zaterdag 20 december 2014

Je suis Chris Coleman

Een jaar geleden stelde Geert Wilders de retorische vraag aan zijn toehoorders:  "willen jullie meer of minder Marokkanen?" Vervolgens werd een campagne gestart om Wilders aan te klagen wegens discriminatie en haatzaaierij. Dat was vooral een Marokkaanse campagne. Het is al lang bekend dat de Marokkaanse gemeenschap in Nederland wordt gedomineerd door Rabat via organisaties als de CCME en DGED en allemaal onder leiding van Mohamed VI, nakomeling van de Profeet en geestelijk leider der Marokkanen waar ook ter wereld.

Sinds de grootschalige lekkages van Marokkaanse overheidsdocumenten door Chris Coleman weten we nog meer van de werkwijze. Merkwaardig genoeg is er in de Nederlandse pers weinig nieuws over deze Marocleaks.

Makkelijk is het openbaren van de buitgemaakte documenten niet. Nadat deze  blogger een paar documenten via Google-drive de wereld in wilde Twitteren, raakte dit blog in ongerede, leek totaal verdwenen en werd ook Gmail geblokkeerd. Maar dat bleek tijdelijk, hamdulilah.

Gaat Wilders worden veroordeeld? Voor een antwoord op die vraag moet duidelijk worden of hij zich schuldig heeft gemaakt aan het uiten van ongenoegen over een Marokkaanse bevolkingsgroep... of over een buitenlandse politieke pressiegroep die wordt aangestuurd vanuit mondiale hasj-hoofdstad Rabat. Wilders zal daarover duidelijkheid moeten gaan bieden aan de rechter. Is dat interessant? In Nederland wel. Maar Frankrijk en zelfs in Marokko begint langzaam belangstelling te ontstaan voor de correspondentie die wordt onthuld en waaruit een beeld opdoemt van een buitenlandse mogendheid die zijn onfrisse wereldbeeld opdringt aan de media overal ter wereld.











maandag 24 maart 2014

Wie zijn Marokkanen?

Geert Wilders is in Marokko niet zo berucht als in de Nederlandse Marokkaanse gemeenschap. Ook niet na zijn laatste aanvaring ter gelegenheid van de gemeenteraadsverkiezingen waarbij hij tot zijn volgelingen sprak in aanwezigheid van de pers. Wilders vroeg retorisch of men meer of minder Marokkanen wil. Minder dus.
Vervolgens sprak Wilders timide "dan gaan we dat regelen". Hij zei dat op een toon alsof hij over een exportproduct sprak. De onderdanen uit het Koninkrijk Marokko zijn dat ook. De emigranten vormen zelfs een belangrijke bron van inkomsten.

De Marokkaans-Nederlandse burgers reageerden natuurlijk beledigd. Dat bleek het aangrijpingspunt voor een uitgebreide anti-PVV campagne. Op Twitter werd de #bornhere hashtag gebruikt door Marokkanen die met een Nederlands paspoort poseren voor een #selfie.
In de politieke media kwam de uitspraak van Wilders in het brandpunt te staan vanwege de winst van de PVV in de twee gemeenten waar zij meededen. In Den Haag werd het de tweede partij en in Almere zelfs de grootste. De VVD en PvdA zijn de verliezers in de gemeenteraadsverkiezingen.

Van alle kanten kreeg Wilders nu verwijten wegens kwetsende taal. Zelfs dagblad de Telegraaf nam afstand van Geert. Zo ook het Centraal Joods Overleg. En de RTL hoofdredacteur schrijft een open brief tegen Wilders. Het kabaal wordt opgepikt door de Marokkaanse propaganda site in de USA, Morocco World News.

De campagne wordt aangevuurd door Marokkaanse leiders als Mohamed Rabbae en Abdelkader Benali.

Rabbae is in Nederland gekomen als politiek vluchteling. Hij houdt zich hier vooral met Nederlandse politiek bezig. Hij is lid en zelfs lijsttrekker geweest van Groen Links. Sinds 2008 is Rabbae voorzitter van het Landelijk Beraad Marokkanen dat zich voornamelijk bezig houdt met de strijd tegen Geert Wilders. Bondgenoten vind hij altijd in de stichting "Nederland Bekent Kleur" en het advocatenburo van Ties Prakken.

Abdelkader Benali is als klein jongetje meegenomen naar Nederland en schrijft hier fraaie boeken. Hij verkeert in linkse kringen. Hij houdt zich, net als Rabbae, stil over de politieke toestand in zijn geboorteland. Toch heeft Benali wel de schandalige Marokkaanse propagandafilm " Stolen" op het programma gezet bij de IDFA. Op zijn Facebook roept Benali op tot het uithangen van de Marokkaanse vlag en hij publiceert deze stukjes:
 "We stonden achter een groepje jongens van Nederlandse komaf. Het waren zeker 8 jongens van rond de 20 a 25 jaar..Ze draaiden zich om en keken ons aan met een grijns op het gezicht....waarop een van de jongens riep: "minder of meer Marokkanen." Het groepje reageerde luid in koor: "minder minder minder." Ik dacht dat ik droomde.."gebeurt dit nou echt of ben ik terug in de tijd, terug in 1939?"
En dit: "Mijn zusje van 12 komt thuis aan zegt het volgende: ' Adil ik wil niet meer hier in NL wonen ik wil niet als Anne Frank eindigen'."
TV West komt met een soortgelijk verhaal over bange kinderen. Het AD brengt een verhaal over een Marokkaanse Anne Frank.
Op Facebook verschijnt de pagina "Boekenkast Marokkaans-Nederlandse Onderduikers".  En het beroemdste citaat van Martin Niemoller wordt ingezet. 

Er zijn T-shirts te koop met de tekst: Ik ben een Marokkaan. Een demonstratie tegen racisme in Amsterdam wordt gezien als een demonstratie tegen de PVV. (En Zwarte Piet.) Ondertussen is er ook een campagne gestart om aangifte te doen bij de politie wegens discriminatie nadat het ultimatum van Rabbae aan het Openbaar Ministerie is verlopen. De groep rond Mohamed Rabbae heeft  ervaring met aangeverij. Deze keer krijgt men steun uit allerlei hoeken en gaten. De politie maakt er een speciaal aangifteformulier voor. Het College van Nijmegen doet ook aangifte net als de PvdA-burgemeesters van Amsterdam en Eindhoven en de VVD-burgemeesters van Almere en Halderberge. Vele anderen spreken zich uit tegen discriminatie.
Ook PVV-leden spreken zich uit tegen discriminatie. In Friesland, Den Haag, en de Tweede Kamer lopen PVV-ers weg.

En de ambassadeur van Marokko verklaart dat hij zeer geschokt is door de uitspraken van Wilders.
Ondertussen is geen aangifte gedaan tegen mafkees D'66 leider Pechtold die met een #stemfie het stemgeheim heeft geschonden. Dat schandaaltje blijft buiten beeld.


Deze campagne van de Marokkaanse nationalist Rabbae tegen de PVV is een groot succes dankzij de steun van de rancuneuze PvdA en VVD. Het respect voor de geschiedenis van Nederland in de Tweede Wereldoorlog heeft helaas verloren. Dat is misschien wel terecht in dit land dat zelf geen belangstelling heeft voor Marokko en zijn loodzware recente geschiedenis, een land waar de bevolking zucht onder het bewind van een Islamitische maffiakliek dat zijn grenzen niet kent. 

Ondertussen blijven Marokkaanse Nederlanders vastzitten in een politieke spagaat met hun twee nationaliteiten:
- met het Nederlands paspoort kan je de Marokkaanse bezetting van West-Sahara niet goedkeuren want die is in strijd met het internationaal recht, en Nederland heeft respect voor het internationaal recht in de grondwet verankerd.
- met het Marokkaanse paspoort mag je de Marokkaanse claim op West-Sahara niet verloochenen. Want die is verankerd in de Marokkaanse grondwet.

De kwestie West-Sahara, waar het misdadige Marokkaans kolonistengedrag een groot internationaal probleem vormt, is een politiek taboe in Marokko, maar ook in Nederland. Zou je makkelijk een t-shirt aantrekken met de leus "ik ben een Marokkaan" als je weet dat in West_Sahara mensen worden mishandelt omdat ze Marokkaan moeten zijn?




dinsdag 11 februari 2014

EH is for Western Sahara, een open briefje aan een Amerikaan

Dear Robert,


Just noticed your contribution to War is Boring about the domain name dispute on the EH extension. I'm afraid I have to ask your attention for some misconceptions on your side.  You call the conflict in Western Sahara "civil war". You call the Polisario Front a "bunch of rebels". You wrote: "the United Nations considers Western Sahara an independent state".  This is incorrect.
Western Sahara is listed at the United Nations as a "non self governing territory".
http://www.un.org/en/decolonization/nonselfgovterritories.shtml
In 1990, the General Assembly reaffirmed that the question of Western Sahara was a question of decolonization which remained to be completed by the people of Western Sahara.
The dispute is not a "civil war" within Morocco. Western Sahara is not part of Morocco. The Polisario Front is not a rebel organization. It is a liberation movement.
Morocco has the domain name extension .MA. One nation can not have two domain names.

Btw. Western Sahara has the extension .EH as country code listed at ISO
https://www.iso.org/obp/ui/#iso:code:3166:EH
and the country code EH for Western Sahara is also listed at the EU
http://publications.europa.eu/code/en/en-5000600.htm
The dispute about the domain name is a dispute between Morocco that does *not* want any distinction between Morocco and Western Sahara and the international community that does make such a distinction by assigning and reserving the EH domain. The question is who should administer the domain. In my mind that very well could be a temorary United Nations council. That could serve the peace process, which after all is about communications just like the internet 


yours sincerely,

Machmoet van Kaas

woensdag 11 december 2013

Viva Mandela



 De koning van Marokko is op bezoek geweest bij de president van de USA. Dat was een raar bezoek. Van te voren werd al aangekondigd dat Mohamed VI na zijn gesprek met Obama géén persconferentie zou houden.
Ook het tijdstip van het bezoek was bijzonder. Het viel samen met de herdenking van de moord op JF Kennedy. Er was niet veel aandacht voor.

Ondertussen is Obama naar de herdenking van Nelson Mandela geweest net zoals zeer vele andere regeringsleiders. De koning van Marokko was er niet bij, maar zijn broer wel. De president van de Saharaanse republiek, Mohamed Abdelaziz, was er ook. Hij werd zelfs als eerste genoemd toen de lijst van buitenlandse presidenten werd opgesomd. Dat was een kleine opsteker voor de Saharawi. Een bittere  teleurstelling was echter dat het Europese Parlement een visserijakkoord met Marokko op deze dag goedkeurde. Dat akkoord maakt het plunderen van Saharawi visgronden mogelijk voor Europese vissers en Nederlandse monsterschepen. Marokko wordt goed betaald voor het verdrag. De Saharawi vluchtelingen zullen niets ontvangen. Saharawi in het bezette gebied zijn de straat opgegaan om te protesteren. Daar was op gerekend door de Marokkaanse regering die al troepenversterkingen had gestuurd. Er zijn rond de 90 gewonden. Waaronder ook solidaire Spanjaarden overigens. De goedkeuring door het EU parlement komt op de dag van de mensenrechten. En dat terwijl het Afrikaanse parlement de EU had gevraagd om het verdrag niet goed te keuren. Op de dag dat Mandela wordt herdacht...


Het staat allemaal niet in de krant en het komt niet op de buis zoals het aansteken van een lucifer nooit wordt gemeld bij de brandweer.


 

zaterdag 2 november 2013

Marokko nog even in de Veiligheidsraad

Marokko heeft nog even een zetel in de Veiligheidsraad. De zetel mag het  islamitische koninkrijk gebruiken in de jaren 2012 en 2013.
In die twee jaar is de Arabische wereld veranderd. De door Marokko gehate Khadaffi is met steun van Islamistische terreurgroepen en de VN vermoord. Het door Marokko gehate Syrië is zwaar beschadigd maar is ontkomen aan een VN interventie. De Malinese overheid is bezweken onder de aanvallen van de terreurgroepen maar is gered door een VN interventie. Mali heeft, net als Libië en Syrië, diplomatieke betrekkingen met de republiek West-Sahara en dat is genoeg reden voor Marokko om ook daar voorstander te zijn van "regime change".

Het regime in Mali is inderdaad veranderd. Het is eerst vernietigd, in een vreemde samenwerking tussen coupplegers (Sanogo) en separatisten (MNLA),   Islamisten, (Ansar Dine, AQIM) en smokkelaars (MUJAO). Het wordt opnieuw opgebouwd in een samenwerking van de VN, de Afrikaanse Unie, machtig buurland Algerije, en Frankrijk dat de militaire kracht levert samen met Tsjaad.

En Marokko? Dat wordt bij de militaire samenwerking buitenboord gehouden. Want de samenwerking met Algerije is toch belangrijker. Dat land moet de lange woestijngrenzen met Mali en Libië dichthouden. De Franse luchtmacht moet over Algerijns gebied. Algerije is een ernstige bondgenoot: terroristen hebben in Mali Algerijnse diplomaten gegijzeld en in Algerije zelf een aanslag gepleegd op een olieraffinaderij en hulpverleners ontvoerd uit een Saharaans kamp. In dat laatste geval wordt Marokko beschuldigd van betrokkenheid.

Marokko zoekt dus andere soort invloed. Koning Mohamed VI heeft de inhuldiging van de nieuwe regering bezocht met een indrukwekkende delegatie. En de Marokkaanse heiligman brengt geschenken mee zoals een hospitaal en.... honderden Marokkaanse imams. Om, zoals hij zegt, de Malinezen een tolerante Islam te onderwijzen.

Maar dat is niet alles. De Marokkaans-nationalistische partij Istiqlal heeft een samenwerkingsverband gesloten met een Malinese partij, RDA UM. Hoe fijn is dat? De leider van de Istiqlal die in Bamako op bezoek kwam is meneer Hamid Chabat die dit jaar uit de regering is gestapt. Dezelfde meneer Chabat die oproept tot het veroveren van de regio Tindouf in Algerije, wegens historische banden. Dat klonk wat raar (maar niet onbekend) en in Algerije heeft men rustig de schouders opgehaald over de Marokkaanse gek.

Een Marokkaanse aanval op die regio in het zuid-westen van Algerije zou kans hebben gehad als de ontwrichting van Algerije vanuit het oosten en zuiden, Libië en Mali, op gang was gekomen. Dan zou ook Ferhat Mehenni, de president van de Voorlopige Regering van Kabylië, in ballingschap in Frankrijk, die in het noorden een enclave in Algerije ter bevrijding in de aanbieding heeft, van pas zijn gekomen voor degenen die Algerije zouden willen destabiliseren of "democratiseren".
Maar de tijd voor Marokko in de Veiligheidsraad zit er bijna op. Dit scenario blijft voorlopig in de kast.


De strijd van Marokko tegen Al Qaida gaat door: de hoofdredacteur van Lakome  Ali Anouzla is opgepakt omdat hij had geschreven over een Al Qaida filmpje. De strijd tegen kussende teenagers gaat door. De strijd tegen demonstranten in West-Sahara gaat ook door. De strijd tegen Algerije is bloedeloos en komt niet verder dan het terugroepen van een ambassadeur en het neerhalen van de Algerijnse vlag.
Maar in de strijd tegen illegalen heeft de Marokkaanse marine twee jongens uit de Spaanse stad Melilla doodgeschoten.
Misschien moet er toch nog eens worden nagedacht over de levering van die Nederlandse fregatten?


zondag 1 september 2013

Knip en plakwerk

over de situatie van de mensenrechten in de Sahel (2013/2020(INI))
Commissie buitenlandse zaken
Rapporteur: Charles Tannock

-knip-

– gezien het verslag van de secretaris-generaal van de VN aan de VN-Veiligheidsraad over de Westelijke Sahara van 8 april 2013, en met name de verwijzing hierin naar de onderlinge verwevenheid van de Westelijke Sahara en de situatie in de Sahel, 

-knip-

B. overwegende dat deze resolutie betrekking heeft op de landen die zijn opgenomen in de Sahel-strategie van de EU, met name Mauritanië, Mali, Niger en bepaalde delen van Burkina Faso en Tsjaad; overwegende dat de bredere geografische en ecologische definitie van de Sahel van groot belang blijft met betrekking tot de gedeelde uitdagingen van de regio op mensenrechtengebied; overwegende dat in dit verslag tevens de mensenrechtensituatie in de Westelijke Sahara en de kampen bij Tindouf zullen worden behandeld;

-knip-

 F. overwegende dat complexe en onderling verweven problemen een efficiënte coördinatie van de verschillende beleidsmaatregelen van de EU vereisen, waarbij inspanningen van de EU op het gebied van mensenrechten, ondersteuning van de democratie en de rechtsstaat moeten worden gekoppeld aan de doelstellingen van de EU op het gebied van crisisbeheer, de veiligheidssector, ontwikkelingssamenwerking en ecologische duurzaamheid;

G. overwegende dat samenwerking van de EU met de Afrikaanse Unie (AU), de Economische Gemeenschap van West-Afrikaanse Staten (Ecowas), regionale mensenrechteninstanties en de VN-organen voor mensenrechten een absolute voorwaarde is voor de effectief ondersteuning van de bescherming en bevordering van mensenrechten in de Sahel;
   
H. overwegende dat in de Westelijke Sahara sinds 1991 een staakt-het-vuren van kracht is tussen de Marokkaanse regering en het Polisario-front; overwegende dat de VN de Westelijke Sahara beschouwen als een niet-zelfbesturend gebied; overwegende dat geen enkel land de Marokkaanse soevereiniteit over de Westelijke Sahara erkent; overwegende dat de Democratische Arabische Republiek Sahrawi momenteel door de Afrikaanse Unie en meer dan 45 VN-lidstaten wordt erkend, doch niet door de gehele VN noch door de lidstaten van de EU; overwegende dat de VN en de EU Marokko niet expliciet als een bezettingsmacht beschouwen; overwegende dat een referendum over de status van de Westelijke Sahara, waarover in 1988 voor het eerst overeenstemming werd bereikt, nog steeds niet heeft plaatsgevonden;


I. overwegende dat de vluchtelingenkampen nabij Tindouf in Algerije, die zevenendertig jaar geleden werden opgezet, de op een na grootste operationele vluchtelingenkampen ter wereld zijn; overwegende dat een politieke impasse iedere realistische mogelijkheid voor ontmanteling van deze kampen in de nabije toekomst, of hervestiging of repatriëring van de inwoners ervan, in de weg staat;

J. overwegende dat de VN-missie voor het referendum in de Westelijke Sahara (MINURSO) de enige VN-missie is die geen mensenrechtencomponent in haar mandaat heeft, en niet voorziet in een mechanisme voor de melding van vermeende mensenrechtenschendingen; overwegende dat zowel de Marokkaanse regering als het Polisario-front van mensenrechtenschendingen zijn beschuldigd;

-knip-

 Mensenrechtenoverwegingen in de Westelijke Sahara en de Tindouf-kampen


36. neemt kennis van het verslag van de secretaris-generaal van de VN van april 2013 over de Westelijke Sahara, waarin wordt benadrukt dat "het van cruciaal belang is om het conflict betreffende de Westelijke Sahara aan te pakken als onderdeel van een bredere strategie voor de Sahel", en dat "de mensenrechtenkwestie van groot belang blijft voor een eventuele oplossing van het conflict"; wijst voorts op de conclusies van veel waarnemers dat de Westelijke Sahara dreigt te destabiliseren als gevolg van het conflict in de Sahel en de groeperingen die bij dit conflict betrokken zijn;

37. benadrukt dat mensenrechten in de Westelijke Sahara in aanmerking moeten worden genomen zonder vooruit te lopen op een eventuele definitieve politieke overeenkomst en zonder een mening tot uiting te brengen met betrekking tot een dergelijke overeenkomt; herhaalt niettemin dat zelfbeschikking een fundamenteel mensenrecht is, zoals vastgelegd in artikel 1 van het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten van de VN; herinnert voorts aan resolutie 1754 van de VN-Veiligheidsraad waarin de partijen worden opgeroepen in goed vertrouwen onderhandelingen te openen, zonder voorwaarden vooraf, "teneinde te komen tot een rechtvaardige, duurzame en voor alle partijen aanvaardbare politieke oplossing, die voorziet in zelfbeschikking van de bevolking van de Westelijke Sahara"; vreest dat de vertraging van 25 jaar bij de organisatie van een referendum de vervreemding van de Sahrawi en het gevaar van geweld vergroot, met name onder jongeren;

38. spreekt zijn ernstige bezorgdheid uit over het recente verslag van de speciale vertegenwoordiger van de VN inzake marteling, waaruit blijkt dat Marokkaanse functionarissen personen op politieke gronden gevangen hebben gezet, zich schuldig hebben gemaakt aan marteling en verkrachting van Sahrawi-gedetineerden, actievoerders hebben ontvoerd en achtergelaten, en advocaten die voor onafhankelijkheid zijn herhaaldelijk en onder meer thuis hebben lastiggevallen; wijst voorts op de wijdverspreide beschuldigingen inzake gedwongen verdwijningen en oneerlijke processen; wijst met name op de ontmanteling van het protestkamp van Gadaym Izik in november 2010, waarbij als gevolg van het aanzienlijke geweld zowel Marokkaanse als Sahrawi-doden vielen, en het latere proces tegen 25 Sahrawi's, van wie velen bekend staan als mensenrechtenactivisten, in februari 2013; neemt kennis van Marokko's ongewijzigde standpunt dat het proces eerlijk en naar behoren is verlopen, en van de positieve conclusies van enkele internationale waarnemers, maar herinnert tevens aan de bezorgdheid van de speciale vertegenwoordiger van de VN over het gebruik van een militaire rechtbank, de beschuldigingen inzake marteling, en het onvermogen van de Marokkaanse autoriteiten om deze beschuldigingen te onderzoeken; wijst op de conclusies van enkele ngo's en mensenrechtenwaarnemers met betrekking tot de vermeende politieke vervolgingen in de zaak, de gebrekkige bewijslast en excessieve straffen; dringt er derhalve bij de Marokkaanse autoriteiten op aan om samen te werken met het maatschappelijk middenveld en andere actoren, teneinde de transparantie en eerlijkheid van gerechtelijke procedures te waarborgen, en om onderzoek te doen naar en vervolging in te stellen tegen veiligheidsfunctionarissen die ervan worden beschuldigd betrokken te zijn bij willekeurige gevangenneming, marteling en andere vormen van machtsmisbruik;

39. wijst nogmaals op de in het verslag van de OHCHR van 2006 verwoorde zorgen inzake beperkingen van de vrijheid van meningsuiting, vergadering en vereniging in de Westelijke Sahara; neemt kennis van de bewering van Marokko dat het sit-indemonstraties en andere vormen van protest toestaat; betreurt dat Marokko ngo's die zich voor onafhankelijkheid uitspreken klaarblijkelijk via institutionele weg tegenwerkt door hun wettelijke registratie en erkenning te verhinderen; veroordeelt de vaak strenge straffen voor "ondermijning van de Marokkaanse territoriale integriteit", een wetgevingsinstrument dat naar verluidt wordt gebruikt om Sahrawi's die voor onafhankelijkheid pleiten, te dwarsbomen; herinnert aan de bevindingen van de onafhankelijke deskundige van de VN inzake culturele rechten dat de Marokkaanse autoriteiten bepaalde aspecten van de Sahrawi-cultuur onderdrukken, en herhaalt de oproep van deze deskundige om een einde aan deze maatregelen te maken en volledige culturele diversiteit te bevorderen;

40. is ingenomen met de aanzienlijke economische en infrastructurele ontwikkeling die de Marokkaanse regering in de Westelijke Sahara tot stand heeft gebracht; blijft evenwel bezorgd over het voortdurende conflict inzake de exploitatie van de natuurlijke hulpbronnen in het gebied, met name uit de fosfaatmijnen, de visserij en de olie-exploratie; herinnert aan het advies van de adjunct-secretaris-generaal van de VN voor juridische zaken uit 2002, waarin werd gewezen op de "onvervreemdbare rechten" van de bevolking van de Westelijke Sahara op de natuurlijke hulpbronnen van hun gebied, en waarin werd bepaald dat verdere exploitatie "waarbij de belangen en wensen van de bevolking van de Westelijke Sahara buiten beschouwing worden gelaten" illegaal zouden zijn; benadrukt in dit verband dat goederen en hulpbronnen van de Westelijke Sahara moeten worden uitgezonderd van alle handelsovereenkomsten tussen Marokko en de EU, tenzij de toestemming van en de baten voor de Sahrawi-bevolking duidelijk kunnen worden aangetoond; wijst er met grote bezorgdheid op dat de EU geen nieuwe visserijovereenkomst met Marokko moet sluiten zolang er geen oplossing voor de controverse is gevonden;

41. wijst erop dat landmijnen in de Westelijke Sahara ten minste 2 500 tragische slachtoffers hebben geëist sinds 1975, nog altijd een bedreiging zijn voor vele duizenden Sahrawi-nomaden, en een ernstige belemmering vormen voor een oplossing van het conflict in de Westelijke Sahara en de vluchtelingensituatie; prijst in dit verband het werk van MINURSO, het Koninklijke Marokkaanse Leger, Lindmine Action en andere organisaties om de desbetreffende gebieden in kaart te brengen en van landmijnen te ontdoen, en moedigt alle actoren aan alles in het werk te stellen om de bevolking voor te lichten, slachtoffers bij te staan en alle resterende munitie te verwijderen;

42. uit zijn diepe bezorgdheid over de chronische armoede en het gebrek aan basisvoorzieningen en behoorlijke huisvesting in de door het Polisario-front bestuurde vluchtelingenkampen nabij Tindouf; herhaalt de aanbevelingen van de speciale vertegenwoordiger van de VN inzake behoorlijke huisvesting dat hiertoe voldoende financiële middelen ter beschikking moeten worden gesteld; wijst in dit verband op het gebrek aan duidelijke documentatie over het precieze aantal bewoners van de Tindouf-kampen, en dringt er bij de autoriteiten op aan regelmatig tellingen of officiële registraties uit te voeren of deze te faciliteren; 

43. vreest dat de armoede in de Tindouf-kampen in combinatie met het ontbreken van langetermijnperspectieven voor veel vluchtelingen, hen kwetsbaar maakt voor radicalisering in religieus fundamentalistische richting; vraagt aandacht voor de poreuze grenzen van het gebied, hetgeen diepere infiltratie van de kampen door jihadistische groeperingen uit het noorden van Mali en elders, dreigt te vergemakkelijken; benadrukt daarom dat het van zeer groot belang is om de veiligheid en de beveiliging van de kampen te waarborgen;

44. wijst erop dat hoewel de meest recente waarnemers, verslagen van het OHCHR, het Robert F. Kennedy Center for Justice and Human Rights en Human Rights Watch weinig bewijs hebben gevonden voor systematische en institutionele mensenrechtenschendingen in de kampen, veel actoren, met inbegrip van de Marokkaanse regering, Marokkaanse ngo's en enkele voormalige bewoners van de Tindouf-kampen, de Polisario-autoriteiten ervan hebben beschuldigd de vrijheid van meningsuiting en de vrijheid van beweging van bewoners te beperken, slavernij toe te passen of toe te staan, kinderen tot een huwelijk te dwingen, en families te scheiden teneinde de kinderen naar Cuba te sturen voor militaire training; wijst erop dat Polisario deze beschuldigingen krachtig ontkent en stelt dat zij politiek gemotiveerd zijn; dringt er derhalve bij Polisario op aan om onafhankelijke mensenrechtenwaarnemers volledig, regelmatig en ongestoord toegang tot de kampen te verschaffen; dringt er, gezien het vermeende bewijs van resterende vormen van particuliere slavernij in zowel de Tindouf-kampen als in de Westelijke Sahara, bij de autoriteiten van Polisario en Marokko op aan hun inspanningen te verdubbelen om een einde aan deze praktijk te maken en de slachtoffers te rehabiliteren;

45. is verheugd over de inspanningen om de documentatie over vermeende
mensenrechtenschendingen in de Westelijke Sahara te verbeteren, met name door de oprichting van de Marokkaanse nationale raad voor mensenrechten die in Laayoune en Dakhla zetelt; neemt kennis van het positieve werk van deze raad en dringt er bij de Marokkaanse regering op aan de onafhankelijkheid en de bevoegdheden ervan te versterken en zijn aanbevelingen ten uitvoer te leggen; is voorts ingenomen met de Marokkaanse uitnodiging en ontvangst van internationale ad-hocdelegaties, met inbegrip van de speciale vertegenwoordiger van de VN inzake marteling, en dringt er bij alle betrokken partijen op aan op soortgelijke wijze te blijven samenwerken met de mensenrechtenorganen van de VN;

46. neemt niettemin kennis van de ernstige en betwiste beschuldigingen aan het adres van zowel de Marokkaanse als de Polisario-autoriteiten, en herinnert aan de nadruk die de secretaris-generaal van de VN recentelijk legde op "onafhankelijk, onpartijdig, alomvattend en duurzaam toezicht op de mensenrechtensituatie in zowel de Westelijke Sahara als de kampen"; wijst er in dit verband op dat de VN in april 2013 het mandaat van MINURSO niet hebben versterkt met een mensenrechtendimensie; spoort de VN aan dit alsnog te doen of anders een nieuwe, permanente, onpartijdige mensenrechteninstantie op te richten die belast wordt met het toezicht op en de verslaglegging over de algehele mensenrechtensituatie en met het onderzoek naar individuele klachten; dringt erop aan dat een dergelijke instantie ook betrekking moet hebben op het door Marokko gecontroleerde deel van de Westelijke Sahara, de Tindouf-kampen en ander grondgebied dat onder controle van het Polisario-front staat;

47. verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie, de vicevoorzitter / hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, de speciale vertegenwoordigers van de EU voor de mensenrechten en voor de Sahel, de EU-lidstaten, de regeringen en de parlementen van de Sahel-landen, Marokko, Algerije en het Polisario-front, de secretaris-generaal van de VN en de VN-Veiligheidsraad, de voorzitter en de secretaris-generaal van de commissie van de AU, en de voorzitter en commissievoorzitter van de Ecowas.

zondag 4 augustus 2013

Wist 't niet.

De troonsbestijging van Koning Mohamed de Zesde in 1999 leek een belofte in te houden. Marokko smachtte naar een einde aan het structurele staatsgeweld,  de vernedering en armoede. De nieuwe koning liet gevangenen vrij, de censuur  werd versoepeld en een verzoeningscommissie werd ingesteld. Een nieuwe koning van een nieuwe generatie in een nieuw millenium beloofde nieuwe kansen. De troonsbestijging wordt elk jaar gevierd en om de feestvreugde te verhogen wordt dan gratie verleend aan gevangenen.
Dit jaar had Mohamed een paar dagen voor het feest zijn Spaanse collega op bezoek en die vroeg Mohamed of er wat Spaanse gevangenen vrijgelaten konden worden. En zo geschiedde.

Onder de gevangenen waren geen Saharaanse politieke gevangenen maar wel  een aantal drugsdealers en ook een Spaanse pedofiel die minstens elf kinderen had misbruikt. Op Twitter ontstond al snel de hashtag #Danielgate genoemd naar de pedofiel Daniel, waarvan wordt gezegd dat hij een Spaanse spion is en een genaturaliseerde Irakees. Demonstraties tegen het koninklijk besluit tot vrijlating werden met geweld uit elkaar geslagen. Na een paar dagen verscheen een verklaring waarin werd gesteld dat de koning niet wist dat hij een pedofiel gratie had verleend. Het hoongelach werd op Twitter vertaald in de hashtag  "Ik wist 't niet". De koning heeft de lijst getekend maar niet gelezen.  Het is een aannemelijke verklaring. Mohamed zal heel veel niet weten. Waarschijnlijk heeft hij ook de uitspraak van het Internationaal Hof van Justitie over West-Sahara niet gelezen. Daarom kan zijn grote macht, onder andere om naar eigen goeddunken mensen vrij te laten, of de grenzen van Marokko te verruimen, beter ingeperkt worden.

Ook in Spanje worden vragen gesteld. De Spaanse hashtag op Twitter is #kingrape. Er is ook een kingrape website. Het Spaanse blog Desde el Atlantico richt zijn pijlen vooral op de Spaanse koning.