Son of the Clouds in 's-Gravenhage

De website van de Solidariteitsgroep Westelijke Sahara is vernieuwd! U hoeft daar niet naartoe want hier staat het nieuwste nieuws vandaar dat ik even voor u naarhier getransponeerd heb.

~~~

Dit weekend: Bardem's film over Westelijke Sahara in Den Haag

De documentaire “Sons of the Clouds” van oscarwinnaar Javier Bardem gaat deze vrijdag in Nederland in première tijdens Amnesty International’s fimfestival in Den Haag. De docu toont het verhaal van de Saharawi’s vergeten strijd voor onafhankelijkheid van de Marokkaanse bezetter.

Published: 19.03 - 2013 09:16Printer version

Foto: Javier Bardem en Kerry Kennedy van het Robert F Kennedy Center for Human Rights, bij de vertoning van 'Sons of the Clouds' in New York. Javier Bardem is bekend van onder meer ‘No Country for Old Men’ en ‘Skyfall’. Hij staat al jaren op de barricaden voor de rechten van het Saharawi volk. In zijn documentaire ‘Sons of the Clouds’ wil hij de wereld kennis laten maken met het vergeten conflict omtrent de Westelijke Sahara. De film wordt tijdens het Movies That Matter Filmfestival vertoond op vrijdag 22 maart om 21 uur in Filmhuis Den Haag zaal 3. Voorafgaand is er een debat met Brits journalist Stefan Simanowitz, D66 Kamerlid Sjoerd Sjoerdsma  Mohamed Cheikh Elmoutaoikil, mensenrechtenactivist van het Collectief van Saharawi Mensenrechtenactivisten (CODESA). Moderator van dienst is schrijfster Nicolien Zuidgeest. Extra vertoningen; Zaterdag 23 maart, 12:30 uur, in Theater aan het Spui 2, Den Haag Zondag 24 maart, 10:30 uur, in Theater aan het Spui 1, Den Haag In 'Sons of the Clouds' is te zien hoe het Saharaanse volk een speelbal is geworden in de politieke spelletjes van Noord Afrikaanse landen, en van grootmachten als Frankrijk en de Verenigde Staten. Toen Spanje in 1975 zijn voormalige kolonie los wou laten, viel Marokko het land binnen. Een groot deel van het Saharaanse volk vluchtte voor het oorlogsgeweld. Zij leven vandaag nog steeds in erbarmelijke omstandigheden in Algerijnse vluchtelingenkampen. De achtergebleven Saharawi zijn slachtoffer van verregaande mensenrechtenschendingen door het Marokkaanse regime. Het Saharaanse volk leeft van elkaar gescheiden door een militair versterkte muur van meer dan 2000 kilometer, die Marokko dwars door de Sahara optrok. Marokko bezet vandaag drie kwart van de Westelijke Sahara, ten westen van de muur. De oostkant wordt door het Polisario gecontroleerd. De Verenigde Naties menen dat de Saharawi recht hebben op een referendum waarin ze zich kunnen uitspreken over de toekomst van hun land. Marokko blijft dat echter halsstarrig weigeren.

Official Polisario Jazz

Een klacht bij het Europees Hof

Het Front Polisario heeft uiteindelijk een klacht ingediend bij het Europees Hof in Luxemburg. Men wil de nietigverklaring van de nieuwe Landbouwovereenkomst tussen de Europese Unie en Marokko die vorig najaar van kracht is geworden. Iedereen bij de Europese Commissie was nog wel zo blij van die overeenkomst geworden. Achtergrondinformatie is zoals altijd te vinden bij ARSO. Het Polisario is niet blij, en zelfs chagrijnig van de onderhandelingen over de visserijovereenkomst die vandaag werden gevoerd. Wat zij ook niet fijn vinden zijn de onderhandelingen over de Deep and Comprehensive Free Trade Agreement (DCFTA) met Marokko waarover voorbereidende besprekingen zullen worden gehouden op 27 februari, de verjaardag van de onafhankelijke republiek die in 1976 is uitgeroepen in het plaatsje Bir Lehlu.

Amnesty Nederland / Marokko / WestelijkeSahara

Wat is toch het probleem van Amnesty International met de Westelijke Sahara? De mensenrechtenclub heeft dossiers over de Westelijke Sahara maar die moet je zoeken onder het hoofdstuk Morocco/Western Sahara. Alsof het een onafscheidelijk duo is. Dat is raar maar ook een beperking want de Westelijke Sahara is een verdeeld gebied. Amnesty beperkt zich op deze manier tot Marokko en het door Marokko bezette deel van West-Sahara. Het is onduidelijk waarom Amnesty zich niet wil bezighouden met de mensenrechten in het door het Polisario beheerste gebied. Misschien gelooft Amnesty dat het niet nodig is om het Front Polisario kritisch te volgen. Of misschien gelooft men bij Amnesty de Marokkaanse claim dat het gebied helemaal door Marokko is geannexeerd. Maar dergelijke goedgelovigheid kan je toch moeilijk bij een kritische organisatie verwachten.

Hoe is de situatie bij Amnesty Nederland? Dat is een beetje geheim. Het dossier Marokko/WestelijkeSahara bij Amnesty Nederland is niet toegankelijk. Maar er is wel bekend dat de bestuursvoorzitter meneer Ila Kasem is, van Marokkaanse afkomst. Hij is hoog opgeleid en goed geïntegreerd in de Nederlandse samenleving, en een loyale volgeling van Mohamed VI. De heer Kasem is ook directievoorzitter bij Van de Bunt Adviseurs. Daar werkt ook meneer Khalid Boutachekourt die handelsmissies naar Marokko organiseert. Meneer Boutachekourt is ook Secretaris bij het Algebra-netwerk dat zich kenniskring voor Marokkaans Nederlandse Senior Professionals noemt. Op 10 februari organiseert het Algebra-netwerk een werkbezoek van Amnesty International Marokko aan Nederland. Dat is eens wat anders! Voorzitter Driss Haidar en Salah Abdellaoui, de directeur van Amnesty International Marokko zullen vast wel een kopje thee gaan drinken met Ila Kasem, de voorzitter van Amnesty International Nederland.

Zouden zij het gaan hebben over het proces tegen de Saharanen die zijn opgepakt na de gewelddadige ontruiming van het protestkamp Gdeim Izik? Of zouden zij gaan praten over het Marokkanenprobleem?
Wij moeten het afwachten.

Voorlichting aan Marokkanen over de grondwet

Marokko heeft in Nederland een ambassade en consulaten in Amsterdam, Rotterdam, Utrecht en Den Bosch. In Den Bosch is dit jaar een nieuwe consul aangesteld en ter gelegenheid daarvan heeft de man Marokkanen in de regio uitgenodigd voor een bijeenkomst voor een toespraak. Zijn boodschap was onder andere dat de waakzaamheid tegen de "separatisten" van het Polisario moet worden verscherpt. Maar die raad kan problemen opleveren. In Duitsland is een Marokkaan opgepakt wegens spionage omdat hij sympathisanten van het Polisario bespiedde.

Behalve al die consulaten met hun personeel ontvangt Nederland ook regelmatig hoge Marokkaanse gasten. Binnenkort komt de minister van communicatie op bezoek volgens een aankondiging op Facebook. Stichting Hiwaar organiseert samen met "Jongerencentrum" Argan een conferentie over de uitvoering van de Marokkaanse grondwet. In de nieuwe Marokkaanse grondwet worden de Marokkanen die in buitenlandse kolonies leven uitdrukkelijk genoemd als onderdanen met dezelfde rechten en plichten als bewoners in het koninkrijk Marokko.

De grondwet is door Franse deskundigen opgesteld en na een snelle publiciteitscampagne aangenomen via een referendum. Dat referendum vond plaats binnen de grenzen van het koninkrijk waarvan de koning denkt dat het bestaat: het denkbeeldige Marokko dat grenst aan Mauritanië. Maar in Saharaanse plaatsjes als Tifariti, Bir Lehlu en Mehaires heeft men geen stembus voor een referendum gezien. Toch wachten ze daar al sinds 1991 op een referendum: over de definitieve terugtrekking van Marokkaanse troepen.

De Marokkaanse grondwet is in strijd met het internationale recht, het is een wet waarin de claim op de Westelijke Sahara zit ingebakken. De Nederlandse grondwet is daarentegen in het internationale recht vastgebakken. En de Marokkaanse Nederlander heeft daarmee wel degelijk een zeer formeel loyaliteitsprobleem. Maar in Nederland kon door Marokkanen wel worden gestemd over de Marokkaanse grondwet op de consulaten.

In mei van dit jaar was er ook al een conferentie maar nu is alweer voorlichting nodig over o.a. de volgende thema’s: burgerschap, politieke participatie en regionalisme in Marokko, de bevoegdheden van de raad voor Marokkanen in het buitenland, religie en taal. Het deelnemersveld ziet er zo uit:

• De heer Abdellah Boussouf, Secretaris generaal van CCME
• Mustapha el Khalfi, Minister van communicatie,
• De heer Mohamed Hrazni, lid van de raadscommissie van de grondwetshervorming
• De heer Abderrahman El Aissati, universitaire docent in Tilburg
• De heer Abdelhakim Benchamas, parlementariër.
• Mevrouw Zakia El Ghali, parlementariër
• Mohamed Aujar, ex-minister van mensenrechten

De conferentie vindt plaats op zaterdag 22 december 2012 van 12:00uur t/m 17:00 uur, in hotel Van der Valk in Haarlem. Aanmelden is verplicht en is niet meer mogelijk.

Aanvulling: zojuist komt het volgende bericht binnen van Moussa Aynan op Twitter:

@moussaaynan
@vankaas @worldcitizen77 @HasnaAnkal @ProtestMarokko Hoor net dat de hele conferentie niet doorgaat. Dus bespaar je de moeite.

en:
@moussaaynan
@jamalzyat @vankaas @worldcitizen77 @HasnaAnkal Het schijnt dat er veel afmeldingen van de Marokkaanse parlementsleden waren.

De koning en zijn profeet

Mensen die campagne voeren voor onafhankelijkheid in West-Sahara kunnen rekenen op botte repressie van Marokkaanse troepen en op staalharde leugens.

Er is weer een proces geweest in Rabat; nu tegen Mohamed Dihani. Hij wordt onder andere beschuldigd van een poging om een terreurcel op te richten in Italie om daarmee een aanslag te plegen op treinen en zelfs op de Paus. De geloofwaardigheid van de Marokkaanse beschuldigingen is niet groot. Het geloof in de Marokkaanse strijd tegen het internationale terrorisme is aan erosie onderhevig want de Marokkaanse beschuldigingen zijn vaak opzichtige leugens. Zo werd, na de ontvoering van de drie hulpverleners een jaar geleden, het Polisario beschuldigd van de kidnap die was gepleegd door de MUJAO. Dat was een absurde beschuldiging. Het Polisario was in die tijd bezig met de voorbereidingen van zijn dertiende congres met veel internationale gasten. De ontvoering was een enorme tegenslag.

Bij het twaalfde congres in 2007 was er ook tegenslag in de vorm van een moorddadige dubbele bomaanslag in Algiers op de Algerijnse Hoge raad en op de UNHCR. Het waren zelfmoord-aanslagen die werden opgeëist door Al Qaida in de Maghreb of AQIM. Waarom die doelen op dat moment? Saharawi's hadden daar hun eigen gevoelens over maar onthielden zich van openlijke beschuldigingen.

In de propaganda-oorlog is Marokko altijd succesvol geweest. Het gebruikt zijn uitgebreide netwerk van ambassades en consulaten en de mensen uit de Marokkaanse gemeenschap en vooral die werkzaam zijn bij de media. Daarnaast zijn er sympathisanten, al dan niet betaald, zoals Jennifer Rubin, Peter Pham en Yonah Alexander die de Marokkaanse laster rondtoeteren. De boodschap is na jaren nog steeds: het Polisario is een terroristengroep verbonden aan Al Qaida en drugsmokkelaars. De laster van deze Amerikanen wordt overgenomen door de Marokkaanse media die zo de indruk wekken dat zij het niet zelf hebben verzonnen. En zo zingen de geruchten in het rond.

Behalve geruchten in de media zijn er de beschuldigingen van Marokkaanse politici en dat zijn harde politieke feiten. De geestelijk leider Mohamed VI beschuldigd stelselmatig het Front Polisario en Algerije van gruwelijkheden in zijn jaarlijkse toespraak ter gelegenheid van de herdenking van de Groene Mars, de jihad ter verjaging van de Spanjaarden uit de Marokkaanse Sahara. Dit jaar kwam hij weer in zijn toespraak met deze routineuze beschuldiging:
"Marokko roept de internationale gemeenschap op om zich in te spannen om een eind te maken aan het lijden van onze burgers in Tindouf, op Algerijnse bodem, waar enkele van de meest afschuwelijke vormen van repressie, onderdrukking, wanhoop en ontbering de overhand hebben, in een grove schending van de meest elementaire rechten van de mens."
Deze koninklijke nonsens is een belediging voor de Verenigde Naties, en met name voor de UNHCR, en alle anderen die zich om de vluchtelingen bekommeren. De term "onze burgers in Tindouf op Algerijnse bodem" is een bedreigende kwalificatie van de vluchtelingen die zijn ontkomen aan de terreur van het cherifijnse koningshuis. De beledigende formulering van het koninklijke standpunt aan het adres van Algerije is routineus. Maar deze keer bleef een reactie niet uit. "Grote woede in Algiers", kopte El Watan.

Na de kidnap van de drie hulpverleners heeft het Polisario de Marokkaanse geheime dienst beschuldigd van betrokkenheid bij de terreurgroep MUJAO die zijn basis heeft gevonden in het noorden van Mali. Het zijn beschuldigingen van Polisario officials, niet van journalisten of commentatoren, en hoewel de bewijsvoering te wensen overlaat zijn het daarmee wel harde politieke feiten die een rol spelen bij de ontwikkelingen in Mali waar inmiddels een militair ingrijpen wordt voorbereid.
Geruchten en vermoedens waren het excuus van de Spaanse regering om alle hulpverleners uit de vluchtelingenkampen terug te roepen. Daarmee maakte de Spaanse regering een knieval voor Mohamed VI.

Nu heeft zich een volgende affaire aangediend in de propaganda oorlog: de aanslag op de president van Mauritanië Mohamed Ould Abdel Aziz. Het is volkomen onduidelijk wie daar achter zit en zelfs of het wel een aanslag genoemd kan worden. Zeker is dat de man is beschoten en hersteld in een ziekenhuis te Parijs. Na het bekend worden van het nieuws stuurde zijn Saharaanse collega en bijna naamgenoot Mohamed Abdelaziz hem een telegram met de allerbeste wensen. Het verhaal gaat nu dat de gezant die een brief met de beste wensen van Mohamed VI kwam aanbieden de deur is gewezen door de Mauritaniër, wegens een vermoeden dat Marokko achter de aanslag zou zitten. Het is een boterzachte beschuldiging en weinig meer dan een gerucht in de media. Toch is het terecht dat naar Mohamed VI wordt gekeken: de geestelijk leider voert immers een beleid dat is gebaseerd op laster.

Keerpunt

Een jaar geleden werden drie hulpverleners ontvoerd uit een Saharaans vluchtelingenkamp door leden van de MUJAO. Toen zij na tien maanden in juli dit jaar werden vrijgelaten kreeg de Spaanse regering het op de zenuwen. Alle Spaanse hulpverleners in de Saharaanse vluchtelingenkampen moesten opeens snel vertrekken! Omdat het daar veel te gevaarlijk zou zijn. Dat leverde een storm van kritiek op want als het er gevaarlijk is voor goed getrainde en gezonde hulpverleners hoe gevaarlijk moet het dan wel niet zijn voor Saharaanse kinderen, zieken en ouderen, en waar moesten die dan naartoe? Een rebellie van hulpverleners was het gevolg. Ze bleven de kampen bezoeken waar het Polisario uiteraard de bewaking zwaar heeft verscherpt. Dit jaar is net als een jaar geleden, toen de gijzeling plaatsvond, het kunstenfestival ArTifariti gehouden.  Het mooiste culturele festival van de wereld, hoewel Saharupo ook heel mooi is. De foto hierboven is van  Asociación Onubense Pro Niños Saharauis (Moguer).

De Spaanse politiek ten opzichte van de Westelijke Sahara is eigenzinnig en niet bepaald Europees. De zogeheten European Council on Foreign Relations of ECFR is een denktank en denktanken produceren rapporten zoals "A Power Audit of EU-North Africa Relations". Wat West-Sahara betreft staat daarin iets opvallends: It is now time for Brussels to explore with Paris and Madrid, and perhaps with Washington too, how an EU effort at mediation could be launched with those capitals’ support.

Nu is de Europese houding inderdaad aan verandering onderhevig. Denemarken eist actie voor de mensenrechten in Westelijke Sahara. Een delegatie van het Front Polisario is te gast geweest op een congres van de Franse Socialistische partij. President Abdelaziz van de Saharaanse republiek is op bezoek geweest in Ierland. Marokko heeft uit protest zijn ambassadeur teruggeroepen van het groene eiland. In Zweden heeft de verenigde oppositie in de buitenland commissie aan het parlement voorgesteld om de onafhankelijke Saharaanse republiek te erkennen.
Daar staat tegenover dat de onderhandelingen tussen de EU en Marokko over het vissen in Saharaans water weer zijn begonnen, vooral onder Spaanse druk.
In Brussel hebben Marokkaanse nationalisten na een oproep daartoe van de Marokkaanse ambassade een demonstratie gehouden voor de "Marokkaniteit" van de Westelijke Sahara. 

Het is inmiddels twee jaar na de ontruiming van het protestkamp Gdeim Izik. Europese activisten zijn opgepakt en de Westelijke Sahara uitgezet. Europese parlementariers hebben mevrouw Ashton gevraagd deze actie te veroordelen. Maar die houdt zich op de vlakte. 

Dat doet Christopher Ross in ieder geval niet. De Amerikaanse VN gezant heeft El Ayun bezocht en daar kennis gemaakt met Aminatu Haidar, de voorzitter van de Saharaanse mensenrechten organisatie CODESA. Toen hij was vertrokken werd zij meteen weer belaagd door Marokkanen. Ross bezocht ook de vluchtelingenkampen in Tindouf. En hij bezocht Tifariti in het bevrijde gebied. Dat had hij al eerder gedaan. Maar het bezoek van de VN-gezant aan het bezette gebied ziet Mhamed Khaddad, de Saharaanse vertegenwoordiger bij de MINURSO, als een keerpunt in de kwestie Westelijke Sahara.