een verhaal over de relatie tussen Julian Assange en Israël en het opvallende gemis aan telegrammen die tijdens de Israëlische oorlogen zijn verstuurd.

Dollars van de Marokkaanse lobby

Bovenstaande brief (klik erop voor een uitvergroting) is op te vragen via de website van de Foreign Agents Registration Act in de USA. In de USA mogen buitenlandse regeringen betaalde lobbyisten aan het werk zetten voor hun eigen belangen maar dat moet wel netjes worden aangemeld. Marokko heeft flink wat lobbyisten aan het werk zoals een snelle zoekactie bij www.fara.gov aan het licht brengt. Een heel belangrijk onderwerp voor deze mensen is het werk voor de aanvaarding van de Marokkaanse bezetting van de Westelijke Sahara of, zoals in het bijgevoegde document staat: lobbying services before the federal government, focusing on issues surrounding the Western Sahara, as it has done for the past several years.
Kosten voor deze ene lobbyist, de Moffett Group, dit jaar: 240.000 dollar. Maar er zijn er meer zoals Nurnberger and Associates die $4,500 per maand beurt.
Gary Loeffer heeft voor $25,000 per maand deze opdracht : As directed by and in coordination with MACP staff, communicate with principals and staff of the Congress and Executive Branch to educate them on U.S. Moroccan relations and Morocco's commitment to securing a permanent resolution of the Western Sahara issue, with the express purpose of encouraging U.S. actions that promote Moroccan sovereignty, security, and prosperity.
Het zijn niet de enige lobbyisten die in de USA voor Marokko werken.

Als Marokko geld uitgeeft om de regering van de USA te bewerken is er geen reden te bedenken waarom Marokko geen geld zou uitgeven om de Nederlandse regering te bewerken.

VN: nog een jaar mensenrechtenschendingen toestaan

De Veiligheidsraad van de Verenigde Naties heeft na lang soebatten besloten het mandaat voor de MINURSO met weer een jaar te verlengen. De MINURSO is de VN missie die het referendum over de toekomst van de Westelijke Sahara moet organiseren en moet toezien op het staakt-het-vuren. Het referendum wordt steeds maar niet georganiseerd. Marokko werkt niet mee en heeft ook verklaard het referendum niet nodig te vinden. Desondanks worden er vele miljoenen besteed om de VN missie voor het organiseren van het referendum in stand te houden.
Het Polisario ondertussen wil dat de VN vredesmissie ook een mensenrechten component krijgt. Alle andere VN vredesmissies letten op schendingen van de mensenrechten, maar alleen de MINURSO niet. Op Koninginnedag moest de Veiligheidsraad beslissen over het verlengen van de MINURSO missie met deze aanvullende opdracht. Marokko bleek zich fanatiek te verzetten tegen het idee dat de vredesmissie ook op de mensenrechten moet gaan letten en kreeg daarin steun van Frankrijk dat nog steeds een veto-recht bezit.
Minister Verhagen van Buitenlandse Zaken is overigens in de buurt maar die heeft kennelijk hele andere zaken aan zijn hoofd dan de oproep om te pleiten voor de mensenrechten van Saharanen.

Ondertussen is er in Nederland wel iets vreemds gebeurd: op het Allochtonenweblog is een artikel over de Westelijke Sahara geplaatst! Dat is opmerkelijk omdat in het Nederlandse allochtonistendebat, dat met ferme hand wordt gestuurd door de overheid, deze kwestie altijd zorgvuldig wordt vermeden. Hoe minder er over de Westelijke Sahara wordt gemeld hoe comfortabeler men zich voelt. Zo is de hele kwestie rond mevrouw Haidar in serene stilte aan de allochtonen voorbijgegaan. Waarom in hemelsnaam dan nu een stuk plaatsen onder de kop "VN is bezorgd over mensenrechtenschendingen in Westelijke Sahara"? Zou dat te maken hebben met de laatste hongerstaking of met de oproep van de Stichting Zelfbeschikking West-Sahara? Maar die worden allebei niet genoemd op het weblog van allochtonenwelzijnswerker Ewoud Butter. In het artikel valt meteen op dat de allochtonen spreken over vermeende mensenrechtenschendingen, alsof het allemaal nog maar bewezen moet worden. En dat is typisch Marokkaans. Marokko ontkent zijn misdaden en zet er routineus en brutaal zijn eigen beschuldigingen tegenover. Als je onderaan het artikel even oplet zie je meteen uit welke hoek de wind waait: de bron is Maroc.nl, ook een weblog dat is opgezet met subsidie van de regering, ja de Nederlandse maar wellicht ook de Marokkaanse want het is een vehikel voor Marokkaans nationalisme.
Op het Nederlandse Allochtonenweblog is dus plaats voor de lange arm van de Marokkaanse inlichtingendienst die in het buitenland de integriteit van het territorium moet bewaken, zoals men dat noemt. Je moet wat overhebben voor de samenwerking, nietwaar?

De Marokkaanse propaganda-machine mengt zich ook flink in de politiek van de USA. Marokko houdt zich nu op koninklijk niveau daar bezig met het milieu in het kader van Earth Day. Dat is een Amerikaanse milieuclub die steeds zakelijker wordt. Helaas wordt de Marokkaanse liefde voor de Aarde niet vertaald in een handtekening onder het verdrag om landmijnen uit te bannen zoals het Polisario wel heeft gedaan.

De Marokkaanse lobby in de USA wordt onder andere verzorgd door de Beckerman public relations firma, zoals te lezen valt onderaan een artikel over een overloper. De grootste Marokko-propagandist in de USA is wellicht meneer J. Peter Pham. Er zijn natuurlijk ook blogs zoals de Moroccan American center for Policy en de MoroccoBoard. Voormalige Amerikaanse ambassadeurs in Marokko laten zich schaamteloos voor het karretje van Mohammed VI spannen,.. of andersom.
Na het succes in de Veiligheidsraad, waardoor de Saharaanse mensenrechten niet meetellen wordt nu zelfs om Amerikaanse actie geroepen in de Westelijke Sahara.

In Europa heeft Desertec, een bedrijf dat duurzame energie uit de Sahara wil halen, ondertussen toch besloten om dat niet te proberen in de Westelijke Sahara.
In Noorwegen is een bedrijf in grote moeilijkheden gekomen omdat het handelde in visolie die werd gewonnen uit vis die voor de kust van de Westelijke Sahara werd gevangen. In Nederland heeft de Dierenpartij vragen gesteld over die visserijpraktijk, van onder andere PFA, die illegaal blijkt te zijn.

In België tot slot, heeft de lange arm van Marokko wel heel succesvol ingegrepen. Op de verjaardag van de Saharaanse republiek op 27 februari, werd de vlag uitgestoken op het stadhuis van Borgerhout. Dat is een deelgemeente van Antwerpen waar veel Marokkanen wonen. Het voorstel van een Vlaams- nationalistische groep om die vlag uit te hangen werd in 2008 vrijwel unaniem aangenomen door de gemeenteraad. Dit jaar echter werd de vlag op het stadhuis door de brandweer weggehaald en in beslag genomen op verzoek van de Marokkaanse ambassadeur. Het Marokkaanse blad Hesspress schreef er een juichend stuk over compleet met foto's. De Belgen mogen concluderen dat de Marokkaanse ambassadeur meer te zeggen heeft in hun land dan de democratisch gekozen districtsraad. Maar in het grote geheel is dit slechts een weliswaar veelzeggend maar klein incident. Een veel grotere zaak blijft die van Abdelkader Belliraj, de Marokkaanse Belg die in Marokko is veroordeeld voor zes in België onopgeloste moordzaken en voor bizarre terreurbeschuldigingen in Marokko. Die zaak is ondertussen hervat.

Marokko vraagt excuses Aminatu

Aminatu Haidar kreeg een prijs in de USA en werd bij terugkeer niet toegelaten tot haar land, de Westelijke Sahara, door de Marokkaanse bezettende macht. Ze is in hongerstaking om haar paspoort terug, en toegang tot haar land te krijgen. Dit is de derde week van de hongerstaking.

Het is belangrijk nieuws dat wordt gevolgd door alle Spaanse media en de belangrijkste Engelse en Duitse. In Nederland worden er amper een paar regeltjes aan besteed. Maar de wereld is groter. De Nepalese krant The Himalayan schrijft over de Marokkaanse reactie. De minister van buitenlandse zaken Taieb Fassi Fihri beschuldigt Aminatou Haidar van het provoceren van de autoriteiten. In het Marokkaanse parlement zei hij dat Aminatu opzettelijk en zonder enige druk haar paspoort en identiteitsbewijs heeft weggegeven.
De BBC heeft het nieuws dat Marokko het paspoort wel wil teruggeven maar eerst excuses wil hebben van Aminatu.
Ondertussen hebben in de USA Senator Patrick Leahy, Senator Russ Feingold en de afgevaardigde Donald Payne zich uitgesproken voor Aminatu. Eerder had de President van Oost Timor, Ramos-Horta al zijn solidariteit uitgesproken. In het Engelse parlement ligt een motie ter ondersteuning van Aminatu ter tafel. Amnesty International heeft een verklaring uitgegeven. De Spaanse Senaat bemoeit zich ermee. En vandaag krijgt Aminatu bezoek van Euro-parlementariërs.

En U kan een petitie met een steunverklaring aan Aminatu tekenen op het web!

Clinton en de Marokkaanse vooruitgang

Hoe gaat het met Marokko, dat moderne land in Noord Afrika dat zo westers is georiënteerd?
Hillary Clinton, de Amerikaanse minister van buitenlandse zaken, is er op bezoek geweest. Ze vertelde dat het goed zou zijn voor de democratie als men zou gaan bloggen. Dat zei haar voorganger ook al. Clinton maakte verder duidelijk dat het beleid van Bush ten aanzien van de Westelijke Sahara ook zal worden voortgezet. Dat beleid is: beleefd positief reageren op Marokkaanse voorstellen om de Westelijke Sahara als Marokkaans gebied te beschouwen, om onrust te voorkomen.
Dat heeft ernstige misverstanden veroorzaakt volgens een schrijven in de Huffington Post. Gesterkt door Clinton's woorden werd de Marokkaanse Koning dadelijk agressief tegenover de Saharaanse oppositie. Zeven mensen die op bezoek waren geweest in de vluchtelingenkampen zijn gearresteerd op beschuldiging van hoogverraad.
Aminatu Haidar die terugkeerde uit New York werd verbannen. Zij had daar de Civil Courage Award in ontvangst genomen van het Robert F Kennedy Centrum. De Amerikaanse Democraten bij deze organisatie reageerden geschokt. Ook bij het Amerikaanse Christian Science Monitor is men verontrust.
En het blijft niet bij deze zaken. Steeds weer worden Saharanen opgepakt. Saharanen mogen geen buitenlanders meer op bezoek krijgen. En ze worden tegengehouden als ze op bezoek willen in het buitenland. Een Zweedse diplomate werd uitgewezen omdat zij contact heeft gehad met Saharanen. Het Polisario heeft een brief geschreven aan de Veiligheidsraad waarin zij alarm slaan. Amnesty International waarschuwt tegen de toenemende Marokkaanse agressie.

Maar Clinton lijkt andere prioriteiten te hebben. In Washington reikte zij een prijs uit aan de vertrekkende VS ambassadeur in Marokko, Riley, en bij die gelegenheid werd over meneer Riley gezegd:
"He played a pivotal role in Morocco's decision to purchase a U.S. military aircraft worth $2.4 billion. This is more than the sum of all Foreign Military Sales since the U.S. began its' security assistance relationship with the Kingdom in 1956."

Een andere voormalige ambassadeur van de USA, ene Edward M. Gabriel, is tegenwoordig adviseur van de Marokkaanse regering en in die hoedanigheid steunt hij het beleid van Clinton, zo laat hij weten bij de Global Post.

Het is niet alleen de Saharaanse kwestie die duidelijk maakt wat voor diktatuur Marokko is. Chakib El Khayari, de Riffijnse activist is in hoger beroep veroordeeld tot 3 jaar cel en een boete van 753930 dirham.


Aanvulling 29 nov. : Het State Department van Hillary Clinton heeft bekend gemaakt dat men bezorgd is over de toestand van Aminatu en dat de zaak wordt gevolgd. De New York Bar Association heeft de Spaanse en Marokkaanse autoriteiten laten weten dat zij handelen in strijd met de wet.

Obama urged to Protect Sahrawis, Uphold Self-Determination

Een groep verontruste Amerikanen heeft een brief geschreven aan President Barack Obama met het dringende verzoek het al veel te lang slepende conflict rond de Westelijke Sahara tot een einde te brengen. Zij vragen hem steun te geven aan het voorstel een volksraadpleging te houden, en om bescherming te bieden aan het Saharaanse volk tegen het Marokkaanse geweld. Tot de ondertekenaars behoren uiteenlopende groepen en personen, waaronder voormalig ambassadeur Frank Ruddy, zangeres Cynthia Basinet, de winnares van de Seoul Peace Prize Suzanne Scholte, de directeur van het Robert F. Kennedy Center Monika Kalra en anderen.
Hieronder de tekst van de brief:

July 24, 2009

The Honorable Barack Obama
President of the United States
The White House
Washington, D.C. 20500

Dear Mr. President:

We are writing as a diverse group of concerned citizens—Democrats, Republicans and Independents, and representatives of non-governmental organizations—to pledge our strong support for the human rights of the Sahrawi people of Western Sahara. As Africa’s only remaining colony, the fate of Western Sahara has been uncertain since Morocco began its occupation over 30 years ago. In light of the historic friendship between the governments of the United States and the Kingdom of Morocco, as President of the United States, you have the ability to help resolve this long-standing conflict and ensure that the Sahrawi people’s human rights, including the inalienable right to self-determination, are protected.

The Sahrawi people welcome your outreach to the Muslim world and consider it an important opportunity for dialogue. The Sahrawi are a people who have demonstrated a commitment to the rule of law, democracy, human rights, equal rights for women, and religious tolerance. In exercising their rights to freedom of assembly and expression, the Sahrawi people in Western Sahara have been subjected to arbitrary arrests and detention, forced disappearances, abuse, torture and sexual assault. The violence against the Sahrawis by agents of the government of Morocco has been well-documented in reports by Amnesty International, Human Rights Watch, Freedom House, the World Organization Against Torture, Reporters without Borders and the United States Department of State.

Western Sahara represents a clear case of a peoples’ unfulfilled right to self-determination, a right not only embedded in the United Nations Charter, but the very principle on which our own nation was founded. The Moroccan government, rather than facilitating the realization of the long-promised United Nation-backed referendum on self-determination, has worked aggressively to thwart the efforts of the United Nations Mission for the Referendum in Western Sahara (MINURSO) to implement its mandate.

Therefore, in support of the human rights of the Sahrawi people, we respectfully request that your administration:

1. Calls upon Morocco to end the ongoing repression and human rights abuses against the Sahrawi population in the territory of Western Sahara;

2. Supports a resolution of the conflict over Western Sahara through the long-promised free, fair and transparent referendum administered by MINURSO; and,

3. Organize a meeting with representatives of the undersigned to discuss this issue further.

The conflict in Western Sahara is often forgotten, along with the plight of the Sahrawi people. However, we must not allow the misinformation perpetuated by political interests to seal an uncertain fate for an entire people and obstruct the realization of their fundamental human rights. As a group of concerned citizens and NGOs, we seek to shed light on and present a balanced analysis of the conflict.

Thank you in advance for your consideration of our requests. We appreciate the opportunity for continued dialogue on this important human rights concern. Please do not hesitate to contact the undersigned individuals or representatives of the NGOs, at 703-534-4313 with any questions, concerns or further inquiries.

Sincerely,

Letter was signed by 41 USA NGO representatives and American citizens.

Zie ook : Is Obama Snubbing the King of Morocco?

Saharaanse studente wint prijzen in USA

(UPES) Een jonge Saharaanse studente, Mevr. Senia Bachir-Abderahman, heeft op 9 februari prijzen ontvangen van het Mount Holyoke College in de USA voor haar inzet voor de vrijheid en het recht op zelfbeschikking van haar volk.

Zij kreeg de McCulloch Center Global Engagement Award voor het tonen van "een hoge mate van persoonlijke inzet voor de gemeenschap buiten de campus" en The Kelly Sottile Community Service Award voor "buitengewone inzet voor de bewustmaking rond de campus en daarbuiten van kritieke mondiale vraagstukken".

Senia Bachir-Abderahman wordt door haar collega's beschreven als "een onvermoeibaar pleitbezorger voor de ongeveer 200.000 vluchtelingen uit de Westelijke Sahara die wonen in kampen in Algerije. Senia Bachir-Abderahman, die is geboren en getogen in een Algerijns vluchtelingenkamp en het nog steeds moet stellen zonder het burgerschap van haar land, heeft bij de Verenigde Naties gepleit voor onafhankelijkheid".

Senia gaf het geld dat verbonden is aan de The Kelly Sottile Community Service Award aan het Noorse Steun Comité voor de Westelijke Sahara.

De nieuwe bemiddelaar heet Ross

Christopher Ross is de naam van de Amerikaanse opvolger van Peter van Walsum als speciale gezant van de secretaris-generaal van de VN die als taak heeft de vredesonderhandelingen tussen Marokko en de R.A.S.D. te leiden.
Die naam was al maanden bekend maar de officiële aankondiging heeft wat op zich laten wachten, waarschijnlijk vanwege Marokkaans verzet. De Saharanen zijn er intussen blij mee. De Marokkaanse reactie is wat lauw.

Human Rights Watch rapport

Human Rights Watch heeft een rapport gepubliceerd over de toestand van de mensenrechten in het door Marokko bezette deel van de Westelijke Sahara en in de Saharaanse vluchtelingenkampen in buurland Algerije.

De Amerikaanse club (waar meneer Dittrich van D'66 tegenwoordig werkt) heeft een rapport uitgebracht met een blinde vlek: het bevrijde gebied van de Westelijke Sahara. Men vond dat gebied de moeite niet waard omdat het zo dun is bevolkt.
Het rapport gaat dus over de mensenrechten in het door Marokko veroverde gebied en over de mensenrechten in de vluchtelingenkampen in Algerije. Die liggen in een gebied waarover Algerije aan het Polisario volkomen autonomie heeft verleend. HRW kritiseert Algerije omdat het zijn verantwoordelijkheid over het gebied heeft afgestaan aan het Polisario. Het rapport richt zich voornamelijk op het Marokkaans en het Saharaans bestuur.

Eén van de aanbevelingen aan de regering van Marokko is dat er onderzoek nodig is naar de heren Ichi abou el-Hassan, Moustapha Kamouri en Aziz Annouche vanwege verdenkingen inzake marteling.

Het Polisario wordt onder andere een aantal aanpassingen aan de strafwet aanbevolen. Er wordt ook veel werk gemaakt van de slavernij-kwestie.

Verder staan in het rapport aanbevelingen voor de meeste betrokken partijen.
De VN-Veiligheidsraad krijgt van HRW te horen dat het mandaat van MINURSO (VN-missie voor het referendum in de Westelijke Sahara) moet worden uitgebreid zodat ook de mensenrechten situatie kan worden bewaakt zowel in het door Marokko bezette deel van de Westelijke Sahara als in de door het Polisario beheerde vluchtelingenkampen in Algerije.

Het is een degelijk engelstalig rapport van rond de 150 pagina's met een flinke stapel bijlagen waarvan er veel in het frans zijn.
Western Sahara Info heeft zoals zo vaak weer een uitgebreid overzicht van de reacties.

Active Endeavour

In Trouw is weer nieuws over Marokko te vinden: Marokko heeft zich aangesloten bij de NATO operatie genaamd Active Endeavour waar ook Nederland aan meedoet, net als veel andere landen zoals België en Noorwegen, Roemenië en Rusland. Het is een marine-operatie in de Middellandse Zee die is opgezet na de aanslagen van 9/11 met als doel om Europa te beschermen tegen terroristische aanvallen vanuit de Islamitische wereld. De inzet van de oorlogsschepen is bedoeld om terroristen te bestrijden maar in de praktijk heeft men, voor zover bekend, vooral drenkelingen uit zee gevist en illegalen gearresteerd.
Op 16 maart 2004 was al aangekondigd dat ook landen buiten de Nato zouden worden verzocht om mee te doen, zoals voormalige Oostbloklanden en ook de landen die meedoen aan de zogenaamde Mediterrane Dialoog: Algerije, Egypte, Israël, Jordanië, Mauritanië, Marokko en Tunesië. Maar dat staat niet in de Trouw.
------
Aanvulling 6 juni 2008: Volgens persburo Reuters heeft Marokko onlangs in de USA een grote wapenorder geplaatst, van 24 F-16 gevechtsvliegtuigen ter waarde van honderden miljoenen dollars. Ook De Gelderlander brengt dat bericht.

Nobelprijs voor van Walsum?

De bemiddelaar die is aangesteld door de Verenigde Naties in het conflict tussen het Koninkrijk Marokko en de Saharaans Arabisch Democratische Republiek is de nederlandse professor van Walsum.
Hoe gaat het met de professor? De vraag wordt in Nederland niet gesteld. In het kille polderland draait het nieuws om Wilders en zijn Marokkaanse tegenspelers maar de kwestie West Sahara is even onbekend als professor van Walsum.
Er is ook niet veel te melden.
Er zijn drie onderhandelingsronden geweest en binnenkort komt er nog een vierde.
Van Walsum heeft een reis om het conflictgebied gemaakt; door Marokko, Algerije en Mauretanië maar hij is niet in de Westelijke Sahara geweest. Dat is jammer want dan had hij kunnen zien wat voor graffiti de jongens van zijn vredesmacht over de archeologische bezienswaardigheden bij Tifariti hebben gespoten.
Peter van Walsum heeft wel Saharaanse vluchtelingen bezocht in hun kampen in de woestijn van zuid Algerije maar hij kon daar niemand hoop bieden. Dat is heel jammer want de vluchtelingenkampen bestaan al meer dan dertig jaar en het geduld en het vertrouwen in de Verenigde Naties begint op te raken. De stemming onder de vluchtelingen begint regelrecht oorlogzuchtig te worden. Het leiderschap van het Front Polisario blijft rustig en maant tot kalmte.

Maar naast de goed georganiseerde en ordelijke vluchtelingenkampen is er ook een ondergrondse Saharaanse beweging in het bezette gebied. Daar zijn de spanningen nog veel groter want de Saharanen staan er bloot aan vervolging door de Marokkaanse onderdrukkers. Die etnische spanningen bestaan ook in Marokko zelf want in het zuiden van dat land wonen veel Saharanen.

TanTan is een stad in zuid Marokko waar de USA graag een basis zou willen vestigen. De Amerikanen hebben daar al eens oefeningen gehouden met het Marokkaanse leger. In die stad is nu een Marokkaanse politieagent om het leven gebracht en de Marokkaanse bezetter geeft hiervan Saharanen de schuld. Het Polisario ontkent iets met de zaak van doen te hebben. Het Polisario heeft met dit soort acties dan ook heel veel te verliezen.

Het Saharaanse verzet binnen het bezette gebied is opvallend geweldloos en een belangrijke rol is weggelegd voor vrouwen. Een beroemde naam daarbij is Aminatou Haidar die de Zilveren Roos is toegekend en ook de Juan Maria Bandres mensenrechtenwerk-prijs, en zij heeft een nominatie voor de Sakharov prijs gekregen en het ereburgerschap van Napels. (Tijdens een bezoek aan Nederland heeft Aminatou Haidar overigens geen weinig belangstelling gekregen.)

De ruimte voor geweldloze actie en verzet is echter heel klein. Er is veel woede en provocateurs kunnen makkelijk problemen uitlokken. In Noord Afrika is bovendien een wapenwedloop gaande tussen Algerije en Marokko. En Nederland pikt daarbij dure graantjes mee.

Wat doet Peter van Walsum er aan? Zo te zien helemaal niets. Als een kille technocraat doet hij plichtmatig de onderhandelingsrondjes terwijl hij daar zelf niet in lijkt te geloven. Wat zou er voor die man belangrijk zijn? Eigen ambitie en een mogelijke Nobelprijs voor de vrede? Of eigen ambitie en grote winst voor nederlandse wapenhandel?