Voorlichting aan Marokkanen over de grondwet

Marokko heeft in Nederland een ambassade en consulaten in Amsterdam, Rotterdam, Utrecht en Den Bosch. In Den Bosch is dit jaar een nieuwe consul aangesteld en ter gelegenheid daarvan heeft de man Marokkanen in de regio uitgenodigd voor een bijeenkomst voor een toespraak. Zijn boodschap was onder andere dat de waakzaamheid tegen de "separatisten" van het Polisario moet worden verscherpt. Maar die raad kan problemen opleveren. In Duitsland is een Marokkaan opgepakt wegens spionage omdat hij sympathisanten van het Polisario bespiedde.

Behalve al die consulaten met hun personeel ontvangt Nederland ook regelmatig hoge Marokkaanse gasten. Binnenkort komt de minister van communicatie op bezoek volgens een aankondiging op Facebook. Stichting Hiwaar organiseert samen met "Jongerencentrum" Argan een conferentie over de uitvoering van de Marokkaanse grondwet. In de nieuwe Marokkaanse grondwet worden de Marokkanen die in buitenlandse kolonies leven uitdrukkelijk genoemd als onderdanen met dezelfde rechten en plichten als bewoners in het koninkrijk Marokko.

De grondwet is door Franse deskundigen opgesteld en na een snelle publiciteitscampagne aangenomen via een referendum. Dat referendum vond plaats binnen de grenzen van het koninkrijk waarvan de koning denkt dat het bestaat: het denkbeeldige Marokko dat grenst aan Mauritanië. Maar in Saharaanse plaatsjes als Tifariti, Bir Lehlu en Mehaires heeft men geen stembus voor een referendum gezien. Toch wachten ze daar al sinds 1991 op een referendum: over de definitieve terugtrekking van Marokkaanse troepen.

De Marokkaanse grondwet is in strijd met het internationale recht, het is een wet waarin de claim op de Westelijke Sahara zit ingebakken. De Nederlandse grondwet is daarentegen in het internationale recht vastgebakken. En de Marokkaanse Nederlander heeft daarmee wel degelijk een zeer formeel loyaliteitsprobleem. Maar in Nederland kon door Marokkanen wel worden gestemd over de Marokkaanse grondwet op de consulaten.

In mei van dit jaar was er ook al een conferentie maar nu is alweer voorlichting nodig over o.a. de volgende thema’s: burgerschap, politieke participatie en regionalisme in Marokko, de bevoegdheden van de raad voor Marokkanen in het buitenland, religie en taal. Het deelnemersveld ziet er zo uit:

• De heer Abdellah Boussouf, Secretaris generaal van CCME
• Mustapha el Khalfi, Minister van communicatie,
• De heer Mohamed Hrazni, lid van de raadscommissie van de grondwetshervorming
• De heer Abderrahman El Aissati, universitaire docent in Tilburg
• De heer Abdelhakim Benchamas, parlementariër.
• Mevrouw Zakia El Ghali, parlementariër
• Mohamed Aujar, ex-minister van mensenrechten

De conferentie vindt plaats op zaterdag 22 december 2012 van 12:00uur t/m 17:00 uur, in hotel Van der Valk in Haarlem. Aanmelden is verplicht en is niet meer mogelijk.

Aanvulling: zojuist komt het volgende bericht binnen van Moussa Aynan op Twitter:

@moussaaynan
@vankaas @worldcitizen77 @HasnaAnkal @ProtestMarokko Hoor net dat de hele conferentie niet doorgaat. Dus bespaar je de moeite.

en:
@moussaaynan
@jamalzyat @vankaas @worldcitizen77 @HasnaAnkal Het schijnt dat er veel afmeldingen van de Marokkaanse parlementsleden waren.

De koning en zijn profeet

Mensen die campagne voeren voor onafhankelijkheid in West-Sahara kunnen rekenen op botte repressie van Marokkaanse troepen en op staalharde leugens.

Er is weer een proces geweest in Rabat; nu tegen Mohamed Dihani. Hij wordt onder andere beschuldigd van een poging om een terreurcel op te richten in Italie om daarmee een aanslag te plegen op treinen en zelfs op de Paus. De geloofwaardigheid van de Marokkaanse beschuldigingen is niet groot. Het geloof in de Marokkaanse strijd tegen het internationale terrorisme is aan erosie onderhevig want de Marokkaanse beschuldigingen zijn vaak opzichtige leugens. Zo werd, na de ontvoering van de drie hulpverleners een jaar geleden, het Polisario beschuldigd van de kidnap die was gepleegd door de MUJAO. Dat was een absurde beschuldiging. Het Polisario was in die tijd bezig met de voorbereidingen van zijn dertiende congres met veel internationale gasten. De ontvoering was een enorme tegenslag.

Bij het twaalfde congres in 2007 was er ook tegenslag in de vorm van een moorddadige dubbele bomaanslag in Algiers op de Algerijnse Hoge raad en op de UNHCR. Het waren zelfmoord-aanslagen die werden opgeëist door Al Qaida in de Maghreb of AQIM. Waarom die doelen op dat moment? Saharawi's hadden daar hun eigen gevoelens over maar onthielden zich van openlijke beschuldigingen.

In de propaganda-oorlog is Marokko altijd succesvol geweest. Het gebruikt zijn uitgebreide netwerk van ambassades en consulaten en de mensen uit de Marokkaanse gemeenschap en vooral die werkzaam zijn bij de media. Daarnaast zijn er sympathisanten, al dan niet betaald, zoals Jennifer Rubin, Peter Pham en Yonah Alexander die de Marokkaanse laster rondtoeteren. De boodschap is na jaren nog steeds: het Polisario is een terroristengroep verbonden aan Al Qaida en drugsmokkelaars. De laster van deze Amerikanen wordt overgenomen door de Marokkaanse media die zo de indruk wekken dat zij het niet zelf hebben verzonnen. En zo zingen de geruchten in het rond.

Behalve geruchten in de media zijn er de beschuldigingen van Marokkaanse politici en dat zijn harde politieke feiten. De geestelijk leider Mohamed VI beschuldigd stelselmatig het Front Polisario en Algerije van gruwelijkheden in zijn jaarlijkse toespraak ter gelegenheid van de herdenking van de Groene Mars, de jihad ter verjaging van de Spanjaarden uit de Marokkaanse Sahara. Dit jaar kwam hij weer in zijn toespraak met deze routineuze beschuldiging:
"Marokko roept de internationale gemeenschap op om zich in te spannen om een eind te maken aan het lijden van onze burgers in Tindouf, op Algerijnse bodem, waar enkele van de meest afschuwelijke vormen van repressie, onderdrukking, wanhoop en ontbering de overhand hebben, in een grove schending van de meest elementaire rechten van de mens."
Deze koninklijke nonsens is een belediging voor de Verenigde Naties, en met name voor de UNHCR, en alle anderen die zich om de vluchtelingen bekommeren. De term "onze burgers in Tindouf op Algerijnse bodem" is een bedreigende kwalificatie van de vluchtelingen die zijn ontkomen aan de terreur van het cherifijnse koningshuis. De beledigende formulering van het koninklijke standpunt aan het adres van Algerije is routineus. Maar deze keer bleef een reactie niet uit. "Grote woede in Algiers", kopte El Watan.

Na de kidnap van de drie hulpverleners heeft het Polisario de Marokkaanse geheime dienst beschuldigd van betrokkenheid bij de terreurgroep MUJAO die zijn basis heeft gevonden in het noorden van Mali. Het zijn beschuldigingen van Polisario officials, niet van journalisten of commentatoren, en hoewel de bewijsvoering te wensen overlaat zijn het daarmee wel harde politieke feiten die een rol spelen bij de ontwikkelingen in Mali waar inmiddels een militair ingrijpen wordt voorbereid.
Geruchten en vermoedens waren het excuus van de Spaanse regering om alle hulpverleners uit de vluchtelingenkampen terug te roepen. Daarmee maakte de Spaanse regering een knieval voor Mohamed VI.

Nu heeft zich een volgende affaire aangediend in de propaganda oorlog: de aanslag op de president van Mauritanië Mohamed Ould Abdel Aziz. Het is volkomen onduidelijk wie daar achter zit en zelfs of het wel een aanslag genoemd kan worden. Zeker is dat de man is beschoten en hersteld in een ziekenhuis te Parijs. Na het bekend worden van het nieuws stuurde zijn Saharaanse collega en bijna naamgenoot Mohamed Abdelaziz hem een telegram met de allerbeste wensen. Het verhaal gaat nu dat de gezant die een brief met de beste wensen van Mohamed VI kwam aanbieden de deur is gewezen door de Mauritaniër, wegens een vermoeden dat Marokko achter de aanslag zou zitten. Het is een boterzachte beschuldiging en weinig meer dan een gerucht in de media. Toch is het terecht dat naar Mohamed VI wordt gekeken: de geestelijk leider voert immers een beleid dat is gebaseerd op laster.

Keerpunt

Een jaar geleden werden drie hulpverleners ontvoerd uit een Saharaans vluchtelingenkamp door leden van de MUJAO. Toen zij na tien maanden in juli dit jaar werden vrijgelaten kreeg de Spaanse regering het op de zenuwen. Alle Spaanse hulpverleners in de Saharaanse vluchtelingenkampen moesten opeens snel vertrekken! Omdat het daar veel te gevaarlijk zou zijn. Dat leverde een storm van kritiek op want als het er gevaarlijk is voor goed getrainde en gezonde hulpverleners hoe gevaarlijk moet het dan wel niet zijn voor Saharaanse kinderen, zieken en ouderen, en waar moesten die dan naartoe? Een rebellie van hulpverleners was het gevolg. Ze bleven de kampen bezoeken waar het Polisario uiteraard de bewaking zwaar heeft verscherpt. Dit jaar is net als een jaar geleden, toen de gijzeling plaatsvond, het kunstenfestival ArTifariti gehouden.  Het mooiste culturele festival van de wereld, hoewel Saharupo ook heel mooi is. De foto hierboven is van  Asociación Onubense Pro Niños Saharauis (Moguer).

De Spaanse politiek ten opzichte van de Westelijke Sahara is eigenzinnig en niet bepaald Europees. De zogeheten European Council on Foreign Relations of ECFR is een denktank en denktanken produceren rapporten zoals "A Power Audit of EU-North Africa Relations". Wat West-Sahara betreft staat daarin iets opvallends: It is now time for Brussels to explore with Paris and Madrid, and perhaps with Washington too, how an EU effort at mediation could be launched with those capitals’ support.

Nu is de Europese houding inderdaad aan verandering onderhevig. Denemarken eist actie voor de mensenrechten in Westelijke Sahara. Een delegatie van het Front Polisario is te gast geweest op een congres van de Franse Socialistische partij. President Abdelaziz van de Saharaanse republiek is op bezoek geweest in Ierland. Marokko heeft uit protest zijn ambassadeur teruggeroepen van het groene eiland. In Zweden heeft de verenigde oppositie in de buitenland commissie aan het parlement voorgesteld om de onafhankelijke Saharaanse republiek te erkennen.
Daar staat tegenover dat de onderhandelingen tussen de EU en Marokko over het vissen in Saharaans water weer zijn begonnen, vooral onder Spaanse druk.
In Brussel hebben Marokkaanse nationalisten na een oproep daartoe van de Marokkaanse ambassade een demonstratie gehouden voor de "Marokkaniteit" van de Westelijke Sahara. 

Het is inmiddels twee jaar na de ontruiming van het protestkamp Gdeim Izik. Europese activisten zijn opgepakt en de Westelijke Sahara uitgezet. Europese parlementariers hebben mevrouw Ashton gevraagd deze actie te veroordelen. Maar die houdt zich op de vlakte. 

Dat doet Christopher Ross in ieder geval niet. De Amerikaanse VN gezant heeft El Ayun bezocht en daar kennis gemaakt met Aminatu Haidar, de voorzitter van de Saharaanse mensenrechten organisatie CODESA. Toen hij was vertrokken werd zij meteen weer belaagd door Marokkanen. Ross bezocht ook de vluchtelingenkampen in Tindouf. En hij bezocht Tifariti in het bevrijde gebied. Dat had hij al eerder gedaan. Maar het bezoek van de VN-gezant aan het bezette gebied ziet Mhamed Khaddad, de Saharaanse vertegenwoordiger bij de MINURSO, als een keerpunt in de kwestie Westelijke Sahara.

Franse verandering

Frankrijk wordt gezien als de kwade genius achter het Marokkaanse wangedrag in de Westelijke Sahara. Het zijn de Fransen die in de Veiligheidsraad weigeren om de mensenrechten in de Westelijke Sahara door de VN missie in het gebied te laten bewaken. De Fransen hebben altijd militaire en diplomatieke steun aan Marokko geboden in de strijd tegen het Front Polisario. Mauritanië werd ook door de Fransen geholpen tegen het Polisario waarbij zelfs een directe confrontatie ontstond toen het Polisario Franse technici gevangen nam en in L’opération Lamantin de Franse luchtmacht Polisario troepen bombardeerde.  

Het Franse persburo AFP had vorig jaar nog een kaartje op haar website waarop de Westelijke Sahara als onderdeel van Marokko was afgebeeld.  Tegenwoordig staat er een stippellijntje. AFP verspreid veel nieuws met  geruchten en suggesties die het Polisario in verband brengen met Islamitische terroristen. Zelfs toen hulpverleners uit een Polisariokamp werden ontvoerd, nu een jaar geleden, wist het AFP insinuaties te produceren die het Polisario van de ontvoering beschuldigden waardoor elk onderscheid tussen het Marokkaans persburo MAP en het Franse AFP verdwenen leek. Niemand die vreemd opkeek toen 21 oktober een AFP-bericht verscheen in de Malinese media, met de mededeling dat Saharanen uit de vluchtelingenkampen zich bij de jihadisten in het noorden van Mali zouden hebben aangesloten, want zulke Frans/Marokkaanse propaganda is er al jaren. Maar er werd wel verbaasd gereageerd toen het Franse ministerie van Buitenlandse Zaken tijdens een persconferentie dat gerucht ontzenuwde.

Een hele opmerkelijke stap werd gezet door President Hollande die de massamoord op 17 oktober 1961 op tientallen of zelfs honderden Algerijnen in Parijs heeft  erkend. Het is, na zo lange tijd, voor het eerst. De verhouding van Frankrijk met Algerije is kennelijk aan het veranderen en daarom kan de verhouding met Marokko niet hetzelfde blijven. Frankrijk zal in een andere positie tegenover het Polisario komen staan.

Het Nobel comité en het vierde UN comité

Het is vrijwel altijd een verrassing wie of wat het Nobel comité een prijs wil geven. Dit jaar is de vredesprijs voor de Europese Unie en het is moeilijk voor te stellen dat er iemand is die dat ook maar een moment heeft verwacht. En toch is het niet onlogisch want de EU heeft een zeer oorlogszuchtig continent rustig gehouden en dat was ook de bedoeling van het Europese project.

 Ondertussen zijn er politici die de EU voor andere zaken willen gebruiken zoals daar is ene Mark Rutte, de leider van de VVD, een politieke partij die fungeert als moederschip van Nederlands extreem-rechts. Rutte is ook minister-president van een kabinet dat door extreem-rechts mogelijk werd gemaakt. Rutte vind dat Europese vredesideaal maar oudemannenpraat. Rutte voert liever met vrienden als Sarkozy, Berlusconi en Cameron een makkelijk Europees oorlogje tegen Libië. Maar Rutte reageert niet zoals Wilders op het toekennen van de vredesprijs.

De vrede binnen Europa is door de EU geborgd maar de vrede met het buitenland van Europa is een heel andere zaak. De EU is niet alleen opgericht door eenvoudige Europese landen maar door koloniale wereldrijken.
Nederland is zijn overzees gebied vrijwel kwijt maar heeft soms toch nog wat spanning met het min of meer aangrenzende Venezuela. Frankrijk heeft nog steeds Frans-Guyana zodat Suriname toch aan de EU grenst maar alles lijkt daar rustig.
 Aan de Spaans-Europese grens met Marokko ligt dat anders. Marokko heeft een politiek verdeeld landschap. Van oudsher wordt men daar verenigd door gezamelijke strijd tegen buitenstaanders. Als de politieke macht in Marokko eenheid en afleiding zoekt wordt er opgeroepen tot een jihad tegen het christelijke Ceuta en/of Melilla, twee kleine Spaanse enclaves in Noord-Afrika. Dat gaat al eeuwen zo maar inmiddels is Spanje toegetreden tot Europa. Het streven om de enclaves te "bevrijden" van het Europese juk maakt een hoogst merkwaardige indruk omdat in Europa toch vooral de indruk bestaat dat het Marokkaanse volk en masse het Europese juk opzoekt.

 Minder folkloristisch is de Spaanse koloniale erfenis in de Westelijke Sahara. Dat gebied is nog steeds niet fatsoenlijk overgedragen aan de rechthebbenden. En daarom staat die kwestie nog steeds op de agenda van het vierde comité van de Verenigde Naties. Een verbeterpunt voor het Europese vredesbeleid dat ook wordt aangedragen door de Western Sahara Resource Watch die de Verenigde Naties heeft opgeroepen om de exploitatie van de natuurlijke rijkdommen in de Westelijke Sahara te laten onderzoeken door het Internationaal Gerechtshof.

De WSRW is overigens ook niet positief over de Nobelprijs voor de EU omdat de EU ten aanzien van de Westelijke Sahara het internationale recht schendt. Wellicht zien we de Nobelprijswinnende EU dus nog eens in het Haagse strafbankje!

Nationale Tent Dag in Sahara

 Vandaag 10 oktober is Nationale Tentdag, de nieuwe nationale feestdag uitgeroepen door La République Arabe Sahraouie Démocratique.
Het is onder andere gevierd in Marrakech met een wake door Saharaanse studenten. 

In feite is het niet direct een feestdag maar een dag om te herinneren aan het tentenkamp Gdeim Izik. Op 10 oktober 2010 werden de eerste tenten neergezet in de streek die Gdeim Izik heet, buiten de door Marokko bezette hoofdstad El Ayun van West-Sahara. Ook buiten andere steden, Smara, Boujdour, Dahkla werden tentenkampen opgezet door Saharanen als protest tegen de marginalisering en achterstelling door de bezetting. Terwijl de kleinere kampen door Marokkaanse tegenwerking werden opgedoekt groeide het kamp bij de hoofdstad tot een enorme omvang. En toen besloot de Marokkaanse bezetter het kamp met geweld te ontruimen. Dat werd een enorme puinhoop met vele gewonden en doden. Het haalde zelfs het NOS journaal.

Bij het protestkamp waren ook veel buitenlanders betrokken, vooral Spanjaarden. Het Europees Parlement nam een motie aan waarin het Marokkaanse geweld werd veroordeeld. In reactie daarop organiseerde het Marokkaanse bewind een massale demonstratie tegen de bemoeienis van Spanje en de EU. Nooit eerder waren de verschillen tussen Marokko en de Europese Unie zo duidelijk.

Het initiatief tot het oprichten van het tentenkamp was inderdaad een historische gebeurtenis die het waard is om te herdenken. Volgens Noam Chomsky gaf Gdeim Izik de aanzet tot de Arabische Lente, terwijl de vorm van het tentenkamp-protest sterk doet denken aan de Occupy beweging die nog weer later zou ontstaan.

De Saharanen die in 2010 zijn gearresteerd bij de ontruiming zitten nog steeds in voorarrest hoewel voor de Marokkaanse wet de termijn van voorarrest al ruimschoots is overschreden. Nu zou de zitting op 24 oktober worden gehouden maar de datum is al vele malen verschoven en uitgesteld en dat kan weer gebeuren. Vooral als er veel buitenlandse waarnemers dreigen te komen. Maar belangstelling is er zeker want de verdachten moeten verschijnen voor een militair tribunaal van de bezetter en die kan zelfs de doodstraf opleggen.
Teken daarom de petitie voor de vrijlating van de Gdeim Izik gevangenen.

Een Spaanstalige documentaire over Gdeim Izik is hier te zien.

dromen bij een strategische dialoog

Sjaak Rijke is inwoner van Woerden. Hij bezocht Timboektoe en is daar ontvoerd. In juli was hij te zien en te horen op een Youtube filmpje. Dat was aanleiding voor enige aandacht maar Nederlandse media informeren het publiek verder amper over de ontwikkelingen in de Sahara. Dat is onterecht want er gebeurt veel en de ontwikkelingen zijn belangrijk.

De ontvoering van Sjaak Rijke is opgeëist door Al Qaida in de Maghreb of AQIM. Deze terreurorganisatie is de opvolger van de terreurgroepen die tegen de Algerijnse regering vochten  vooral in het bergachtige Kabylië. Het officiële voorlichtingsbureau van de groep heet Al Andalus en die naam staat ook in het AQIM logo. Al Andalus is Arabisch voor Andalusië, en dat is een regio in Zuid-Spanje die lang geleden Islamitisch was onder Sultans uit Marokko. Er zijn mensen die terugverlangen naar die tijden.

Waarom is Sjaak Rijke ontvoerd? Zeker is dat men geld wil zien, heel veel geld. Toch is het niet alleen een criminele ontvoering maar heeft de zaak ook groot politiek belang. Het gaat om de macht in de Sahara en de controle van de grondstoffen. Frankrijk heeft de uranium nodig. Zonder de brandstof uit Niger staan de Franse kerncentrales stil. Sjaak Rijke is niet de enige of belangrijkste gegijzelde, dat zijn de Franse technici van AREVA.

Het waren de Fransen die de grenzen hebben getrokken in de Sahara waardoor het Toeareg gebied is verdeeld over Mali, Niger, Algerije en Libië en dat deden zij zonder inspraak van de Toearegs die er hele andere ruimtelijke inzichten op nahouden. Overigens wonen in het noorden van Mali niet alleen Toeareg maar ook Arabieren, Hausa en Zarma onder andere. Het noorden van Mali dat de MNLA onafhankelijk heeft verklaard onder de naam Azawad is dan ook niet hetzelfde als het Toeareg-land zoals de Berber of Amazigh beweging dat ziet.

Er was vrees voor een UN/ECOWAS/NATO aanval om de politieke aspiraties van de Toeareg te vernietigen. Maar de UN heeft de handen vol aan Iraanse kerncentrales en Syrië. Op de komst van de ECOWAS rust geen zegen. En de NATO houdt zich (nog) koest.

Frankrijk is daarentegen gedwongen iets te doen om de belangen van het niet onbesproken AREVA te beschermen, de kachel moet roken, of moderner gezegd, de kerncentrales moeten blijven draaien. Een eenzijdig Franse militaire ingreep is uitgesloten want dat zou de dood betekenen voor de Franse gijzelaars en grote weerzin in Afrika wekken. Het is daarom de Europese Unie die een missie voorbereid onder de noemer EUCAP Sahel Niger.

Dat de Europese Unie de Franse belangen in de Sahara gaat behartigen is hier geen onderwerp geweest bij de verkiezingen. Net zo min als de Spaanse belangen bij de kwestie West-Sahara dat zijn geweest. De last van de koloniale erfenis die de voormalige Europese wereldveroveraars aan de Europese Unie overdragen krijgt geen aandacht.

Het is de USA die alle aandacht krijgt. Het Africa Command zou operaties intensiveren. Dat zou kunnen. De USA is heel goed in militaire operaties. Maar de kwestie is natuurlijk ook een zaak van politieke verhoudingen. Een militaire ingreep kan de Toeareg en de andere volken in de regio geen tevredenheid brengen en de storm in de woestijn zal er niet door bedaren. Als er rust moet komen in de regio zal iets moeten gebeuren met de uraniummijnen en de landrechten van de bewoners. Het is Algerije dat aandringt op een politieke oplossing door onderhandelingen zoals eerder. Onderhandelingen zullen een erkenning van de rechten van de bevolking inhouden en een hervorming in die richting.

Dat inzicht bestaat niet in de USA. Mevrouw Clinton heeft daar een strategische dialoog geopend met Marokko dat, ten onrechte, wordt beschouwd als een koninkrijk dat de democratie goed is gezind. Clinton geeft in dat verband haar mening over het Marokkaanse voorstel om West-Sahara in te lijven met autonomie, het zou volgens haar de Sahrawi bevolking tevreden kunnen stellen - in plaats dat ze wijst op de schendingen van de mensenrechten en de Marokkaanse diefstal van de natuurlijke rijkdommen in West-Sahara. Clinton laat de Marokkaanse sultan in zijn dromen. 

Behalve militaire en politieke belevenissen zijn er ook culturele ervaringen in de Sahara te vinden. Toeristen als Sjaak Rijke bezoeken de regio daarvoor.
In 2010 is in Timboektoe in Mali het geweldige festival gehouden met onder andere de schitterende Bombino. In 2011 was er minder belangstelling. Dit jaar waren Bono en Tinariwen er bij. Volgend jaar kan je er zelf bij zijn, hou de website in de gaten voor de datum.