Kritiek op Factsheet

Kritiek op de Factsheet van de Campagne tegen Wapenhandel, juli 2008, "Fregatten voor Marokko"

De AIVD heeft gewaarschuwd tegen de invloed van de Marokkaanse buitenlandse diensten in Nederland. Marokko wil overal ter wereld zijn "territoriale integriteit" beschermen tegen het Front Polisario dat streeft naar onafhankelijkheid van de Westelijke Sahara dat door Marokko wordt geclaimd. Die waarschuwing van de AIVD is terecht maar vergeefs. De Marokkaanse visie op de Westelijke Sahara is bijna gemeengoed in Nederland. Die visie is dat het gebied door Marokko zou zijn bevrijd en geannexeerd terwijl het jaloerse Algerije onderdak geeft aan terroristen die het gebied onveilig willen maken. Deze simpele en valse voorstelling van zaken is conform de wensen van de Marokkaanse buitenlandse inlichtingendienst Direction générale des études et de la documentation.
 

Hierbij een verlate kritiek op een cruciaal rapport van de Campagne tegen de Wapenhandel uit 2008, "Fregatten voor Marokko" waarin de invloed van het valse Marokkaanse beeld terug te vinden is.

De factsheet "Fregatten voor Marokko" is tamelijk beknopt en gaat slechts terloops in op de kwestie van de Westelijke Sahara. Dat gebeurd onder het kopje "Marokko en de NAVO". En in dat hoofdstukje is slechts de eerste alinea aan de Westelijke Sahara besteed:
 

"De Marokkaanse militaire positie wordt bepaald door haar rivaliteit met Spanje en Algerije.
Sinds 1975 heeft Marokko de Westelijke Sahara ingelijfd. Met steun van Algerije hebben de West-Saharanen, verenigd in Polisario, gestreden voor onafhankelijkheid en in 1991 besliste de VN dat hierover een referendum moest worden gehouden. Marokko weigert echter zo’n referendum te organiseren, want het wil de Westelijke Sahara niet kwijt. Tot nu toe heeft de
internationale gemeenschap de Marokkaanse houding stilzwijgend geaccepteerd, maar het toenemend belang van Algerije als olieleverancier zou de Marokkaanse positie kunnen verzwakken. Frankrijk bijvoorbeeld heeft in juni 2008 een uitgebreid militair en nucleair pact gesloten met Algerije".

Bijna alles in dit te korte stukje tekst is verkeerd. Om dat uit te leggen moeten we het tekstje uitpluizen, en in stukjes opdelen.

En we beginnen bij de eerste zin.

"De Marokkaanse militaire positie wordt bepaald door haar rivaliteit met Spanje en Algerije."

Het is meteen mis. Uiteraard wordt de militaire positie bepaald door de buurlanden van Marokko. Vraag een Marokkaan naar zijn buurlanden en hij noemt ook alleen deze twee en niet de derde want anders krijgt hij klappen. Natuurlijk is er nog een buurland en dat is de Westelijke Sahara. Dat mogen wij in Nederland gewoon zeggen.
De buurlanden bepalen de militaire positie van een land en wat bij Marokko opvalt is dat het land een agressieve houding heeft naar alle drie buren: het heeft een claim op Spaanse enclaves zoals Cueta en Melilla, en het heeft met Algerije een grensoorlog gevoerd om de regio Tindouf. En dan is er de Westelijke Sahara dat Marokko met militair geweld voor een gedeelte heeft weten te bezetten. De Marokkaanse aanval op het gebied begon met de Groene Mars, een Jihadistische campagne waarin de Islamitische leider Hassan II zijn volgelingen had opgeroepen om de Westelijke Sahara te bezetten. Het gevolg was de oorlog met het Saharaanse Front Polisario. Geen van de partijen is in staat geweest een definitieve militaire overwinning te boeken. Sinds 1991 is een staakt-het-vuren van kracht nadat overeen was gekomen dat er een referendum zal worden georganiseerd over de toekomst van het gebied. Een missie van de VN, de MINURSO wat staat voor Mission des Nations Unies pour l'organisation d'un référendum au Sahara occidental, houdt toezicht op het bestand en moet het referendum organiseren. Marokko heeft een militaire verdedigingslinie aangelegd van ruim 2500 kilometer, die dwars door het gebied loopt ook waar het grootste deel van zijn militaire macht is gelegerd. Dat is wat de militaire positie van Marokko in hoge mate bepaald en dat in geen enkele beschouwing van Marokko kan worden weggelaten.

De tweede zin.

"Sinds 1975 heeft Marokko de Westelijke Sahara ingelijfd."

Dat klopt niet. Marokko heeft een deel van de Westelijke Sahara ingelijfd. Het oostelijke deel, ongeveer een kwart, is niet in handen van Marokko en daar heerst het Front Polisario. Dat is eveneens het grondgebied van de Democratisch Arabische Republiek Sahara die is uitgeroepen in 1976 in Bir Lehlu. De Saharaanse republiek staat bekend onder de afkortingen RASD en SADR en is erkend door onder andere de buurlanden Mauritanië en Algerije en door ongeveer zeventig andere landen. Ambassadeurs van de RASD hebben geloofsbrieven aangeboden in landen als Zuid-Afrika, Nigerië, Cuba en Venezuela. De RASD is lid van de Afrikaanse Unie en daarom is Marokko daar geen lid van.

Marokko doet graag voorkomen alsof het hele grondgebied van de Westelijke Sahara bij Marokko is ingelijfd maar dat is niet zo. Marokko schetst het bevrijde gebied als een militaire bufferzone met Algerije, vanuit de Marokkaanse stelling dat de RASD een Algerijns marionettentheater is, en vanuit het fictieve idee dat het een territoriaal conflict met Algerije betreft.

De stelling dat "de Westelijke Sahara is ingelijfd" is een Marokkaanse frase die veel wordt nagepraat net als de stelling dat Marokko het administratieve bestuur over het gebied zou voeren. Het is wel het Marokkaanse doel maar dat is niet bereikt.

Als men de voorstelling van zaken die in de frase verpakt zit gemakshalve napraat dan heeft men ongemerkt al partij gekozen in het conflict.

Zin drie.

"Met steun van Algerije hebben de West-Saharanen, verenigd in Polisario, gestreden voor onafhankelijkheid en in 1991 besliste de VN dat hierover een referendum moest worden gehouden."

Dit is zo rommelig geformuleerd dat deze zin in stukjes moet worden behandeld.

"Met steun van Algerije"

Het is een altijd en overal terugkerend Marokkaans refrein. Marokko benadrukt uitsluitend de steun van Algerije omdat zij de Saharanen niet willen erkennen als een onafhankelijk volk. Als je Marokko moet geloven hebben ze alleen een probleem met het nare buurland Algerije. Toch is dat niet zo. Inderdaad steunt Algerije de Saharanen, en is er zelfs een Algerijnse legereenheid bij een actie betrokken geweest. Maar Algerije staat niet alleen. De steun voor de onafhankelijkheid van de Westelijke Sahara is veel breder. Vooral in de Spaanstalige wereld en bij mensenrechtenorganisaties is de afwikkeling van de laatste dekolonisatie affaire van Afrika een zaak die steun geniet. Marokkaanse bronnen zullen nooit de steun van Nelson Mandela aan het Polisario noemen, van het Robert F. Kennedy Center for Justice and Human Rights, of van de vredesbeweging in Scandinavië.

Van Marokkaanse zijde wordt ook niet snel gesproken over de steun die men geniet van Frankrijk. De Franse luchtmacht heeft zich met bombardementen in de zaak gemengd en in de Veiligheidsraad en in de Europese Unie geeft Frankrijk onmisbare diplomatieke steun. Als een onafhankelijke waarnemer spreekt over de steun van Algerije aan het Polisario dan kan die de steun van Frankrijk aan Marokko niet ongenoemd laten.

"hebben de West-Saharanen, verenigd in Polisario, gestreden"

Verkeerde voltooide tijd. De strijd van de West-Saharanen is zeker geen strijd die voltooid voorbij en afgelopen is.
De militaire strijd is inderdaad tijdelijk gestaakt toen in 1991 een wapenstilstand overeen is gekomen zodat de partijen een referendum konden organiseren. De Verenigde Naties hebben een missie in het gebied om de naleving van het bestand te controleren en het referendum mogelijk te maken. Hoewel Marokko tegenwoordig openlijk weigert mee te werken aan het referendum durft men de vredesmissie niet op te doeken. Het heeft wel geleid tot het opvlammen van de Saharaanse intifada, de ongewapende volksopstand in het bezette gebied. De Saharaanse intifada krijgt weinig tot geen media aandacht maar is van groot belang. Volgens Noam Chomsky zou de ontzagwekkende protestcamping Gdeim Izik, die bij El Ayun werd opgericht in 2010, zelfs de ontsteking zijn geweest van de Arabische Lente en de vorm van dat protest heeft grote gelijkenis met de Occupy beweging. Er is niet veel dat erop wijst dat de Saharaanse intifada aan kracht verliest ondanks, of wellicht juist vanwege de wrede Marokkaanse reactie die gepaard gaat met grove schendingen van de mensenrechten, die veelal zijn gericht op vrouwen. Het Polisario wil dat de VN-vredesmissie gaat toezien op de naleving van de mensenrechten maar Frankrijk blokkeert dit met een veto in de Veiligheidsraad.
Er is geen enkele reden om de verleden tijd te gebruiken voor de strijd van de Saharanen. Het conflict woedt in alle hevigheid, alleen niet met militaire middellen. Maar de militaire optie is zeker niet van tafel of voltooid verleden tijd.

Door de verleden tijd te gebruiken en de suggestie te wekken dat de Westelijke Sahara geen conflict-gebied meer is lijkt er een bezwaar minder tegen de fregattenverkoop te bestaan. Exportvergunningen mogen immers niet worden afgegeven voor conflictgebieden.

"onafhankelijkheid en in 1991 besliste de VN dat hierover een referendum moest worden gehouden."

Onjuist maar bijna goed. Het was niet de VN die heeft beslist dat er een referendum moest komen maar de partijen zijn dat zelf overeengekomen tijdens vredesonderhandelingen. Marokko wil niet langer meewerken aan het referendum terwijl het eerst daarmee wel heeft ingestemd. Het is een voorbeeld van de onbetrouwbaarheid van het Marokkaanse regime.

"Marokko weigert echter zo’n referendum te organiseren, want het wil de Westelijke Sahara niet kwijt."

Dat klopt! Maar dan krijgen we dit:

"Tot nu toe heeft de internationale gemeenschap de Marokkaanse houding stilzwijgend geaccepteerd, maar het toenemend belang van Algerije als olieleverancier zou de Marokkaanse positie kunnen verzwakken. Frankrijk bijvoorbeeld heeft in juni 2008 een uitgebreid militair en nucleair pact gesloten met Algerije."

"De internationale gemeenschap [heeft] de Marokkaanse houding stilzwijgend geaccepteerd". Ja, sapperdeflap, dat komt ook weer zo uit een folder van het Marokkaans toerismeburo, wat overigens een hele grote en professionele sector is. Het is gladde en goedkope onzin. Internationale instellingen zoals de Verenigde Naties hebben grote moeite met de Marokkaanse houding waaruit geen enkel respect blijkt voor instellingen als het ICJ, die immers een uitspraak heeft gedaan over de rechtmatigheid van de Marokkaanse en Mauritaanse claims op het gebied. De Afrikaanse Unie wordt door Marokko geboycot en de eenwording van de Maghreb-regio is door de Marokkaanse opstelling verder weg dan ooit.
 

Wel is waar dat veel mensen, vooral in de Nederlandse media en politiek en zelfs de vredesbeweging, de arrogante Marokkaanse houding accepteren zoals blijkt uit deze bespreking van de factsheet fregattenverkoop door de Campagne tegen de Wapenhandel. Die laat ook het toetsingscriterium voor wapenexport, dat niet geleverd mag worden aan landen die de internationale rechtorde schenden, ongenoemd. De Marokkaanse bezetting van de Westelijke Sahara is immers niet gebaseerd op het internationaal recht en is daarmee in strijd. Het visserijverdrag dat Europa met Marokko heeft gesloten op grond waarvan Nederlandse schepen de Saharaanse viswateren bijna hebben leeggevist is eind 2011 opgeschort precies omdat het verdrag in strijd was met het volkenrecht.
 

Dat een club als het IKV Pax Christi het conflict in de Westelijke Sahara onbespreekbaar acht en de Marokkaanse houding gedoogd is te wijten aan chantage: het IKV Pax Christi wil zo graag een vredesproject in Marokko uitvoeren dat zij daarvoor bereid is kritiek op de uitbreidingsagressie van Marokko in te slikken. Maar de "internationale gemeenschap", althans de Spaanstalige wereld, en de Scandinavische en Amerikaanse vredesbeweging heeft zich wel duidelijk tegen Marokko gekeerd toen de Saharaanse activiste Aminatou Haidar werd verbannen nadat zij een prijs van het RF Kennedy centrum in ontvangst had genomen. Marokko werd door de vredesgemeenschap gedwongen haar weer toe te laten. Het toekennen van vele andere belangrijke vredesprijzen, de Zilveren Roos, Per Anger prijs, Civil Courage Prize, Rene Cassin award, maken duidelijk dat de internationale gemeenschap de Marokkaanse houding helemaal niet accepteert. Helaas is dat nieuws dat in Nederland moeizaam doordringt.

Tot slot.

Dat Frankrijk een militair pact heeft gesloten met Algerije zegt niet zoveel. Dat Nederland miljarden heeft besteed aan de Maasvlakte voor de ontvangst van gastankers uit Algerije is minstens zo belangrijk. Toch levert Nederland aan Marokko fregatten zonder dat het op Algerijns bezwaar stuit. De leverantie is dan ook niet gericht tegen de Algerijnse marine. De oorlogsbodems zijn bedoeld voor de beheersing van de wateren van de Saharaanse republiek waarin niet alleen zeer veel vis is weggevangen door Nederlandse visfabrieken maar waarin ook naar olie is gezocht door het Nederlandse FUGRO. De fregatten zijn bedoeld om die Nederlandse belangen te verdedigen.

Het Marokkaanse roofdier

Koning Mohamed Zes heeft de macht in Marokko en hij duldt geen kritiek. Als je een spotprent van zijne heiligheid op je Marokkaanse blog zet wordt je opgepakt, afgevoerd en veroordeeld tot jaren gevangenisstraf, zoals is gebeurd met Walid Bahoman. De karikatuur hierboven heeft niet tot arrestaties geleid want de prent is zo duidelijk en grof dat geen enkele Marokkaan het onder eigen naam zal plaatsen. Het is getekend naar aanleiding van het politiegeweld in het noorden van Marokko. In Taza leeft men al weken in spanning na het oppakken van Abdassamad Haidour die op straat kritiek leverde op zijne hoogheid.  *Nu* is er veel politiegeweld in Beni Bouayach, ook 's nachts. De aanleiding voor het geweld was een vreedzame sit-in voor het gemeentehuis waarmee het aftreden van de gemeenteraad werd gevraagd, die net als een sit-in bij het electriciteitsbedrijf, hardhandig door de politie is opgeruimd. De politie gebruikt net als op het Egyptische Tahrirplein CR-gas. Op Facebook staat een pagina met  nieuws updates over Bnibouayach.
De onrust in BniBouyach en in de omgeving van Al Hoceima heeft te maken met de historische weerzin tegen het koningshuis. Dit is het land waar Abdelkrim Al Khatabbi zijn hoofdkwartier had en waar de vlag van zijn Riffijnse republiek steeds vaker is te zien. Maar vooral is Al Hoceima de stad waar een jaar geleden een van de eerste grote demonstraties is gehouden van de 20Februari beweging. Die liep uit de hand en na afloop werden vijf verkoolde mensen ontdekt in een bankgebouw. Een onderzoek zou volgen. Maar de uitslag blijft uit en daardoor wordt de getroffen families extra leed aangedaan waardoor er ruimte ontstaat voor zware verdenkingen. 

Er zijn verder protesten in Tanger, Nador en Rabat.

Het haalt het Nederlandse nieuws allemaal niet maar in het opinieprogramma van de journalisten Pauw en Witteman komt wel een nieuwe vriend van Koning Mohamed aan het woord die blij is omdat hij voor de Islamitische vorst een koninklijk paard mag berijden op de Olympische Spelen. Nieuws is hier ook de aanpak van vier Marokkaanse families die in drugs zouden handelen. Geen wonder dat er wordt geklaagd over de nieuwsvoorziening door het Netwerk Vrijzinnige Marokkaanse Nederlanders.

Het wachten op goed nieuws duurt ook martelend lang voor de familie van de ontvoerde Italiaanse Rosella Urru, en haar Spaanse lotgenoten. 

Ook de families van de Saharaanse politieke gevangenen die in hongerstaking zijn gegaan wachten in spanning maar ook dat is geen nieuws in Nederland.  Net zo min als de verslechterende voedselvoorziening in de vluchtelingenkampen, waar opvallend genoeg, de vrouwenrechten het goed doen.

De Saharaanse zangeres Marien Hassan heeft een nieuw lied op Youtube, tamelijk jazzy wel.
En in Frankrijk is ondertussen een interessant boek verschenen over de Marokkaanse majesteit met als titel: de roofzuchtige Koning.

Polisario in Mali

Is er nog wat gebeurd sinds de vorige vrolijke mededeling over het visserijverdrag ? Zeker, heel veel en wat nog niet is genoemd is dat de vrolijkheid een wreed-wrange bijsmaak heeft door de bijna gelijktijdige aanslag in Luik door een hasj-teler en wapenliefhebber van Marokkaanse afkomst. De krankzinnige aanslag heeft tot kritiek geleid en verdachtmakingen maar niet tot een openlijke suggestie van invloed door een Marokkaanse geheime dienst voor het buitenlandse beleid op de zaak.

De brutale ontvoering van drie hulpverleners uit het Saharaanse hoofdkwartier in Rabouni heeft wel tot heftige verdachtmakingen geleid. De Saharanen hebben de achtervolging ingezet door Algerije en Mauritanië tot in Mali aan toe. Er zijn medeplichtigen gearresteerd in Mauritanië en tijdens een achtervolging is een beruchte bendeleider bij een vuurgevecht omgekomen. In het noorden van Mali zijn de ontvoerders gelokaliseerd en die worden, volgens Saharanen, min of meer omsingeld door Polisario troepen.

De Amerikaanse fantast   J. Peter Pham  weet aan de feiten een hele andere, Marokkaanse draai te geven: hij gooit AQIM en Boko Haram op dezelfde hoop als het Polisario en mixt dat met Libische wapens waarmee hij hij tot de conclusie komt dat het Marokkaanse autonomieplan voor de Westelijke Sahara het beste is voor de veiligheid in de regio.

De Marokkaanse laster is ook onderwerp van discussie op het  الوسط blog. 
Het Saharaans persburo weet dan weer te melden dat Marokko wordt verdacht van betrokkenheid bi j de ontvoering. AQIM schijnt er niet direct bij betrokken te zijn, en heeft geen losgeld gevraagd. 


En het is al zo onoverzichtelijk. Een Reuters-lijstje  maakt duidelijk dat het niet de enige ontvoeringszaak is in de Afrikaanse woestijn.  Er is ook nog steeds een Nederlander ontvoerd, samen met andere Europeanen waarvoor AQIM wel geld eist.  Over  AQIM heeft The Moor Next Door een eindejaars link-overzicht gemaakt. Het Sahel-blog heeft de Toeareg aanvallen op een kaart gezet.

Vooral in Mali is de toestand heel moeilijk. In het noorden zijn de Toeareg bewegingen voor de onafhankelijkheid van hun land, waar Frankrijk uranium vandaan haalt,  strijdbaar. Algerije, dat niet alleen met de Saharanen achter de ontvoerders aan zit, maar ook militaire steun heeft gegeven aan de Malinese regering, trekt militaire steun terug.Volgens Algerije moet er een politieke oplossing komen voor de Toeareg aspiraties en acties en de Algerijnen maken daarmee een verschil met de doelstellingen van AQIM en hun terreur en gijzelingen.
De Fransen zijn door AQIM gewaarschuwd niet in te grijpen, en zo ook Nederland. Er wordt al gesproken over het uiteenvallen van het land. Arm Mali. Arme gijzelaars.

Vis en tomaat

Ze zijn blij bij de Western Sahara Resource Watch. Vandaag heeft het Europees parlement het krakkemikkige  visserijverdrag tussen Europa en Marokko afgestemd. Bij Greenpeace zijn ze ook tevreden. Saharanen zijn nog wat ongelovig. De Spaanse vissers zijn niet blij maar de tomatentelers wel.
Zie hier voor een overzichtje.   

referendum zwendel

De Marokkaanse koning, Mohamed 6 heeft met een referendum zijn land en zichzelf democratisch verklaard. Het was niet voor het eerst dat er een referendum werd gehouden in Marokko. Op 31 augustus 1984 werd een referendum gehouden door Hassan II over het Unie-verdrag tussen Marokko en Libië , die de Arabisch-Afrikaanse Unie werd genoemd. De uitslag was .. overduidelijk. De Amerikanen, die er eerst nogal van schrokken, begrepen al snel dat de Unie alleen maar een trucje was om een einde te maken aan de Libische steun voor de Saharaanse onafhankelijkheidsstrijd. Voor gewone Marokkanen heeft dat verdrag en het bijbehorende referendum niet veel betekenis gehad. Maar voor de kroonprins was het een mooie les. Hij haalde op het onderwerp "the Arab-African Union and the Strategy of the Kingdom of Morocco in matters of International Relations" een graad in de Marokkaanse "rechten".

De jonge prins werd dus geleerd dat het Marokkaanse volk met een referendum flink kan worden belazerd, vooral bij internationale aangelegenheden. Dat een dictator soms een referendum moet vermijden had hij eerder geleerd ten tijde van de "Groene Mars" toen vele duizenden Marokkanen door zijn vader verplicht werden om naar de Westelijke Sahara te gaan om het gebied te "bevrijden" van de Christelijke Spanjaarden. Die Spanjaarden waren van plan een referendum te houden onder de Saharaanse bevolking over de toekomst van het gebied en dat ging toen niet door. Dat was in 1975. De oorlog met West-Sahara brak uit en na vele oorlogsjaren ging Marokko akkoord met het vredesvoorstel van de VN om een referendum over de toekomst van het gebied te organiseren. Marokko beloofde het plechtig maar wist het zo lang uit te stellen dat het nu in feite is vergeten. Ondertussen staat de VN missie om het referendum te organiseren MINURSO nog steeds voor vele miljoenen op de begroting van de VN. De vele duizenden Saharanen die de Marokkaanse dictatuur heeft verjaagd van hun land moeten door de internationale gemeenschap worden onderhouden, terwijl Marokko zich verrijkt aan de grondstoffen van datzelfde land.
De Marokkaanse referendum-zwendelaar-koning heeft ondertussen zelfs een zetel in de Veiligheidsraad bemachtigd.

Zes november, de dag van de Groene Mars is, in plaats van een dag van schaamte, een officiële feestdag geworden waarop de koning altijd een toespraak houdt. Dit jaar deed hij een oproep aan Algerije om naar een unie te streven. Zou die oude truc weer werken?

KIDNAP!!

Marokko is gekozen in de ... Veiligheidsraad. De regering van het land heeft niet veel respect voor de VN of internationaal recht, en de Marokkaanse schurkenstreken staan op de agenda bij dezelfde Veiligheidsraad maar dat vormt kennelijk geen enkel bezwaar. Het tweede dat aan de hand is dat mevrouw Jiminez, de Spaanse minister voor Buitenlandse zaken, Marokko bezoekt. Ze gaat op bezoek bij haar Marokkaanse collega en ook bij koning Mohamed nr. 6. En het derde belangrijke gebeuren is dat voor het eerst, in meer dan dertig jaar, mensen zijn gekidnapt in Saharaans gecontroleerd gebied. Dat deze drie zaken vlak na elkaar plaats vinden is iets om rekening mee te houden. Want hoe gaat het verder?
Marokko mag zijn zegje doen als de Westelijke Sahara aan de orde komt in de Veiligsheidsraad.
De Spaanse minister van Buitenlandse Zaken Jiminez heeft al onderdanig verklaard dat het Marokkaanse plan om de Westelijke Sahara in te lijven door er autonomie aan te verlenen, een heel fijn plan is. Jiminez wil de Sahara dus uitleveren zoals de Franco-erfgenamen dat altijd al voor ogen hebben gehad. De vraag is hoe de rest van Europa er over denkt. Grote kans dat die er niet aan denkt, zoals men ook niet denkt aan de gegijzelden omdat die kidnap niet bepaald in het nieuws is. De vraag hoe de Spaanse solidariteitsbeweging erover denkt doet er even niet toe want die staat onder grote druk door de kidnap van de drie hulpverleners. De Spaanse consul is op bezoek geweest bij de Saharaanse regering in ballingschap in het zuiden van Algerije en die heeft de hulpverleners verteld dat de hulpverlening voortaan anders geregeld gaat worden. Waar de man het vandaan haalt is niet helemaal duidelijk want de hulpverlening is allesbehalve een Spaans monopolie en heeft plaats op Algerijns territorium onder Saharaans bestuur. Hij heeft ter plekke van Portugese zijde dan ook al de wind van voren gekregen. De rare Spanjaarden willen zelfs dat de VN een onderzoek doet naar de veiligheid in de vluchtelingenkampen - terwijl de grootschalige en structurele mishandeling van Saharanen die niet gevlucht zijn uit het bezette gebied voor Spanje geen reden is om een onderzoek in het bezette gebied te eisen. Terwijl de veiligheid daar toch in de eerste plaats de reden is voor het bestaan van die kampen.
En overigens was ook de bomaanslag op buitenlanders in Marrakech nooit geen reden om een onderzoek te eisen naar de veiligheid in Marokko.

De Saharaanse minister van cultuur heeft de ontvoering veroordeeld als een poging om de solidariteit met de Saharaanse vluchtelingen te breken.

Het laatste nieuws is in El Periodico Extremaduro dat de Algerijnse krant el Khabar citeert met de melding dat bij een treffen vier kidnappers zijn doodgeschoten.

Verder kent Facebook nu de groep "Nederland moet de Saharaanse republiek RASD erkennen". Wordt allen lid!

kidnap!

Vandaag begon de dag in de Saharaanse vluchtelingenkampen met het verhaal dat er drie buitenlandse medici vannacht zijn ontvoerd uit het gastenverblijf van de Saharaanse republiek door terroristen. Goedemorgen! Het gerucht werd bevestigd door het Saharaans persburo en door CNN, Reuters en alle belangrijke Spaanse media.

Inmiddels is het verhaal in ontwikkeling en schijnen de ontvoerders gepakt te zijn en de gevangenen te zijn bevrijd door een gezamelijke actie van Algerijnse, Spaanse en Saharaanse overheden. Maar dat was een gerucht. De minister van buitenlandse zaken van Spanje, Jiminez, zou in een korte verklaring zorgvuldig hebben vermeden om de RASD (de officiele naam van de staat: Republic Arabe Saharouie Democratique) te noemen. Ze sprak slechts over "overheden in de regio".

De Marokkanen zien nu hun favoriete spookverhaal over de vluchtelingenkampen in duigen vallen, ze schilderen de kampen af als plaatsen waar Saharanen tegen hun wil worden vastgehouden en waar niemand toegang heeft, laat staan buitenlanders.

De ministeries van buitenlandse zaken in Spanje en Italie hebben het verhaal inmiddels bevestigd en de namen vrijgegegeven van de slachtoffers, het zijn een Spaanse mevrouw Ainhoa Fernandez de Rincon van de organisatie Asociación Extremeña de Amigos del Pueblo Saharauien de heer Enric Gonyalons van de Baskische organisatie Mundubat en de Italiaanse mevrouw Rossella Urru, van de Comité Italiano para el Desarrollo de los Pueblos (CISP).

De bevolking in de vluchtelingenkampen is op de hoogte gesteld en gemaand extra waakzaam te zijn en goed op de buitenlandse gasten te letten.


==== Updates volgen zodra dat mogelijk is ====