Hieronder foto's van de onlusten die zijn uitgebroken in de stad, de dode politieagent en de aan zijn verwondingen inmiddels overleden Saharaan Babi Mahmoud Gargar.
maandag 8 november 2010
Kamp ontruimt nog meer doden en gewonden
Het protestkamp buiten El Ayun is vanochtend door het Marokkaanse leger aangevallen. Er wordt gesproken over acht tot tien doden en honderden gewonden aan Saharaanse kant. De Marokkaanse regering heeft volgens de BBC verklaard dat er twee doden zijn gevallen, een politieagent en een brandweerman die beide zijn doodgestoken. Dat is nieuw en nog niet eerder gebeurd.
Hieronder foto's van de onlusten die zijn uitgebroken in de stad, de dode politieagent en de aan zijn verwondingen inmiddels overleden Saharaan Babi Mahmoud Gargar.
Hieronder foto's van de onlusten die zijn uitgebroken in de stad, de dode politieagent en de aan zijn verwondingen inmiddels overleden Saharaan Babi Mahmoud Gargar.
zondag 7 november 2010
de vrijheden geboden door ons land
Zijne majesteit de Koning en de souvereine heerser van Marokko, de heer Mohammed de Zesde, de leider der gelovigen zelf dus heeft weer een mooie toespraak gehouden voor zijn aanhang. Het was ter gelegenheid van de 35e verjaardag van de Groene Mars, de invasie van de Westelijke Sahara door fanatieke en minder fanatieke volgelingen van de grote Islamitische führer, die toen zijn vader was. .
Meneer Mohammed daagt in zijn koninklijke rede de internationale gemeenschap uit nu eens duidelijk te zeggen wie er verantwoordelijk is voor de puinhoop die de "vredesonderhandelingen" voor de Westelijke Sahara zijn. Hij zelf kan dat uiteraard niet zijn, want hij heeft al lang geleden een prachtig autonomievoorstel gedaan dat niet kan worden geweigerd.
Hij klaagt over de omstandigheden waarin "onze zonen en dochters" verkeren in de vluchtelingenkampen. Ja, meneer de Koning spreekt over dezelfde mensen die juist zijn gevlucht voor Marokko. Hij spreekt over de slachtoffers van Marokkaanse oorlogsmisdaden.. hij praat over mensen in armoedige vluchtelingenkampen die nog nooit een cent van de royale multi-biljardair hebben ontvangen. De onnavolgbare maar majestueuze redenaar belooft op grootse wijze dat geen moeite teveel zal zijn om de vluchtelingen hun vrijheid terug te geven. En hij veroordeelt het schaamteloze misbruik van de vrijheden die zijn land biedt..
De man heeft kortom weer een verward verhaal afgestoken, en er is ook niet anders te verwachten van een bestuurder die in middeleeuwse stijl heerst en simpelweg zijn territorium wil vergroten, omdat heersers dat nu eenmaal doen. Zijn werkelijkheid is wet. Zijn wrede waan heerst in Marokko en ver daarbuiten.
maandag 1 november 2010
Liegende Marokkaanse leugenaars
De Saharaanse protest-kampementen worden door Marokko tegengewerkt. Soms worden de mensen verhinderd de stad te verlaten. Soms worden de kampen opgebroken. De grote bestaande kampen worden omsingeld en de bevoorrading wordt gehinderd, al is dat zwak uitgedrukt. Er is met een machinegeweer gericht geschoten op de passagiers die op een pickup zaten. Er zijn gewonden en een dode. Een groep Spaanse journalisten die het incident wil onderzoeken krijgt geen toegang tot het gebied. Het tv station Al Jazeera wordt het land uit getrapt.
Marokko begint dan een media offensief. Ze beginnen met een beproefd concept. Omdat het Westen Marokko nodig heeft voor de bestrijding van Al Qaida, komen ze met een bericht dat er twee Al Qaida cellen zijn opgerold. Wat een opluchting! De ene cel had banden met Jemen en de andere met... de Westelijke Sahara. Wanneer de cellen zijn opgerold en waar wordt niet verteld. De bron is het ministerie van binnenlandse zaken van het leugenland. Het Al Qaida-leugentje verschijnt ook in de sukkelige Nederlandse media die de gebeurtenissen in de Westelijke Sahara links laten liggen.
Maar het is toch een wat versleten trucje. Dan komen de Marokkanen met het volgende verhaal. In Melilla, dat Marokko beschouwd als "nog niet terugggeven Marokkaans gebied" zou een Moslim jongetje dat protesteerde tegen achterstelling en discriminatie zijn doodgeschoten door de Spaanse onderdrukkers. De bron van het bericht is wat vaag en wel erg Marokkaans.
Marokko begint dan een media offensief. Ze beginnen met een beproefd concept. Omdat het Westen Marokko nodig heeft voor de bestrijding van Al Qaida, komen ze met een bericht dat er twee Al Qaida cellen zijn opgerold. Wat een opluchting! De ene cel had banden met Jemen en de andere met... de Westelijke Sahara. Wanneer de cellen zijn opgerold en waar wordt niet verteld. De bron is het ministerie van binnenlandse zaken van het leugenland. Het Al Qaida-leugentje verschijnt ook in de sukkelige Nederlandse media die de gebeurtenissen in de Westelijke Sahara links laten liggen.
Maar het is toch een wat versleten trucje. Dan komen de Marokkanen met het volgende verhaal. In Melilla, dat Marokko beschouwd als "nog niet terugggeven Marokkaans gebied" zou een Moslim jongetje dat protesteerde tegen achterstelling en discriminatie zijn doodgeschoten door de Spaanse onderdrukkers. De bron van het bericht is wat vaag en wel erg Marokkaans.
dinsdag 26 oktober 2010
Saharaanse kampen belegerd, dode en gewonden
Meer dan tienduizend Saharaanse demonstranten zijn op 9 oktober in een massale exodus de stad uitgetrokken in het door Marokko bezette deel van hun land in een protest tegen de Marokaaanse bezetting, achterstelling, armoede en schendingen van hun mensenrechten. Buiten de steden Boujdour, Smara en de hoofdstad El Ayun zijn grote tentenkampen opgezet. Marokkaanse bezettingstroepen houden de kampen omsingeld in een poging om de bevoorrading van de kampen te verhinderen. De mensen die kamperen in het woestijngebied hebben behoefte aan water, voedsel en medicijnen.
Marokkaanse troepen die het Gdeim Izik protestkamp omsingeld houden hebben een jongen van 14 doodgeschoten en 5 anderen verwond.
De Saharaanse jongen zat met de anderen in een auto om voorraden naar familie te brengen toen zij met een machinegeweer werden beschoten door het Marokkaanse leger. Zijn broer en 4 anderen zijn gewond geraakt. Spaanse journalisten die het verhaal willen onderzoeken mogen van Marokko het land niet in. De Saharaanse president heeft een periode van rouw afgekondigd.
Het Front Polisario waarschuwt voor een humanitaire ramp en de onvoorspelbare gevolgen van deze zich ontwikkelende crisis. De vertegenwoordiger van het front in Spanje heeft verklaard dat het inzetten van helicopters, de grote troepenverplaatsingen en de inzet van machinegeweren tegen onschuldige burgers schendingen zijn van het bestand.
vrijdag 15 oktober 2010
Saharaanse burgers in beweging
* Foto's: Poemario Sahara Libre en APSO / Saharaanse mensenrechten activisten
Verschillende Saharaanse burgers zijn gewond geraakt na gewelddadig optreden van de Marokkaanse bezettingsmacht na een massale uittocht van Saharaanse inwoners van de stad Boujdour.
Ook in de steden El Ayun en Smara zijn betogingen buiten de stad gehouden tegen de discriminerende politiek tegen het Saharaanse volk en ook daartegen is gewelddadig opgetreden.
Zie ook de Western Sahara Resource Watch
---
donderdag 7 oktober 2010
Zweedse steun voor Saharaanse politieke gevangenen
Niet alle verjaardagen zijn een feestje waard. Deze vrijdag is de eerste verjaardag van de opsluiting van Brahim Dahane die door de Zweedse overheid is onderscheiden met de Per Anger-prijs 2009. Hij werd samen met zeven andere Sahrawi-mensenrechtenactivisten gevangen genomen door de Marokkaanse autoriteiten. Vijf zijn vrijgelaten, maar Brahim Dahane, Ali Salem Tamek en Hammadi Naciria worden nog steeds vastgehouden. Nu is er een jaar later eindelijk een datum voor het proces vastgesteld. Het zal waarschijnlijk plaatsvinden in Casablanca op 15 oktober 2010.
De Westelijke Sahara is de laatste kolonie van Afrika, en is voor een groot deel bezet door Marokko vanaf midden jaren 70 van de vorige eeuw. Al 35 jaar protesteren de Saharanen tegen de bezetting. De VN heeft verklaard dat het Saharaanse volk het recht op zelfbeschikking heeft, en die uitspraak is strafbaar in Marokko. De zeven activisten die vorig jaar zijn opgepakt worden beschuldigd van het schaden van de Marokkaanse nationale veiligheid tijdens een bezoek aan de Saharaanse vluchtelingenkampen in de regio Tindouf in Algerije.
Brahim Dahane, Ali Salem Tamek, en Hammadi Naciria zijn al eerder gevangen gezet vanwege hun inzet voor de Saharaanse recht op zelfbeschikking. In de gevangenis zijn de gedetineerden in hongerstaking gegaan om aandacht te vestigen op hun situatie, een daarvan duurde 41 dagen. De hongerstaking kwam tot een einde na een dialoog met de Marokkaanse autoriteiten over de afwikkeling van de situatie.
Mensenrechtenactivisten hebben recht op veiligheid en bescherming. Marokko heeft het internationaal Verdrag inzake burger- en politieke rechten ondertekend en moet iedereen het recht gunnen om op te komen voor deze rechten, zonder angst voor represailles. De Europese Unie heeft ook een verantwoordelijkheid. De EU-richtlijnen inzake de bescherming van verdedigers van de mensenrechten geven aan dat mensenrechtenactivisten belangrijk zijn bij de bescherming van de mensenrechten en dat de EU actief moet bijdragen aan hun veiligheid. Zweedse parlementariers zullen nauwlettend de zaak volgen tegen Brahim Dahane, Ali Salem Tamek en Hammadi Naciria en hun vrienden. Het is belangrijk dat internationale waarnemers het proces bijwonen.
Dit is een Nederlandse bewerking van een verklaring die onder andere is getekend door leden van de Liberale Partij, Centrum partij en Socialistische partij van Zweden. Het origineel is dit artikel bij de ASVDH.
maandag 27 september 2010
Familie hereniging
De vredesonderhandelaar Peter van Walsum vond het een goed idee om de banden tussen Saharaanse families te herstellen die waren verbroken door de Marokkaanse Muur in de Westelijke Sahara. Daartoe werden CBM's ingesteld. Dat zijn Confidence Building Measures, oftewel Vertrouwen Wekkende Maatregelen. Het komt er op neer dat er toestemming voor familiebezoeken wordt geregeld en ook het vervoer tussen de vluchtelingenkampen bij Tindouf in Algerije en de grootste plaatsen in de Westelijke Sahara. Bovendien is er een gratis telefoonlijn ingesteld. Het project is begonnen in 2004. In 2006 werd het programma voor een paar maanden opgeschort.
Dan verschijnen de Australische filmmakers Dan Fallshaw en Violeta Ayala in de vluchtelingenkampen met het verhaal dat ze een documentaire willen maken over het familieherenigingsprogramma. Ze richten zich op mevrouw Fetim Salam Hamdi die bezoek verwacht van haar moeder die in het door Marokko bezette gebied woont. Uiteindelijk maken Ayala en Fallshaw van hun film een aanklacht tegen de slavernij die in de kampen zou heersen en waarvan Fetim het slachtoffer zou zijn. Bij de premiere van de film die 'Stolen' wordt genoemd protesteert Fetim tegen de voorstelling van zaken maar haar mening wordt dan niet meer op prijs gesteld door de makers. De Marokkaanse regering gebruikt ondertussen de beelden voor hele botte propaganda. Ook als de IDFA de film in 2008 zijn Europese premiere laat beleven klinkt er protest want de IDFA heeft Fetim niet uitgenodigd voor de vertoning om haar mening te geven en heeft zelfs haar toestemming niet gevraagd voor de vertoning waardoor het IDFA meewerkt aan een eenzijdige Marokkaanse propagandastunt. Bovendien publiceert de IDFA een kritiekloos vraaggesprek met Ayala, een van de makers. Dit jaar presenteerde Abdelkader Benali de film met een discussie achteraf. Benali vond die discussie niet leuk. Onder het publiek bevonden zich leden van het "comite Fetim", de Stichting Zelfbeschikking West-Sahara en zelfs de officieele vertegenwoordiger van het Front Polisario in Nederland. Omdat Fetim een advocaat in de arm had genomen vond de organisatie het nodig om Fetim's bezwaren via een stapel kopietjes toe te lichten, die voor het publiek waren klaargelegd.
Het verhaal achter de familiehereniging is door de commotie rond de film 'Stolen' volstrekt uit zicht verdwenen. En het gedoe rond de film is nog klein vergeleken met de perikelen die 8 oktober 2009 ontstonden na de aankomst in Casablanca van zeven Saharanen die in Tindouf via het herenigingsprogramma op bezoek waren geweest. Zij waren op doorreis naar huis in het door Marokko bezette deel van de Westelijke Sahara. De zeven werden door Marokko gearresteerd op beschuldiging van landverraad. Ali Salem Tamek, Brahim Dahane en Ahmed Naciri zitten nu nog steeds vast. De vier anderen zijn inmiddels voorlopig vrijgelaten. Dat deze drie heren nog vastzitten zal te maken hebben met hun maatschappelijke posities. De heer Ali Salem Tamek is de vice-president van het Saharaans Collectief van Verdedigers van de Mensenrechten (CODESA); de heer Brahim Dahane is de president van de Saharaanse Associatie van Slachtoffers van Zware Schendingen van Mensenrechten (ASVDH); en meneer Ahmad Anasiri is de Algemeen Secretaris van het Saharaans Comite voor de verdediging van de Mensenrechten in Smara. Het zijn uitgesproken activisten voor de onafhankelijkheid.
Human Rights Watch roept Marokko op om de activisten vrij te laten of te berechten. Amnesty heeft dat al eerder gedaan.
In Tindouf waren de activisten door de Saharaanse regering met alle egards ontvangen. Het grootse onthaal werd ook uitvoerig belicht in de Saharaanse media. Het was rond de tijd dat de koning van Marokko in een speech verklaarde dat het tijd was om te kiezen: "u bent patriot of landverrader". Dat de "zeven van Casablanca" nog steeds moeten wachten op een proces zal politieke redenen hebben. Kort nadat de groep was opgepakt begon Aminatou Haidar een hongerstaking die Marokko politiek heeft beschadigd. De tijd was toen niet gunstig voor een brutaal politiek proces om Saharaanse dissidenten aan te pakken.
Inmiddels heeft Marokko hard gewerkt om het beeld bij te stellen. Op de Marokkaanse schoteltelevisie wordt al tijdje bericht over Saharaanse vluchtelingen die in grote getale uit de vluchtelingenkampen naar Marokko zouden vluchten, terug naar hun moederland waar zij hartelijk worden onthaald als lang verloren kinderen. Volgens de Marokkaanse propaganda bestaan er geen Saharaanse vluchtelingen die schuilen voor de wreedheden van het Marokkaanse leger; volgens de Marokkaanse redenering wonen in Tindouf door een Algerijnse secte ontvoerde Marokkanen, slaven zelfs. De koning van Marokko beschouwt de vluchtelingen als zijn onderdanen en eist ze terug. Elke Saharaan die aan dat denkbeeld tegemoet wil komen en overloopt naar Marokko zal koninklijk worden behandeld en temidden van de bittere armoede van het vluchtelingenbestaan kan dat vooruitzicht aanlokkelijk zijn.
Natuurlijk zijn er Saharanen die tot die keuze komen. De Marokkaanse pers staat al een poosje vol met berichten over de voormalige Saharaanse politiechef Mustapha Ould Sidi Mouloud Salma die is overgelopen. Deze Sidi wordt in rap tempo tot een wereldbekende Saharaan gemaakt om een tegenwicht te bieden aan de publiciteit rond de "zeven van Casablanca". Sidi heeft een persconferentie gegeven waarop hij verklaarde dat hij kiest voor het Marokkaanse autonomie voorstel en daarna kondigde hij op televisie aan dat hij zou terugkeren naar de vluchtelingenkampen om daar iedereen op te roepen om ook over te lopen. Hij heeft uitgelegd hoe hij zou reizen, en heeft de internationale gemeenschap opgeroepen hem te steunen. Tot niemands verbazing is hij gearresteerd bij de Mauretaans Saharaanse grens. De beschuldiging tegen hem luidt spionage voor een land waarmee men in oorlog is. Het verschil met de landverraad-kwestie van de Saharaanse activisten is dat hij wel degelijk Saharaans burger is, of is geweest, en zelfs politiechef. Amnesty International en Human Rights Watch hebben opgeroepen om de arrestant menselijk te behandelen. Beide organisaties waren er overigens snel bij.
Twee Marokkaanse journalisten van het weekblad Assahrae al Ousbouiya die de aankomst van de overloper in Tindouf wilden verslaan zijn door de Algerijnen vastgehouden en uitgewezen.
Ondertussen maakt de Marokkaanse minister Fassi Fihri in New York een wat vreemde indruk met zijn verontwaardigde klachten over de beknotting van de vrijheid van meningsuiting van de overloper omdat het Committee to Protect Journalists nu een oproep doet om de vrijheid van meningsuiting in Marokko te verbeteren. Toch is er is ook steun voor de overloper. In Spanje betuigen Marokkaanse immigranten steun en in Brussel is er een demonstratie voor de overgelopen politiechef gehouden waarbij de Belgische katholiek Jean Abboud, een goede vriend van de Makhzen, acte de presence gaf. Verder nieuws over de lotgevallen van Mustafa Salma volgt wellicht in de commentaren op dit bericht.
Ondertussen ontstaan er steeds meer problemen rond het VN programma voor de gezinshereniging.
En dan nog wat ander nieuws.
Het bericht dat Marokko illegale migranten de woestijn in heeft gestuurd waarvan er drie zijn overleden is niet overgenomen in de Nederlandse media. Dat zou een paar jaar geleden nog groot nieuws zijn geweest. Opvallend was verder dat er opeens melding werd gemaakt van deelname door Nederlandse militairen aan de Operatie Flintlock, een militaire oefening in de Malinese Sahara. Dit blog maakte er al melding van en er is een stukje verschenen in de Defensiekrant maar verder is er niets over in de Nederlandse media gemeld ... totdat er een bericht verscheen in het Parool waarin werd gespekuleerd op een gijzelneming in de Sahara om de Marokkaanse moordenaar van Theo van Gogh vrij te krijgen. Een ander opmerkelijk bericht was de melding dat de Amerikanen in het Algerijnse Tamanrasset een afluisterpost zouden hebben gevestigd.
Verder is er weer sprake van Christen uitzettingen door Marokko. Schokkend is het nieuws dat een Marokkaan die was opgepakt voor het bezit van hasj op het politieburo is doodgeslagen. Deze wrede gebeurtenis heeft tot een verontwaardigde demonstratie geleid, zoals te zien is op Youtube.
Dan verschijnen de Australische filmmakers Dan Fallshaw en Violeta Ayala in de vluchtelingenkampen met het verhaal dat ze een documentaire willen maken over het familieherenigingsprogramma. Ze richten zich op mevrouw Fetim Salam Hamdi die bezoek verwacht van haar moeder die in het door Marokko bezette gebied woont. Uiteindelijk maken Ayala en Fallshaw van hun film een aanklacht tegen de slavernij die in de kampen zou heersen en waarvan Fetim het slachtoffer zou zijn. Bij de premiere van de film die 'Stolen' wordt genoemd protesteert Fetim tegen de voorstelling van zaken maar haar mening wordt dan niet meer op prijs gesteld door de makers. De Marokkaanse regering gebruikt ondertussen de beelden voor hele botte propaganda. Ook als de IDFA de film in 2008 zijn Europese premiere laat beleven klinkt er protest want de IDFA heeft Fetim niet uitgenodigd voor de vertoning om haar mening te geven en heeft zelfs haar toestemming niet gevraagd voor de vertoning waardoor het IDFA meewerkt aan een eenzijdige Marokkaanse propagandastunt. Bovendien publiceert de IDFA een kritiekloos vraaggesprek met Ayala, een van de makers. Dit jaar presenteerde Abdelkader Benali de film met een discussie achteraf. Benali vond die discussie niet leuk. Onder het publiek bevonden zich leden van het "comite Fetim", de Stichting Zelfbeschikking West-Sahara en zelfs de officieele vertegenwoordiger van het Front Polisario in Nederland. Omdat Fetim een advocaat in de arm had genomen vond de organisatie het nodig om Fetim's bezwaren via een stapel kopietjes toe te lichten, die voor het publiek waren klaargelegd.
Het verhaal achter de familiehereniging is door de commotie rond de film 'Stolen' volstrekt uit zicht verdwenen. En het gedoe rond de film is nog klein vergeleken met de perikelen die 8 oktober 2009 ontstonden na de aankomst in Casablanca van zeven Saharanen die in Tindouf via het herenigingsprogramma op bezoek waren geweest. Zij waren op doorreis naar huis in het door Marokko bezette deel van de Westelijke Sahara. De zeven werden door Marokko gearresteerd op beschuldiging van landverraad. Ali Salem Tamek, Brahim Dahane en Ahmed Naciri zitten nu nog steeds vast. De vier anderen zijn inmiddels voorlopig vrijgelaten. Dat deze drie heren nog vastzitten zal te maken hebben met hun maatschappelijke posities. De heer Ali Salem Tamek is de vice-president van het Saharaans Collectief van Verdedigers van de Mensenrechten (CODESA); de heer Brahim Dahane is de president van de Saharaanse Associatie van Slachtoffers van Zware Schendingen van Mensenrechten (ASVDH); en meneer Ahmad Anasiri is de Algemeen Secretaris van het Saharaans Comite voor de verdediging van de Mensenrechten in Smara. Het zijn uitgesproken activisten voor de onafhankelijkheid.
Human Rights Watch roept Marokko op om de activisten vrij te laten of te berechten. Amnesty heeft dat al eerder gedaan.
In Tindouf waren de activisten door de Saharaanse regering met alle egards ontvangen. Het grootse onthaal werd ook uitvoerig belicht in de Saharaanse media. Het was rond de tijd dat de koning van Marokko in een speech verklaarde dat het tijd was om te kiezen: "u bent patriot of landverrader". Dat de "zeven van Casablanca" nog steeds moeten wachten op een proces zal politieke redenen hebben. Kort nadat de groep was opgepakt begon Aminatou Haidar een hongerstaking die Marokko politiek heeft beschadigd. De tijd was toen niet gunstig voor een brutaal politiek proces om Saharaanse dissidenten aan te pakken.
Inmiddels heeft Marokko hard gewerkt om het beeld bij te stellen. Op de Marokkaanse schoteltelevisie wordt al tijdje bericht over Saharaanse vluchtelingen die in grote getale uit de vluchtelingenkampen naar Marokko zouden vluchten, terug naar hun moederland waar zij hartelijk worden onthaald als lang verloren kinderen. Volgens de Marokkaanse propaganda bestaan er geen Saharaanse vluchtelingen die schuilen voor de wreedheden van het Marokkaanse leger; volgens de Marokkaanse redenering wonen in Tindouf door een Algerijnse secte ontvoerde Marokkanen, slaven zelfs. De koning van Marokko beschouwt de vluchtelingen als zijn onderdanen en eist ze terug. Elke Saharaan die aan dat denkbeeld tegemoet wil komen en overloopt naar Marokko zal koninklijk worden behandeld en temidden van de bittere armoede van het vluchtelingenbestaan kan dat vooruitzicht aanlokkelijk zijn.
Natuurlijk zijn er Saharanen die tot die keuze komen. De Marokkaanse pers staat al een poosje vol met berichten over de voormalige Saharaanse politiechef Mustapha Ould Sidi Mouloud Salma die is overgelopen. Deze Sidi wordt in rap tempo tot een wereldbekende Saharaan gemaakt om een tegenwicht te bieden aan de publiciteit rond de "zeven van Casablanca". Sidi heeft een persconferentie gegeven waarop hij verklaarde dat hij kiest voor het Marokkaanse autonomie voorstel en daarna kondigde hij op televisie aan dat hij zou terugkeren naar de vluchtelingenkampen om daar iedereen op te roepen om ook over te lopen. Hij heeft uitgelegd hoe hij zou reizen, en heeft de internationale gemeenschap opgeroepen hem te steunen. Tot niemands verbazing is hij gearresteerd bij de Mauretaans Saharaanse grens. De beschuldiging tegen hem luidt spionage voor een land waarmee men in oorlog is. Het verschil met de landverraad-kwestie van de Saharaanse activisten is dat hij wel degelijk Saharaans burger is, of is geweest, en zelfs politiechef. Amnesty International en Human Rights Watch hebben opgeroepen om de arrestant menselijk te behandelen. Beide organisaties waren er overigens snel bij.
Twee Marokkaanse journalisten van het weekblad Assahrae al Ousbouiya die de aankomst van de overloper in Tindouf wilden verslaan zijn door de Algerijnen vastgehouden en uitgewezen.
Ondertussen maakt de Marokkaanse minister Fassi Fihri in New York een wat vreemde indruk met zijn verontwaardigde klachten over de beknotting van de vrijheid van meningsuiting van de overloper omdat het Committee to Protect Journalists nu een oproep doet om de vrijheid van meningsuiting in Marokko te verbeteren. Toch is er is ook steun voor de overloper. In Spanje betuigen Marokkaanse immigranten steun en in Brussel is er een demonstratie voor de overgelopen politiechef gehouden waarbij de Belgische katholiek Jean Abboud, een goede vriend van de Makhzen, acte de presence gaf. Verder nieuws over de lotgevallen van Mustafa Salma volgt wellicht in de commentaren op dit bericht.
Ondertussen ontstaan er steeds meer problemen rond het VN programma voor de gezinshereniging.
En dan nog wat ander nieuws.
Het bericht dat Marokko illegale migranten de woestijn in heeft gestuurd waarvan er drie zijn overleden is niet overgenomen in de Nederlandse media. Dat zou een paar jaar geleden nog groot nieuws zijn geweest. Opvallend was verder dat er opeens melding werd gemaakt van deelname door Nederlandse militairen aan de Operatie Flintlock, een militaire oefening in de Malinese Sahara. Dit blog maakte er al melding van en er is een stukje verschenen in de Defensiekrant maar verder is er niets over in de Nederlandse media gemeld ... totdat er een bericht verscheen in het Parool waarin werd gespekuleerd op een gijzelneming in de Sahara om de Marokkaanse moordenaar van Theo van Gogh vrij te krijgen. Een ander opmerkelijk bericht was de melding dat de Amerikanen in het Algerijnse Tamanrasset een afluisterpost zouden hebben gevestigd.
Verder is er weer sprake van Christen uitzettingen door Marokko. Schokkend is het nieuws dat een Marokkaan die was opgepakt voor het bezit van hasj op het politieburo is doodgeslagen. Deze wrede gebeurtenis heeft tot een verontwaardigde demonstratie geleid, zoals te zien is op Youtube.
Abonneren op:
Posts (Atom)