De Oxford Six

Toen de zes studenten nog dachten dat ze een reis gingen maken.


Zes Saharaanse studenten wilden deelnemen aan een vredesproject in Oxford waar zij voor waren uitgenodigd door Talk Together. Maar zij mochten niet naar Oxford. De studenten werden door de Marokkaanse autoriteiten tegengehouden. Want zomaar gaan praten over vrede... nee zo werkt het niet in Marokko. Amnesty International zag zich gedwongen een verklaring uit te geven.

Hieronder het verhaal van een van de zes studenten:

Mijn naam is Choummad Laarousi Rezouk
Ik ben geboren op 22/12/1989 in El Aiun, de Westelijke Sahara.
Ik ben een van de zes Saharaanse studenten die het recht werd ontnomen om naar het Verenigd Koninkrijk te reizen voor het Talk Together programma in Oxford deze zomer.
De Marokkaanse autoriteiten hielden ons tegen op de Al Massira luchthaven in Agadir, Marokko, op 5 augustus. We werden geslagen en met geweld naar huis gestuurd.

We werden onder surveillance geplaatst van de Marokkaanse politie in El Aiun.

Op 1 september terwijl ik naar huis ging, werd ik in de buurt van de middelbare school "Almorabitin" aangehouden door een politie-auto vol met agenten in burger.

Het eerste wat ze deden was me blinddoeken zo dat ik ze niet kon herkennen en toen begonnen ze met slaan en schoppen op alle delen van mijn lichaam.

Ze reden me naar Wad Saguia Elhamra (een vallei in de woestijn) die ik herkende toen de politie al mijn kleren en de blinddoek afdeed, en me handboeien aandeed met wat kleren onder de handboeien zodat ze geen littekens zouden achterlaten.

Na een poosje kwam een auto type 110 aan, en toen kreeg ik weer een blinddoek voor, maar ik herkende de politie officier die arriveerde, zijn naam is Aziz Anouch, ik herkende zijn stem omdat hij mij eerder had gearresteerd en gemarteld.

De politie sloeg en schopte me terwijl ze mij ondervroegen over onze reis naar het Verenigd Koninkrijk, en over de reden waarom wij gingen.

Vragen over de organisatoren van de reis, de oprichters, of het Polisario er verantwoordelijk voor is, of doet het Front de financiering? Wie waren onze contacten ...

Ik ontkende enig verband met het Polisario-front met onze reis en vertelde dat we een aanvraag hebben ingediend om het programma bij te wonen en toen werden uitgekozen.

Ik werd ook ondervraagd over enkele andere Saharaanse activisten; jongeren en vrouwen die op het moment worden gevolgd door de politie, maar ik ontkende die.

De politie schonk benzine over me en dreigde me aan te steken om mij te dwingen informatie te geven. Ik bleef bij mijn ontkenning. Ze goten koud water op mij.

Toen hingen ze me op de manier die zij de "gegrilde kip" noemen, dat is een beruchte marteling die de politie gebruikt.

De politie vroeg mij naar Saharaanse mensenrechten activisten, ik vertelde dat als ik ze ken iedereen ze kent. De ondervraging werd gevolgd door schoppen en slaan.

Ze groeven een gat in de grond van mijn maat, zetten me erin, vertelden dat het mijn graf was. Ze gooiden zand over me heen, behalve over mijn hoofd, en ze lieten me in die toestand voor ten minste een half uur.

De politie kwam terug en ondervroeg me met dezelfde vragen. Ik bleef bij mijn ontkenning.

De politie haalde me uit het gat, gaf me mijn kleren terug en zette me in de auto.

Aziz Anouch dreigde dat als ik zijn naam zou noemen of voor een video zou vertellen wat er met mij was gebeurd, de politie me zou ontvoeren en vermoorden.

Ik doe een beroep op alle internationale overheden en organisaties om op te treden tegen de wreedheid van het Marokkaanse regiem dat de mensenrechten schendt van ons Saharaanse volk. Geef ons internationale bescherming.

Ik weet zeker dat de andere studenten die hebben meegedaan aan het Talk Together-project dezelfde wreedheden zullen tegenkomen die Nguia El Houassi en ik hebben ondervonden.

Ik doe een beroep op de Verenigde Staten om druk uit te oefenen op Marokko om te stoppen met het martelen van Saharaanse studenten, vrouwen en kinderen.
-------------------------------------

Hieronder het verhaal van Hassawina Nguyia.


---

Ondertussen heeft het Nederlandse IKV/PaxChristi zijn website over Marokko aangepast... er staat geen woord over de Westelijke Sahara in!

Dossier Belliraj

De Belgische Marokkaan Abdelkader Belliraj werd na enkele dagen bezoek in Marokko opgepakt en gemarteld en sinds die tijd bestaat de Affaire-Belliraj. De Belgen zijn niet bekrompen met hun affaires. Het gaat in deze zaak om niet minder dan de integriteit van de Staatsveiligheid en de verhouding met het koninkrijk Marokko. Het Mondiaal Magazine heeft er een journalist opgezet die met steun van het Fonds Pascal Decroos voor Bijzondere Journalistiek vandaag een artikel presenteert.

"België, dat verdeeld is in believers en non believers maar zich steeds diplomatisch stil heeft gehouden over de rechtsgang in Marokko, zal kleur moeten bekennen. Als het federaal parket geloof hecht aan de Marokkaanse piste dat Belliraj een moordenaar en terrorist was, zal het zijn medeverdachten van de moorden en andere criminele activiteiten moeten vervolgen."

Verder lezen: bij het Mondiaal Magazine.
Of lees het hele MO*dossier Belliraj.

Ramadan

De Ramadan wordt gevierd op vele plaatsen, zoals in Marokko maar ook in de Westelijke Sahara en ook in Nederland.
In de Lage Landen wordt door de anti-Islamitische VVD het ontslag bij de Erasmus Universiteit gevierd van Tariq Ramadan, de Islam deskundige die in Rotterdam was aangesteld om de integratie van de Moslim gemeenschap in Nederland te bevorderen. Het feit dat Ramadan al een poosje een programma heeft voor de Iraanse zender Presstv werd tijdig genoeg aangegrepen om zijn ontslag juist voor de aanvang van de Vastenmaand rond te krijgen.
De Rotterdamse Burgemeester Aboutaleb zit nu met de gebakken peren die worden geserveerd door de homo-lobby samen met Afshin Ellian die hoogleraar is voor Sociale cohesie, burgerschap en multiculturaliteit bij de concurrerende Universiteit Leiden.

In Marokkaanse kringen raakt men opgewonden van deze zaak. Saharanen daarentegen laat het koud, want zij beschouwen Tariq Ramadan als een vriend van Marokko. Is dat zo?
De hoogleraar was inderdaad op vakantie in Marokko toen hij van zijn ontslag hoorde. Daarnaast heeft Ramadan tijdens zijn integratiewerk helemaal niets gedaan aan het concept "respect voor internationaal recht" bij de Marokkaanse minderheid in Nederland.
En dat is eigelijk een cruciale voorwaarde bij de inburgering in dit land waar het internationaal recht in de grondwet is verankerd. Met name voor Marokkaanse Islamieten zolang de Leider van deze gelovigen publieklijk zijn voeten blijft afvegen met uitspraken van het Internationale GerechtsHof over de Westelijke Sahara. En daarbij de discussie over de annexatie strafbaar stelt voor de Marokkaanse wet. Kan men loyaal burger zijn in Nederland, respect hebben voor het Internationale Gerechtshof, en instemmen met de illegale annexatie van de Westelijke Sahara? Dat Ramadan die vraag niet heeft behandeld zal hem Marokkaanse dankbaarheid hebben opgeleverd.
Maar het wordt hoog tijd dat die discussie wel wordt gevoerd en nu Ramadan dat niet meer kan is het wachten op Afshin Ellian, onze hoogleraar Sociale cohesie, burgerschap en multiculturaliteit.

Uitleveren

Nederlandse lezers mogen dan verontrust de wenkbrauwen fronsen bij het bericht dat Malika Karoum, een Nederlands-Marokkaanse inlichtingendienst medewerkster uit Slotervaart, tot een lange celstraf is veroordeeld in Egypte vanwege betrokkenheid bij wapenhandel en zwartgeldgedoe. Bij de Belgische lezer zal de laatste tijd een heel andere gemoedstoestand zijn ontstaan. Om te beginnen was er de veroordeling van de Marokkaanse Belg Belliraj.

Abdelkader Belliraj vertrekt in januari 2008 naar Marokko.
Belliraj verteld over zijn verblijf daar: : "Ik werd op een dinsdagavond in januari van de straat geplukt in Marrakesj. Ik kreeg handboeien om en werd geblinddoekt. Daarna werd ik twee maanden lang gemarteld." De Marokkaanse verhoormethode leidt tot uitvoerige bekentenissen. Belliraj geeft toe dat er plannen waren om de Marokkaanse regering om te brengen. Hij blijkt verantwoordelijk voor smokkel van wapens naar Marokko. Belliraj bekent zes onopgeloste politieke moorden die in België zijn gepleegd en noemt daarbij details. Hij had niet alleen contacten met de Palestijnse Aboe Nidal groep maar ook met de beruchte Algerijnse terreurgroepen GSPC en GICM. Belliraj blijkt in Afghanistan een bezoek aan Al-Qaida topmensen te hebben gebracht. Hij is leider van zijn eigen terreurnetwerk. Hij had onder andere nog het plan om de filosoof Bernard-Henri Levy te vermoorden en hij zou banden hebben gehad met de Hofstadgroep.
Maar aan de andere kant zou Belliraj een aanslag op Europol in Den Haag hebben voorkomen en ook een aanslag in Liverpool. Dat zou hem zijn gelukt bij zijn werk als informant voor de Belgische veiligheidsdienst.
Dat een medewerker van de Belgische inlichtingendienst een zesvoudige moordenaar blijkt te zijn is schokkend nieuws. Dat de Marokkaanse politie die moorden oplost is ronduit verbijsterend. En dat de moordenaar in Marokko wordt opgepakt en veroordeeld en daar zijn straf gaat uitzitten is ronduit bizar voor misdaden die in België zijn gepleegd.

De kritiek van de verbijsterde zuiderburen richt zich voornamelijk op de eigen regering.
Bij de naturalisatie van Belliraj zou de inlichtingendienst hebben gemanipuleerd.
De Belgische staatsveiligheid schudt op zijn grondvesten.
De Belgische veiligheidsdienst wordt beschuldigd van onoplettendheid en erger. Ook de militaire inlichtingendienst is betrokken bij de zaak.
Als er drie Marokkaanse inlichtingenagenten door België worden uitgewezen omdat zij zich hebben misdragen in de zaak Belliraj weigeren zij te vertrekken.
Het Belgische beleid ziet er dan wat hulpeloos uit.

Het Vlaams Belang wil de inlichtingendienst maar afschaffen. Men kan zich afvragen of de anti-Islamieten niet tevreden moeten zijn want er is een Belg van Marokkaanse afkomst terug in Marokko veroordeeld voor feiten in België. Dat schept een precedent.
Albert Raes was overigens het opperhoofd van de Belgische geheime dienst tot een onderzoek uitwees dat de dienst nauw verweven was met de neonazi-militie Westland New Post. Deze grote man van het belgische spionnengilde is tegenwoordig ereconsul van Marokko. Hij lijkt daarmee een spil in deze zaak.

Belliraj is niet alleen veroordeeld. In de groep die samen met Belliraj is veroordeeld zitten leden van de politieke oppositie partijen Al-Badil al-Hadari, de Oumma-partij en de Partij van Gerechtigheid en Ontwikkeling. Al-Badil al-Hadari is door de regering ontbonden en een rechtbank wees een aanvraag voor wettelijke registratie van de Oumma-partij af. Advocaten van de verdediging klaagden dat de autoriteiten hen geen volledige dossiers gaven, anderen meldden dat hun cliënten waren gemarteld in hechtenis volgens Amnesty International.
Marokko heeft verder om de uitlevering gevraagd van Abderahim Bekhti die in België vastzit en een medeplichtige van Belliraj zou zijn maar dat gebeurt niet.
Er is in de zaak Belliraj beroep aangetekend. En er lopen ook gerechtelijke onderzoeken in België tegen Belliraj. Het is maar afwachten of de Belgische conclusies dezelfde zullen worden als de Marokkaanse. Zijn vrouw heeft het er moeilijk mee. De zaak Belliraj is voorlopig nog niet klaar.


Dan was er het bericht over Belgische terroristen in Afghanistan dat helemaal los staat van de zaak Belliraj.

En natuurlijk is er de stroom berichten over ontsnapte gevangenen van de afgelopen dagen. Twee van de ontsnapten zijn gevlucht naar Marokko. Zij zullen door Marokko niet worden uitgeleverd aan België. Zij zullen in Marokko worden berecht. Marokko levert geen onderdanen uit - ook niet als het Belgen zijn.

Waar gaat dat naartoe? Belgen of Nederlanders van Marokkaanse afkomst kunnen in Marokko worden berecht voor feiten die Europa zijn gepleegd en in Marokko strafbaar zijn omdat zij Marokkaan zijn. Maar worden zij beschermd door het Europese paspoort als zij worden vervolgd voor feiten die in Marokko strafbaar zijn maar in Europa niet? Zoals, bijvoorbeeld, spreken over het recht op zelfbeschikking voor de Saharanen. Of het aankaarten van de corruptie zoals Chakib El Khayari heeft gedaan.


Overigens worden door België aan Nederland de Marokkaans-Nederlandse jongelui wel uitgeleverd die in Kenia zijn opgepakt op verdenking van steun aan Somalische terroristen. Het wachten is op voorstellen om deze mannen uit te leveren aan Marokko. Want de anti-Islamitische lobby zal deze voorzet voor open doel wel niet willen missen.

Obama urged to Protect Sahrawis, Uphold Self-Determination

Een groep verontruste Amerikanen heeft een brief geschreven aan President Barack Obama met het dringende verzoek het al veel te lang slepende conflict rond de Westelijke Sahara tot een einde te brengen. Zij vragen hem steun te geven aan het voorstel een volksraadpleging te houden, en om bescherming te bieden aan het Saharaanse volk tegen het Marokkaanse geweld. Tot de ondertekenaars behoren uiteenlopende groepen en personen, waaronder voormalig ambassadeur Frank Ruddy, zangeres Cynthia Basinet, de winnares van de Seoul Peace Prize Suzanne Scholte, de directeur van het Robert F. Kennedy Center Monika Kalra en anderen.
Hieronder de tekst van de brief:

July 24, 2009

The Honorable Barack Obama
President of the United States
The White House
Washington, D.C. 20500

Dear Mr. President:

We are writing as a diverse group of concerned citizens—Democrats, Republicans and Independents, and representatives of non-governmental organizations—to pledge our strong support for the human rights of the Sahrawi people of Western Sahara. As Africa’s only remaining colony, the fate of Western Sahara has been uncertain since Morocco began its occupation over 30 years ago. In light of the historic friendship between the governments of the United States and the Kingdom of Morocco, as President of the United States, you have the ability to help resolve this long-standing conflict and ensure that the Sahrawi people’s human rights, including the inalienable right to self-determination, are protected.

The Sahrawi people welcome your outreach to the Muslim world and consider it an important opportunity for dialogue. The Sahrawi are a people who have demonstrated a commitment to the rule of law, democracy, human rights, equal rights for women, and religious tolerance. In exercising their rights to freedom of assembly and expression, the Sahrawi people in Western Sahara have been subjected to arbitrary arrests and detention, forced disappearances, abuse, torture and sexual assault. The violence against the Sahrawis by agents of the government of Morocco has been well-documented in reports by Amnesty International, Human Rights Watch, Freedom House, the World Organization Against Torture, Reporters without Borders and the United States Department of State.

Western Sahara represents a clear case of a peoples’ unfulfilled right to self-determination, a right not only embedded in the United Nations Charter, but the very principle on which our own nation was founded. The Moroccan government, rather than facilitating the realization of the long-promised United Nation-backed referendum on self-determination, has worked aggressively to thwart the efforts of the United Nations Mission for the Referendum in Western Sahara (MINURSO) to implement its mandate.

Therefore, in support of the human rights of the Sahrawi people, we respectfully request that your administration:

1. Calls upon Morocco to end the ongoing repression and human rights abuses against the Sahrawi population in the territory of Western Sahara;

2. Supports a resolution of the conflict over Western Sahara through the long-promised free, fair and transparent referendum administered by MINURSO; and,

3. Organize a meeting with representatives of the undersigned to discuss this issue further.

The conflict in Western Sahara is often forgotten, along with the plight of the Sahrawi people. However, we must not allow the misinformation perpetuated by political interests to seal an uncertain fate for an entire people and obstruct the realization of their fundamental human rights. As a group of concerned citizens and NGOs, we seek to shed light on and present a balanced analysis of the conflict.

Thank you in advance for your consideration of our requests. We appreciate the opportunity for continued dialogue on this important human rights concern. Please do not hesitate to contact the undersigned individuals or representatives of the NGOs, at 703-534-4313 with any questions, concerns or further inquiries.

Sincerely,

Letter was signed by 41 USA NGO representatives and American citizens.

Zie ook : Is Obama Snubbing the King of Morocco?

Tien jaar M6

De Koning van Marokko is alweer tien jaar aan de macht en dat is reden voor stukjes in de krant. Van Herve Guilbaud staat er een stuk bij Middle East Online en Sinikka Tarvainen heeft een stuk bij het Indiaase Top News. Deze twee noemen het grote Marokkaanse taboe, dat de Westelijke Sahara heet, niet en ook Greta Riemersma noemt het taboe niet in haar stukje voor de Volkskrant. Maar France 24 doet dat wel, al is het terloops, in een artikel vol met nieuwtjes: aan het einde van de maand zal er een grote viering plaatsvinden in Marokko. Op 29 juli zal de almachtige Koning een toespraak houden, maar waar is nog niet bekend.

Update 25 juli: Refworld komt tot de konklusie dat 10 jaar Mohammed VI beter is dan 10 jaar Hassan II maar dat persvrijheid nog steeds wordt gezien als bedreigend voor de monarchie. Het Belgische De Standaard heeft ook een uitgebreid artikel en Global Voices blikt terug op tien jaar M6 met een open brief van Khalid Jamaï. Bij Religion and Policy staat een brief van de Koning over vrouwenrechten en Afrik.com heeft nieuws over het zakenimperium van de man die inmiddels rijker is dan de olie-sjeiks van Qatar en Koeweit. Het Project Aladin heeft het nieuws dat de Koning de Holocaust één van de meest tragische gebeurtenissen van de moderne geschiedenis acht. Ondertussen heeft de absolute Islamitische vorst een collega op bezoek want de Saoedische koning is in Marokko om te zien hoe het is gesteld met zijn opvolger en half-broer die in Agadir, Marokko hersteld van een operatie in New York.

Petitie voor Chakib

Vrijheid voor Chakib!
Teken de petitie.