Fugro : een militaire onderaannemer

Het Nederlandse bedrijf Fugro zoekt naar olie. Het Noorse dochterbedrijf Fugro-Geoteam zoekt naar olie voor de kust van de Westelijke Sahara, het gebied dat illegaal is geannexeerd door Marokko. Dat doen zij in opdracht van het Amerikaanse bedrijf Kosmos Energy, dat een licentie heeft gekocht van de Marokkaanse overheid voor het gebied waar mogelijk olie zit en dat bekend staat als de Boujdour offshore blocks 1-23. De Noorse onderzoeksgroep Norwatch heeft een document ontdekt waaruit duidelijk wordt dat de Marokkaanse marine is ingeschakeld bij de zoektocht van Fugro.
Fugro is ingeschakeld bij een marine operatie van Marokko. Het Nederlandse bedrijf maakt zich daarmee schuldig aan de voorbereiding op de illegale plundering van Saharaanse grondstoffen.


De levering van Nederlandse oorlogsschepen aan Marokko komt hiermee in een ander daglicht te staan. Zij worden geleverd onder het voorwendsel dat de Marokkaanse marine met de schepen de stroom vluchtelingen naar Europa kan tegengaan. Maar tegen de tijd dat de fregatten zullen worden geleverd zal men klaar zijn voor het bouwen van de productieplatforms in zee. Het bouwen of in gebruik nemen van die olieboorplatforms kan voor de Saharanen een reden zijn het bestand te verbreken. En dan komen die fregatten van pas voor Marokko en zijn bondgenoten bij het plunderen.

Actieprogramma Nederland Marokko

Bij het bezoek dat minister Verhagen vorig jaar bracht aan het Noord Afrikaanse Sultanaat dat het Koninkrijk Marokko wordt genoemd werd een feestelijk actieplan gepresenteerd: het Actieprogramma Nederland Marokko (pdf) dat verder niet in het nieuws is geweest. Toch staan er wel opmerkelijke zaken in. Zoals:

Beide partijen bevestigen hun voornemen de samenwerking op defensiegebied voort te zetten. Bij het intensiveren van militaire samenwerking kan gedacht worden aan terrorismebestrijding, alsmede opleiding en training. In het kader van opleiding en training bestaat aan NL zijde behoefte aan oefenterreinen in Marokko, met name voor helikopters, mede in het kader van de voorbereiding van Nederlandse troepen op de inzet bij vredesoperaties.

Nederlandse vredesoefeningen met helicopters van het leger? Men bedoelt de Apache gevechtshelicopters die in Afghanistan worden ingezet voor de vredesmissie aldaar: een vrede die men wil bereiken door het Afghaanse verzet definitief te verslaan, cq allemaal dood te schieten. Ingewikkelder is het niet, dat nederlandse "vredeswerk".

Scrupules noch principes zullen deze nederlandse regering hinderen. Er worden ook marine korvetten aan het Marokkaanse Sultanaat verkocht, inclusief opleiding.

Fregatten voor Marokko

Wendela de Vries van Stopwapenhandel.org schrijft:

"Voordat de drie SIGMA-fregatten aan Marokko mogen worden geleverd moet een wapenexportvergunning worden afgegeven door het ministerie van Economische Zaken.
Daartoe wordt de order getoetst aan criteria die zijn vastgelegd in de EU Gedragscode Wapenexport. Op dit moment is de exportvergunning voor zover bekend nog niet afgegeven, maar duidelijk is dat de financiële garantiestelling door de Nederlandse staat wijst op een positief oordeel over de order. Toch botst de verkoop van wapens aan Marokko op verschillende punten met die Europese gedragscode. Het meest duidelijk is de order in strijd met criterium 8 van de EU Gedragscode Wapenexport:

"Compatibiliteit van de wapenuitvoer met de technische en economische capaciteit van het ontvangende land, rekening houdend met de wenselijkheid dat de staten aan hun legitieme behoeften inzake veiligheid en defensie voldoen met zo gering mogelijke aanwending van menselijk en economisch potentieel voor bewapening."

De militaire uitgaven van Marokko bedragen 4,5% van het BNP en 13-14% van het nationale Budget. Daarbij zijn nog niet inbegrepen de drie eerder genoemde grote wapenaankopen, die Marokko de komende jaren minstens $ 4,2 miljard gaan kosten (€ 2,8 miljard). Ter vergelijking: aan ontwikkelingshulp ontving Marokko in 2006 $ 1,046 miljard."

Lees haar hele Factsheet Fregatten voor Marokko dat als .pdf bestand beschikbaar is.

Een lintje in Marokko en een afgang in de Sahara

Een anonieme tipgever wees op een heugelijke mededeling. De minister van Buitenlandse Zaken en Samenwerking van Marokko, de heer Taieb Fassi Fihri, heeft op dinsdag 5 augustus in Rabat een prachtige onderscheiding uitgereikt aan de heer Sjoerd Leenstra, de Nederlandse ambassadeur in Marokko. Bij deze mooie gelegenheid verklaarde de Nederlandse diplomaat dat hij was vereerd met het lintje en dat hij goede herinneringen aan zijn verblijf in Marokko overhoudt. Deze decoratie, zei hij, "is een teken van goede betrekkingen tussen de twee landen." Een goedmakertje vanwege het paspoortengeschil?
Hoe dan ook, de Marokkaanse onderscheiding voor de ambassadeur staat in schril contrast met het brevet van onvermogen dat de Saharanen hebben uitgereikt aan de nederlandse onderhandelaar van Walsum.
In juli 2005 is Peter van Walsum benoemd. Vorig jaar april stonden de directe onderhandelingen op het punt van beginnen en het zag er veelbelovend uit. Dat de Marokkaanse regering en het Front Polisario direct met elkaar wilden onderhandelden betekende erkenning voor elkaars bestaan en dat was een hele vooruitgang. De Marokkanen boden een plan aan waarin de Saharanen een autonome provincie krijgen en de Saharanen boden een plan aan met een volksraadpleging over autonomie of integratie, op basis van een eerder VN-plan van James Baker, maar nu met garanties voor vergaande samenwerking als de uitslag toch onafhankelijkheid zou worden. Je zou zeggen dat een overeenkomst nog slechts een kwestie van vaardig onderhandelen zou zijn. Bovendien was er al een overeenkomst voor familiebezoek van gevluchtte Saharanen aan het door Marokko bezette gebied en omgekeerd van Saharanen uit het Marokkaans gebied aan de vluchtelingenkampen waarmee werd gewerkt aan het bouwen van een vertrouwensrelatie.

Waarom begon van Walsum dan opeens van de daken te schreeuwen dat het Saharaanse voorstel onhaalbaar is? Zouden er Nederlandse politieke belangen meespelen? Volgens een studie van het Nederlands instituut Clingendael heeft Nederland weinig tot niets met deze zaak te maken. Maar dat zegt niks.

In 1996 werd het Congres van de Internationale Liberalen gehouden in Noordwijk waar steun werd uitgesproken voor het referendum over onafhankelijkheid. Dat gebeurde ook in de opvolgende jaren 1999, 2000, 2002 en 2003. In 2005 zwijgen de liberalen en in 2006 wordt het congres in Marokko gehouden, waar opeens twee liberale partijen blijken te bestaan. Bij die gelegenheid verklaart de welbekende Nederlandse neokoloniaal Hans van Baalen namens de liberalen dat het Marokkaanse standpunt gevolgd moet worden. Hij doet dat ter gelegenheid van de presentatie van het rapport van zijn fact-finding mission dat -merkwaardigerwijze- niet wordt gepubliceerd door hem of de Liberale Internationale. Het Front Polisario, dat in goed vertrouwen alle medewerking aan van Baalen heeft gegeven bij zijn fact-finding mission, is uiteraard niet in Marrakech aanwezig en krijgt het rapport niet.

Opvallend is dat Hans van Baalen in Marrakech met dezelfde redenatie kwam als van Walsum later: autonomie is haalbaar in tegenstelling tot onafhankelijkheid en een snelle oplossing is nodig wegens het lijden van de vluchtelingen.
Overigens heeft D'66 zich volstrekt afzijdig gehouden bij de pro-Marokko coup van van Baalen, hoewel men wel degelijk aanwezig was met een afvaardiging onder leiding van Boris Dittrich.

In februari van dit jaar werd bekend dat Nederland oorlogsschepen heeft verkocht aan Marokko.

Die wapenhandel en het achterbakse Liberalen-rapport rechtvaardigen het vermoeden dat ze groot chagrijn bij de Saharanen hebben veroorzaakt over Nederlanders in het algemeen en de rechtse variant in het bizonder. Het maakt in ieder geval zeer begrijpelijk dat het Front Polisario de haagse heer van Walsum aan de kant heeft gezet.

Van Walsum: Rot Nou Maar Op

De nederlandse topdiplomaat en amateurfilosoof Peter van Walsum heeft na zijn pensionering nog een nieuwe uitdaging aangenomen bij de Verenigde Naties. Hij mag als speciaal gezant van de secretaris-generaal van de Verenigde Naties de vredesonderhandelingen leiden tussen het Koninkrijk Marokko en de Saharaans Arabische Democratische Republiek. Marokko houdt tweederde van de SADR bezet, heeft de bevolking naar Algerije gejaagd en exploiteert de grondstoffen in het gebied.
Van Walsum is een beetje traag maar na een paar jaar is nu het hoge woord eruit: hij gelooft er eigelijk niet in. Peter van Walsum denkt dat een onafhankelijke Saharaanse republiek geen bestaanrecht heeft, zo bericht Al Jazeera.

De voorzitter van de Veiligheidsraad is Zuid Afrika en woordvoerder Dumisani Kumalo heeft volgens Arabisto.com opgemerkt dat de positie van Van Walsum een gevaar kan betekenen voor toekomstige vredesvoorstellen, want "hee, als we zo gaan beginnen moeten we ook de Palestijnen vertellen dat ze "realistisch" moeten zijn en hun onafhankelijke staat wel kunnen vergeten".

Voorlopig is Peter van Walsum natuurlijk wel een echte realpoliticus want de nederlandse marinewerf Schelde BV heeft drie fregatten verkocht aan Marokko. De Nederlandse Staat is garant voor 848.214.600 euro.
Peter van Walsum is echt niet bezig met vredesvoorstellen, maar heel gewoon en hollands-realistisch met achterbakse wapenhandel.

Ach Peter van Walsum: rot nou maar op.

Nobelprijs voor van Walsum?

De bemiddelaar die is aangesteld door de Verenigde Naties in het conflict tussen het Koninkrijk Marokko en de Saharaans Arabisch Democratische Republiek is de nederlandse professor van Walsum.
Hoe gaat het met de professor? De vraag wordt in Nederland niet gesteld. In het kille polderland draait het nieuws om Wilders en zijn Marokkaanse tegenspelers maar de kwestie West Sahara is even onbekend als professor van Walsum.
Er is ook niet veel te melden.
Er zijn drie onderhandelingsronden geweest en binnenkort komt er nog een vierde.
Van Walsum heeft een reis om het conflictgebied gemaakt; door Marokko, Algerije en Mauretanië maar hij is niet in de Westelijke Sahara geweest. Dat is jammer want dan had hij kunnen zien wat voor graffiti de jongens van zijn vredesmacht over de archeologische bezienswaardigheden bij Tifariti hebben gespoten.
Peter van Walsum heeft wel Saharaanse vluchtelingen bezocht in hun kampen in de woestijn van zuid Algerije maar hij kon daar niemand hoop bieden. Dat is heel jammer want de vluchtelingenkampen bestaan al meer dan dertig jaar en het geduld en het vertrouwen in de Verenigde Naties begint op te raken. De stemming onder de vluchtelingen begint regelrecht oorlogzuchtig te worden. Het leiderschap van het Front Polisario blijft rustig en maant tot kalmte.

Maar naast de goed georganiseerde en ordelijke vluchtelingenkampen is er ook een ondergrondse Saharaanse beweging in het bezette gebied. Daar zijn de spanningen nog veel groter want de Saharanen staan er bloot aan vervolging door de Marokkaanse onderdrukkers. Die etnische spanningen bestaan ook in Marokko zelf want in het zuiden van dat land wonen veel Saharanen.

TanTan is een stad in zuid Marokko waar de USA graag een basis zou willen vestigen. De Amerikanen hebben daar al eens oefeningen gehouden met het Marokkaanse leger. In die stad is nu een Marokkaanse politieagent om het leven gebracht en de Marokkaanse bezetter geeft hiervan Saharanen de schuld. Het Polisario ontkent iets met de zaak van doen te hebben. Het Polisario heeft met dit soort acties dan ook heel veel te verliezen.

Het Saharaanse verzet binnen het bezette gebied is opvallend geweldloos en een belangrijke rol is weggelegd voor vrouwen. Een beroemde naam daarbij is Aminatou Haidar die de Zilveren Roos is toegekend en ook de Juan Maria Bandres mensenrechtenwerk-prijs, en zij heeft een nominatie voor de Sakharov prijs gekregen en het ereburgerschap van Napels. (Tijdens een bezoek aan Nederland heeft Aminatou Haidar overigens geen weinig belangstelling gekregen.)

De ruimte voor geweldloze actie en verzet is echter heel klein. Er is veel woede en provocateurs kunnen makkelijk problemen uitlokken. In Noord Afrika is bovendien een wapenwedloop gaande tussen Algerije en Marokko. En Nederland pikt daarbij dure graantjes mee.

Wat doet Peter van Walsum er aan? Zo te zien helemaal niets. Als een kille technocraat doet hij plichtmatig de onderhandelingsrondjes terwijl hij daar zelf niet in lijkt te geloven. Wat zou er voor die man belangrijk zijn? Eigen ambitie en een mogelijke Nobelprijs voor de vrede? Of eigen ambitie en grote winst voor nederlandse wapenhandel?

nederlands marokkaanse politiek

Tofik Dibi is een jong Nederlands kamerlid dat ook een Marokkaans paspoort bezit. Hij heeft de plicht om stelling te nemen tégen Wilders en vóór de Marokkaanse gemeenschap in Nederland. Groen Links is een partij waarin deze werkverdeling vaker voorkomt. Men noemt dat cliëntelisme. Nu Tofik Dibi in deze dagen stelling neemt tegen Wilders doet hij dat vanwege zijn Marokkaanse afkomst.
Tofik heeft als nederlandse socialist ook de plicht om zich uit te spreken tégen de Marokkaanse bezetting van de Westelijke Sahara. De Marokkaanse bezetting wordt door Nederland niet erkend en overigens door geen enkel ander land. Die bezetting is een schending van het internationaal recht. De Westelijke Sahara is een typisch voorbeeld van de Marokkaans-Islamitische expansiedrift waar mensen hier terecht bang voor zijn.
Groen Links veroordeeld de annexatie van West Sahara en zou daarom moeten protesteren tegen de verkoop van fregatten aan Marokko zoals onlangs bekend werd gemaakt.
Maar daarover zwijgt Groen Links totnutoe, en wie zwijgt stemt toe...

Het is mijn inziens beter als Tofik Dibi zich uitspreekt tegen de Marokkaanse bezetting van de Westelijke Sahara -en tegen de levering van wapens aan Marokko- en een Groen-Links collega van Nederlandse afkomst zich bezig houdt met Wilders.
Andersom kan ook wel - maar spreken over Wilders en blijven zwijgen over wapenhandel - dat kan niet.