De koning en zijn profeet

Mensen die campagne voeren voor onafhankelijkheid in West-Sahara kunnen rekenen op botte repressie van Marokkaanse troepen en op staalharde leugens.

Er is weer een proces geweest in Rabat; nu tegen Mohamed Dihani. Hij wordt onder andere beschuldigd van een poging om een terreurcel op te richten in Italie om daarmee een aanslag te plegen op treinen en zelfs op de Paus. De geloofwaardigheid van de Marokkaanse beschuldigingen is niet groot. Het geloof in de Marokkaanse strijd tegen het internationale terrorisme is aan erosie onderhevig want de Marokkaanse beschuldigingen zijn vaak opzichtige leugens. Zo werd, na de ontvoering van de drie hulpverleners een jaar geleden, het Polisario beschuldigd van de kidnap die was gepleegd door de MUJAO. Dat was een absurde beschuldiging. Het Polisario was in die tijd bezig met de voorbereidingen van zijn dertiende congres met veel internationale gasten. De ontvoering was een enorme tegenslag.

Bij het twaalfde congres in 2007 was er ook tegenslag in de vorm van een moorddadige dubbele bomaanslag in Algiers op de Algerijnse Hoge raad en op de UNHCR. Het waren zelfmoord-aanslagen die werden opgeëist door Al Qaida in de Maghreb of AQIM. Waarom die doelen op dat moment? Saharawi's hadden daar hun eigen gevoelens over maar onthielden zich van openlijke beschuldigingen.

In de propaganda-oorlog is Marokko altijd succesvol geweest. Het gebruikt zijn uitgebreide netwerk van ambassades en consulaten en de mensen uit de Marokkaanse gemeenschap en vooral die werkzaam zijn bij de media. Daarnaast zijn er sympathisanten, al dan niet betaald, zoals Jennifer Rubin, Peter Pham en Yonah Alexander die de Marokkaanse laster rondtoeteren. De boodschap is na jaren nog steeds: het Polisario is een terroristengroep verbonden aan Al Qaida en drugsmokkelaars. De laster van deze Amerikanen wordt overgenomen door de Marokkaanse media die zo de indruk wekken dat zij het niet zelf hebben verzonnen. En zo zingen de geruchten in het rond.

Behalve geruchten in de media zijn er de beschuldigingen van Marokkaanse politici en dat zijn harde politieke feiten. De geestelijk leider Mohamed VI beschuldigd stelselmatig het Front Polisario en Algerije van gruwelijkheden in zijn jaarlijkse toespraak ter gelegenheid van de herdenking van de Groene Mars, de jihad ter verjaging van de Spanjaarden uit de Marokkaanse Sahara. Dit jaar kwam hij weer in zijn toespraak met deze routineuze beschuldiging:
"Marokko roept de internationale gemeenschap op om zich in te spannen om een eind te maken aan het lijden van onze burgers in Tindouf, op Algerijnse bodem, waar enkele van de meest afschuwelijke vormen van repressie, onderdrukking, wanhoop en ontbering de overhand hebben, in een grove schending van de meest elementaire rechten van de mens."
Deze koninklijke nonsens is een belediging voor de Verenigde Naties, en met name voor de UNHCR, en alle anderen die zich om de vluchtelingen bekommeren. De term "onze burgers in Tindouf op Algerijnse bodem" is een bedreigende kwalificatie van de vluchtelingen die zijn ontkomen aan de terreur van het cherifijnse koningshuis. De beledigende formulering van het koninklijke standpunt aan het adres van Algerije is routineus. Maar deze keer bleef een reactie niet uit. "Grote woede in Algiers", kopte El Watan.

Na de kidnap van de drie hulpverleners heeft het Polisario de Marokkaanse geheime dienst beschuldigd van betrokkenheid bij de terreurgroep MUJAO die zijn basis heeft gevonden in het noorden van Mali. Het zijn beschuldigingen van Polisario officials, niet van journalisten of commentatoren, en hoewel de bewijsvoering te wensen overlaat zijn het daarmee wel harde politieke feiten die een rol spelen bij de ontwikkelingen in Mali waar inmiddels een militair ingrijpen wordt voorbereid.
Geruchten en vermoedens waren het excuus van de Spaanse regering om alle hulpverleners uit de vluchtelingenkampen terug te roepen. Daarmee maakte de Spaanse regering een knieval voor Mohamed VI.

Nu heeft zich een volgende affaire aangediend in de propaganda oorlog: de aanslag op de president van Mauritanië Mohamed Ould Abdel Aziz. Het is volkomen onduidelijk wie daar achter zit en zelfs of het wel een aanslag genoemd kan worden. Zeker is dat de man is beschoten en hersteld in een ziekenhuis te Parijs. Na het bekend worden van het nieuws stuurde zijn Saharaanse collega en bijna naamgenoot Mohamed Abdelaziz hem een telegram met de allerbeste wensen. Het verhaal gaat nu dat de gezant die een brief met de beste wensen van Mohamed VI kwam aanbieden de deur is gewezen door de Mauritaniër, wegens een vermoeden dat Marokko achter de aanslag zou zitten. Het is een boterzachte beschuldiging en weinig meer dan een gerucht in de media. Toch is het terecht dat naar Mohamed VI wordt gekeken: de geestelijk leider voert immers een beleid dat is gebaseerd op laster.

Keerpunt

Een jaar geleden werden drie hulpverleners ontvoerd uit een Saharaans vluchtelingenkamp door leden van de MUJAO. Toen zij na tien maanden in juli dit jaar werden vrijgelaten kreeg de Spaanse regering het op de zenuwen. Alle Spaanse hulpverleners in de Saharaanse vluchtelingenkampen moesten opeens snel vertrekken! Omdat het daar veel te gevaarlijk zou zijn. Dat leverde een storm van kritiek op want als het er gevaarlijk is voor goed getrainde en gezonde hulpverleners hoe gevaarlijk moet het dan wel niet zijn voor Saharaanse kinderen, zieken en ouderen, en waar moesten die dan naartoe? Een rebellie van hulpverleners was het gevolg. Ze bleven de kampen bezoeken waar het Polisario uiteraard de bewaking zwaar heeft verscherpt. Dit jaar is net als een jaar geleden, toen de gijzeling plaatsvond, het kunstenfestival ArTifariti gehouden.  Het mooiste culturele festival van de wereld, hoewel Saharupo ook heel mooi is. De foto hierboven is van  Asociación Onubense Pro Niños Saharauis (Moguer).

De Spaanse politiek ten opzichte van de Westelijke Sahara is eigenzinnig en niet bepaald Europees. De zogeheten European Council on Foreign Relations of ECFR is een denktank en denktanken produceren rapporten zoals "A Power Audit of EU-North Africa Relations". Wat West-Sahara betreft staat daarin iets opvallends: It is now time for Brussels to explore with Paris and Madrid, and perhaps with Washington too, how an EU effort at mediation could be launched with those capitals’ support.

Nu is de Europese houding inderdaad aan verandering onderhevig. Denemarken eist actie voor de mensenrechten in Westelijke Sahara. Een delegatie van het Front Polisario is te gast geweest op een congres van de Franse Socialistische partij. President Abdelaziz van de Saharaanse republiek is op bezoek geweest in Ierland. Marokko heeft uit protest zijn ambassadeur teruggeroepen van het groene eiland. In Zweden heeft de verenigde oppositie in de buitenland commissie aan het parlement voorgesteld om de onafhankelijke Saharaanse republiek te erkennen.
Daar staat tegenover dat de onderhandelingen tussen de EU en Marokko over het vissen in Saharaans water weer zijn begonnen, vooral onder Spaanse druk.
In Brussel hebben Marokkaanse nationalisten na een oproep daartoe van de Marokkaanse ambassade een demonstratie gehouden voor de "Marokkaniteit" van de Westelijke Sahara. 

Het is inmiddels twee jaar na de ontruiming van het protestkamp Gdeim Izik. Europese activisten zijn opgepakt en de Westelijke Sahara uitgezet. Europese parlementariers hebben mevrouw Ashton gevraagd deze actie te veroordelen. Maar die houdt zich op de vlakte. 

Dat doet Christopher Ross in ieder geval niet. De Amerikaanse VN gezant heeft El Ayun bezocht en daar kennis gemaakt met Aminatu Haidar, de voorzitter van de Saharaanse mensenrechten organisatie CODESA. Toen hij was vertrokken werd zij meteen weer belaagd door Marokkanen. Ross bezocht ook de vluchtelingenkampen in Tindouf. En hij bezocht Tifariti in het bevrijde gebied. Dat had hij al eerder gedaan. Maar het bezoek van de VN-gezant aan het bezette gebied ziet Mhamed Khaddad, de Saharaanse vertegenwoordiger bij de MINURSO, als een keerpunt in de kwestie Westelijke Sahara.

Franse verandering

Frankrijk wordt gezien als de kwade genius achter het Marokkaanse wangedrag in de Westelijke Sahara. Het zijn de Fransen die in de Veiligheidsraad weigeren om de mensenrechten in de Westelijke Sahara door de VN missie in het gebied te laten bewaken. De Fransen hebben altijd militaire en diplomatieke steun aan Marokko geboden in de strijd tegen het Front Polisario. Mauritanië werd ook door de Fransen geholpen tegen het Polisario waarbij zelfs een directe confrontatie ontstond toen het Polisario Franse technici gevangen nam en in L’opération Lamantin de Franse luchtmacht Polisario troepen bombardeerde.  

Het Franse persburo AFP had vorig jaar nog een kaartje op haar website waarop de Westelijke Sahara als onderdeel van Marokko was afgebeeld.  Tegenwoordig staat er een stippellijntje. AFP verspreid veel nieuws met  geruchten en suggesties die het Polisario in verband brengen met Islamitische terroristen. Zelfs toen hulpverleners uit een Polisariokamp werden ontvoerd, nu een jaar geleden, wist het AFP insinuaties te produceren die het Polisario van de ontvoering beschuldigden waardoor elk onderscheid tussen het Marokkaans persburo MAP en het Franse AFP verdwenen leek. Niemand die vreemd opkeek toen 21 oktober een AFP-bericht verscheen in de Malinese media, met de mededeling dat Saharanen uit de vluchtelingenkampen zich bij de jihadisten in het noorden van Mali zouden hebben aangesloten, want zulke Frans/Marokkaanse propaganda is er al jaren. Maar er werd wel verbaasd gereageerd toen het Franse ministerie van Buitenlandse Zaken tijdens een persconferentie dat gerucht ontzenuwde.

Een hele opmerkelijke stap werd gezet door President Hollande die de massamoord op 17 oktober 1961 op tientallen of zelfs honderden Algerijnen in Parijs heeft  erkend. Het is, na zo lange tijd, voor het eerst. De verhouding van Frankrijk met Algerije is kennelijk aan het veranderen en daarom kan de verhouding met Marokko niet hetzelfde blijven. Frankrijk zal in een andere positie tegenover het Polisario komen staan.

Het Nobel comité en het vierde UN comité

Het is vrijwel altijd een verrassing wie of wat het Nobel comité een prijs wil geven. Dit jaar is de vredesprijs voor de Europese Unie en het is moeilijk voor te stellen dat er iemand is die dat ook maar een moment heeft verwacht. En toch is het niet onlogisch want de EU heeft een zeer oorlogszuchtig continent rustig gehouden en dat was ook de bedoeling van het Europese project.

 Ondertussen zijn er politici die de EU voor andere zaken willen gebruiken zoals daar is ene Mark Rutte, de leider van de VVD, een politieke partij die fungeert als moederschip van Nederlands extreem-rechts. Rutte is ook minister-president van een kabinet dat door extreem-rechts mogelijk werd gemaakt. Rutte vind dat Europese vredesideaal maar oudemannenpraat. Rutte voert liever met vrienden als Sarkozy, Berlusconi en Cameron een makkelijk Europees oorlogje tegen Libië. Maar Rutte reageert niet zoals Wilders op het toekennen van de vredesprijs.

De vrede binnen Europa is door de EU geborgd maar de vrede met het buitenland van Europa is een heel andere zaak. De EU is niet alleen opgericht door eenvoudige Europese landen maar door koloniale wereldrijken.
Nederland is zijn overzees gebied vrijwel kwijt maar heeft soms toch nog wat spanning met het min of meer aangrenzende Venezuela. Frankrijk heeft nog steeds Frans-Guyana zodat Suriname toch aan de EU grenst maar alles lijkt daar rustig.
 Aan de Spaans-Europese grens met Marokko ligt dat anders. Marokko heeft een politiek verdeeld landschap. Van oudsher wordt men daar verenigd door gezamelijke strijd tegen buitenstaanders. Als de politieke macht in Marokko eenheid en afleiding zoekt wordt er opgeroepen tot een jihad tegen het christelijke Ceuta en/of Melilla, twee kleine Spaanse enclaves in Noord-Afrika. Dat gaat al eeuwen zo maar inmiddels is Spanje toegetreden tot Europa. Het streven om de enclaves te "bevrijden" van het Europese juk maakt een hoogst merkwaardige indruk omdat in Europa toch vooral de indruk bestaat dat het Marokkaanse volk en masse het Europese juk opzoekt.

 Minder folkloristisch is de Spaanse koloniale erfenis in de Westelijke Sahara. Dat gebied is nog steeds niet fatsoenlijk overgedragen aan de rechthebbenden. En daarom staat die kwestie nog steeds op de agenda van het vierde comité van de Verenigde Naties. Een verbeterpunt voor het Europese vredesbeleid dat ook wordt aangedragen door de Western Sahara Resource Watch die de Verenigde Naties heeft opgeroepen om de exploitatie van de natuurlijke rijkdommen in de Westelijke Sahara te laten onderzoeken door het Internationaal Gerechtshof.

De WSRW is overigens ook niet positief over de Nobelprijs voor de EU omdat de EU ten aanzien van de Westelijke Sahara het internationale recht schendt. Wellicht zien we de Nobelprijswinnende EU dus nog eens in het Haagse strafbankje!

Nationale Tent Dag in Sahara

 Vandaag 10 oktober is Nationale Tentdag, de nieuwe nationale feestdag uitgeroepen door La République Arabe Sahraouie Démocratique.
Het is onder andere gevierd in Marrakech met een wake door Saharaanse studenten. 

In feite is het niet direct een feestdag maar een dag om te herinneren aan het tentenkamp Gdeim Izik. Op 10 oktober 2010 werden de eerste tenten neergezet in de streek die Gdeim Izik heet, buiten de door Marokko bezette hoofdstad El Ayun van West-Sahara. Ook buiten andere steden, Smara, Boujdour, Dahkla werden tentenkampen opgezet door Saharanen als protest tegen de marginalisering en achterstelling door de bezetting. Terwijl de kleinere kampen door Marokkaanse tegenwerking werden opgedoekt groeide het kamp bij de hoofdstad tot een enorme omvang. En toen besloot de Marokkaanse bezetter het kamp met geweld te ontruimen. Dat werd een enorme puinhoop met vele gewonden en doden. Het haalde zelfs het NOS journaal.

Bij het protestkamp waren ook veel buitenlanders betrokken, vooral Spanjaarden. Het Europees Parlement nam een motie aan waarin het Marokkaanse geweld werd veroordeeld. In reactie daarop organiseerde het Marokkaanse bewind een massale demonstratie tegen de bemoeienis van Spanje en de EU. Nooit eerder waren de verschillen tussen Marokko en de Europese Unie zo duidelijk.

Het initiatief tot het oprichten van het tentenkamp was inderdaad een historische gebeurtenis die het waard is om te herdenken. Volgens Noam Chomsky gaf Gdeim Izik de aanzet tot de Arabische Lente, terwijl de vorm van het tentenkamp-protest sterk doet denken aan de Occupy beweging die nog weer later zou ontstaan.

De Saharanen die in 2010 zijn gearresteerd bij de ontruiming zitten nog steeds in voorarrest hoewel voor de Marokkaanse wet de termijn van voorarrest al ruimschoots is overschreden. Nu zou de zitting op 24 oktober worden gehouden maar de datum is al vele malen verschoven en uitgesteld en dat kan weer gebeuren. Vooral als er veel buitenlandse waarnemers dreigen te komen. Maar belangstelling is er zeker want de verdachten moeten verschijnen voor een militair tribunaal van de bezetter en die kan zelfs de doodstraf opleggen.
Teken daarom de petitie voor de vrijlating van de Gdeim Izik gevangenen.

Een Spaanstalige documentaire over Gdeim Izik is hier te zien.

dromen bij een strategische dialoog

Sjaak Rijke is inwoner van Woerden. Hij bezocht Timboektoe en is daar ontvoerd. In juli was hij te zien en te horen op een Youtube filmpje. Dat was aanleiding voor enige aandacht maar Nederlandse media informeren het publiek verder amper over de ontwikkelingen in de Sahara. Dat is onterecht want er gebeurt veel en de ontwikkelingen zijn belangrijk.

De ontvoering van Sjaak Rijke is opgeëist door Al Qaida in de Maghreb of AQIM. Deze terreurorganisatie is de opvolger van de terreurgroepen die tegen de Algerijnse regering vochten  vooral in het bergachtige Kabylië. Het officiële voorlichtingsbureau van de groep heet Al Andalus en die naam staat ook in het AQIM logo. Al Andalus is Arabisch voor Andalusië, en dat is een regio in Zuid-Spanje die lang geleden Islamitisch was onder Sultans uit Marokko. Er zijn mensen die terugverlangen naar die tijden.

Waarom is Sjaak Rijke ontvoerd? Zeker is dat men geld wil zien, heel veel geld. Toch is het niet alleen een criminele ontvoering maar heeft de zaak ook groot politiek belang. Het gaat om de macht in de Sahara en de controle van de grondstoffen. Frankrijk heeft de uranium nodig. Zonder de brandstof uit Niger staan de Franse kerncentrales stil. Sjaak Rijke is niet de enige of belangrijkste gegijzelde, dat zijn de Franse technici van AREVA.

Het waren de Fransen die de grenzen hebben getrokken in de Sahara waardoor het Toeareg gebied is verdeeld over Mali, Niger, Algerije en Libië en dat deden zij zonder inspraak van de Toearegs die er hele andere ruimtelijke inzichten op nahouden. Overigens wonen in het noorden van Mali niet alleen Toeareg maar ook Arabieren, Hausa en Zarma onder andere. Het noorden van Mali dat de MNLA onafhankelijk heeft verklaard onder de naam Azawad is dan ook niet hetzelfde als het Toeareg-land zoals de Berber of Amazigh beweging dat ziet.

Er was vrees voor een UN/ECOWAS/NATO aanval om de politieke aspiraties van de Toeareg te vernietigen. Maar de UN heeft de handen vol aan Iraanse kerncentrales en Syrië. Op de komst van de ECOWAS rust geen zegen. En de NATO houdt zich (nog) koest.

Frankrijk is daarentegen gedwongen iets te doen om de belangen van het niet onbesproken AREVA te beschermen, de kachel moet roken, of moderner gezegd, de kerncentrales moeten blijven draaien. Een eenzijdig Franse militaire ingreep is uitgesloten want dat zou de dood betekenen voor de Franse gijzelaars en grote weerzin in Afrika wekken. Het is daarom de Europese Unie die een missie voorbereid onder de noemer EUCAP Sahel Niger.

Dat de Europese Unie de Franse belangen in de Sahara gaat behartigen is hier geen onderwerp geweest bij de verkiezingen. Net zo min als de Spaanse belangen bij de kwestie West-Sahara dat zijn geweest. De last van de koloniale erfenis die de voormalige Europese wereldveroveraars aan de Europese Unie overdragen krijgt geen aandacht.

Het is de USA die alle aandacht krijgt. Het Africa Command zou operaties intensiveren. Dat zou kunnen. De USA is heel goed in militaire operaties. Maar de kwestie is natuurlijk ook een zaak van politieke verhoudingen. Een militaire ingreep kan de Toeareg en de andere volken in de regio geen tevredenheid brengen en de storm in de woestijn zal er niet door bedaren. Als er rust moet komen in de regio zal iets moeten gebeuren met de uraniummijnen en de landrechten van de bewoners. Het is Algerije dat aandringt op een politieke oplossing door onderhandelingen zoals eerder. Onderhandelingen zullen een erkenning van de rechten van de bevolking inhouden en een hervorming in die richting.

Dat inzicht bestaat niet in de USA. Mevrouw Clinton heeft daar een strategische dialoog geopend met Marokko dat, ten onrechte, wordt beschouwd als een koninkrijk dat de democratie goed is gezind. Clinton geeft in dat verband haar mening over het Marokkaanse voorstel om West-Sahara in te lijven met autonomie, het zou volgens haar de Sahrawi bevolking tevreden kunnen stellen - in plaats dat ze wijst op de schendingen van de mensenrechten en de Marokkaanse diefstal van de natuurlijke rijkdommen in West-Sahara. Clinton laat de Marokkaanse sultan in zijn dromen. 

Behalve militaire en politieke belevenissen zijn er ook culturele ervaringen in de Sahara te vinden. Toeristen als Sjaak Rijke bezoeken de regio daarvoor.
In 2010 is in Timboektoe in Mali het geweldige festival gehouden met onder andere de schitterende Bombino. In 2011 was er minder belangstelling. Dit jaar waren Bono en Tinariwen er bij. Volgend jaar kan je er zelf bij zijn, hou de website in de gaten voor de datum. 

van Kaas stemadvies

Waarop te stemmen, wie te kiezen? Er zijn veel overzichten gemaakt om de verschillen tussen de partijen duidelijk te maken.Zo is er bijvoorbeeld de ICT-Stemwijzer 2012, een advies van Webwereld, over de standpunten over net-neutraliteit, blokkades, censuur en gratis wifi in de trein. Maar dat doet hier niet terzake! Dit blog gaat immers over Nederland, Marokko en de Westelijke Sahara, toch. Welke adviezen zijn dan wel interessant voor dit blog? En snel overzicht op het web geeft het volgende resultaat:

Wij Blijven Hier is een site van Islamitische mensen die hier blijven en zij geven een stemadvies voor moslims die niet weg gaan. Hoewel zij voor een deel uit Marokko komen spreken zij niet over de Westelijke Sahara. Of wellicht juist daarom.

Amnesty International afdeling Nederland heeft een omstreden directeur met een Marokkaans paspoort, Ila Kasem, en bemoeit zich met de machtsstrijd in Syrië. Zij bemoeien zich met Nederland door middel van een standpuntenoverzicht voor de verkiezingen, maar doen verder niets aan het thema Marokko en/of Westelijke Sahara. Te druk.

Vluchtelingenwerk geeft uitgebreid informatie over de politieke standpunten met betrekking tot hun werk maar informeert verder niet over vluchtelingen in, uit, via of vanwege Marokko en/of de Westelijke Sahara. Kunnen niet alles.

Het Samenwerkingsverband Marokkaanse Nederlanders doet ook mee aan de verkiezingen, geeft een lijst van verkiesbare Marokkanen en respecteert het Marokkaanse taboe op West-Sahara. Want er zijn geen problemen in de zuidelijke provincies van het vaderland.

Daar wordt men in de woestijn niet wijzer van en er zit dus niets anders op dan het zelf te doen. Ziehier het: 

van Kaas stemadvies

Het advies is een product van twee bronnen. De eerste is de website Partijgedrag. Daar kan men opzoeken wat de partijen hebben gedaan aan een onderwerp zoals bijvoorbeeld: de Westelijke Sahara.
De tweede bron wordt gevormd door de antwoorden op een mail van van Kaas aan alle partijen met de volgende tekst:

Vanwege de verkiezingen heb ik een vraag.
West-Sahara is een betwist gebied. Voor een groot deel is het bezet door Marokko. Nederland erkent de Marokkaanse claim op het gebied niet.
Wat is het standpunt van uw partij hier over? En indien uw partij geen standpunt heeft, waarom niet?

 Dit zijn de antwoorden:

Beste Machmoed,

We zijn voor de situatie die de burgerrechten het beste waarborgt. Wij als Nederlandse Piratenpartij zijn niet helemaal op de hoogte van de situatie daar. Mocht deze kwestie in de kamer aan de orde komen, zullen we ons beraadslagen bij de lokale Piratenpartijen aldaar.

Met vriendelijke groet,

   Frank Wijnans

  --------------------------------------------------------------------

Geachte heer Van Kaas,

Het spijt mij voor de late reactie. Ik was eerlijk gezegd niet op de hoogte van de situatie van de Westelijke Sahara, en heb me de afgelopen dagen even moeten inlezen op het onderwerp voordat ik op uw vraag kon terugkomen.

Eerst een algemeen standpunt: wij erkennen het eigendom van een gebied alleen als het recht op dat gebied:
- geworven is door een tot dan toe ongebruikt stuk land om te zetten voor productief gebruik, of
- op eerlijke wijze (door aankoop of via een gift) van een eerder rechtmatige eigenaar is verkregen.

In het geval van de Marokkaanse claim op de Westelijke Sahara is geen van beide het geval, en is het gebied op onrechtmatige wijze geroofd van de oorspronkelijke bewoners, dus erkennen wij de claim niet.

Ik hoop dat dit uw vraag beantwoordt,

--
Met vriendelijke groet,

Bart Voorn
Kandidaat Tweede Kamerlid /
Nr. 9 Libertarische Partij

--------------------------------------------------------------------

Beste M,

Bedankt voor je mail! Ik kan je mededelen dat wij hier nog niet over
gesproken hebben. Op dit moment zijn wij druk bezig om de mensen te informeren over de huidige standpunten van de SOPN. Ik kan je geen duidelijke antwoord geven over hoe/wanneer hierover gesproken gaat worden m.b.t. Marokko

Hartelijke groet,

Linda van de Bildt
info@sopn.nl
www.sopn.nl

--------------------------------------------------------------------

 Dank voor uw vraag. Eerlijk gezegd hebben we ons hoofdzakelijk met Europa bezig gehouden omdat wij dit als uitgangspunt hebben.

In uw vraag legt u een probleem voor die inhoudelijk niet in ons programma voorkomt. Wel kan ik u zeggen dat iedere interventie van welk land dan ook, bij gebleken onrechtmatigheid door ons heel scherp veroordeeld zal worden binnen onze mogelijkheden en bevoegdheden. Wij steunen elk initiatief die hier tegen in verzet komt.

Met vriendelijke groet, Jack Rijnders, voorzitter Anti Europa Partij.

--------------------------------------------------------------------

 Beste heer/mevrouw Van Kaas,

Hartelijk bedankt voor uw email aan GroenLinks. Wij waarderen het dat u de moeite genomen heeft onze fractie te schrijven.

De Westelijke Sahara is het enige land in Afrika dat niet
gedekoloniseerd is. Nederland en de EU beschouwen het als een
«Non-Self-Governing Territory» zoals verwoord in het Handvest van de Verenigde Naties (VN). Marokko is sinds 1975, toen Spanje het gebied verliet, de facto administratief verantwoordelijk voor de Westelijke Sahara. Marokko en de Sahrawi?s, de oorspronkelijke bewoners van de Westelijke Sahara, betwisten de soevereiniteit van het gebied. Nederland erkent de claims van Marokko niet. Evenmin erkent Nederland de claims van Polisario en de door Polisario uitgeroepen République Arabe Sahraoui Démocratique. Nederland en de EU steunen de persoonlijk gezant van de Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties in zijn pogingen een politieke en duurzame oplossing te vinden die voorziet in zelfbeschikking van de oorspronkelijke bevolking van de Westelijke Sahara.

GroenLinks kan dit standpunt steunen maar maakt zich zorgen om de
slechte situatie van de inwoners van de Westelijke Sahara. Wij vinden
dan ook dat de regering meer moet doen om, in haar goede relatie met Marokko, hier aandacht aan te besteden en druk uit te oefenen.

Nogmaals bedankt voor uw reactie. Ik hoop dat ik uw vraag hiermee
voldoende heb beantwoord.

Met vriendelijke groet,
Laura de Haan
Publieksvoorlichting
Tweede Kamerfractie GroenLinks

--------------------------------------------------------------------

Geachte heer Van Kaas,

Dank voor uw betrokkenheid en vraag omtrent het VVD-standpunt m.b.t. de Westelijke Sahara.

Zoals u terecht stelt, is de Westelijke Sahara al jaren een betwist gebied. Nadat Spanje zich terugtrok en zijn koloniale claim op het gebied liet varen, was Marokko er als de kippen bij om het te annexeren, terwijl anderzijds met behulp van Algerije de 'Arabische Democratische Republiek Sahara' werd uitgeroepen. Tegenwoordig wordt het grootste gebied van de Westelijke Sahara bestuurd door Marokko als een 'zuidelijke provincie'.

Conform de officiële Nederlandse lijn, erkent ook de VVD de Marokkaanse claim niet. Wij blijven echter pleiten voor een vreedzame en duurzame oplossing voor deze kwestie, en zullen waar mogelijk daartoe aandringen bij de regering en international organisaties.

Hopende u hiermee van dienst geweest te zijn,

Vriendelijke groeten,


Jeroen Benning
Medewerker Han ten Broeke
Lid VVD fractie, Tweede Kamer der Staten-Generaal

 --------------------------------------------------------------------

 Geachte heer Van Kaas,



Hartelijk dank voor uw e-mail over West-Sahara.

De Partij voor de Dieren heeft vier basisbeginselen: mededogen, duurzaamheid en persoonlijke vrijheid en persoonlijke verantwoordelijkheid. Op basis van deze beginselen ontwikkelen we onze standpunten en stemmen wij in de Tweede Kamer.

De fractie van de Partij voor de Dieren zit met twee zetels in de Tweede Kamer. Dit betekent dat zij prioriteiten moet stellen ten aanzien van het aantal onderwerpen en initiatieven waar de fractie een actieve, initiërende rol kan hebben. De Partij voor de Dieren heeft zich ten doel gesteld om al haar energie te steken in de door andere partijen telkens weer vergeten of slechts als bijzaak geziene onderwerpen dieren, natuur en milieu. We komen op voor alle kwetsbare groepen in de samenleving en voor maximale emancipatie van die groepen.



Wij stellen uw e-mail zeer op prijs en zullen deze meenemen in onze overwegingen en toekomstige debatten hierover.

Met vriendelijke groet,

Mandy Ligthart

Partij voor de Dieren

Postbus 17622

1001 JM Amsterdam

www.partijvoordedieren.nl

 --------------------------------------------------------------------

Geachte heer Van Kaas

 

Hartelijk dank voor uw e-mail. Dit is het SP-standpunt waar u naar vroeg:

 

De Westelijke Sahara is inderdaad een betwist gebied. Nederland en de EU beschouwen het als een zogenaamde Non-Self-Governing Territory’, zoals verwoord in het Handvest van de Verenigde Naties. In de praktijk is Marokko sinds 1975, toen Spanje het gebied verliet, administratief verantwoordelijk voor de Westelijke Sahara. De SP erkent de claims van Marokko niet. Evenmin erkent de SP de claims van Polisario en de door Polisario uitgeroepen République Arabe Sahraoui Démocratique. De SP steunt, net als de Nederlandse regering en de EU, de persoonlijk gezant van de Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties in zijn pogingen een politieke en duurzame oplossing te vinden die voorziet in zelfbeschikking van de oorspronkelijke bevolking van de Westelijke Sahara.

 

Met vriendelijke groet,

 

Jip van Dort

Fractiemedewerker SP

  --------------------------------------------------------------------

 

Dat is alles. De rest heeft niet gereageerd en is daarmee gediskwalificeerd.

We laten de antwoorden op ons inwerken, nemen dan de gegevens van de website Partijgedrag, spugen in de handen en wrijven tot de handen weer schoon en droog zijn en moeten dan concluderen dat de nieuwkomers zoals de Libertarische Partij en Piratenpartij zijn afgevallen wegens gebrek aan resultaten in het verleden. Helaas. De VVD komt niet ongeschonden door de test wegens de verkoop van fregatten aan Marokko. Jammer.
Groen Links heeft het goed gedaan. Maar de partij heeft geen initiatieven genomen.
De Partij voor de Dieren  en de Socialistische Partij hebben beide vragen en moties ingediend over de Westelijke Sahara. En dat maakt dat van Kaas' voorkeur uitgaat naar deze twee goede partijen van aardige en verstandige mensen! Veel succes!

Aanvulling 11-09-2012. 

De Partij voor Mens en Spirit laat nog het volgende weten: 

 

Beste Machmoed van Kaas

Ons basisuitgangspunt is dat alle volkeren recht hebben op hun eigen land en zelfbestuur. Dus ook wij erkennen dergelijke claims niet. Indien een gebied gen heldere politieke structuur heeft, dan is het zaak om het betreffende volk te raadplegen en hierover te laten beslissen.

Vriendelijke groet van Lea Manders