الجبن

Polisario in Mali

2012-01-31T23:58:00.008+01:00

Is er nog wat gebeurd sinds de vorige vrolijke mededeling over het visserijverdrag ? Zeker, heel veel en wat nog niet is genoemd is dat de vrolijkheid een wreed-wrange bijsmaak heeft door de bijna gelijktijdige aanslag in Luik door een hasj-teler en wapenliefhebber van Marokkaanse afkomst. De krankzinnige aanslag heeft tot kritiek geleid en verdachtmakingen maar niet tot een openlijke suggestie van invloed door een Marokkaanse geheime dienst voor het buitenlandse beleid op de zaak.

De brutale ontvoering van drie hulpverleners uit het Saharaanse hoofdkwartier in Rabouni heeft wel tot heftige verdachtmakingen geleid. De Saharanen hebben de achtervolging ingezet door Algerije en Mauritanië tot in Mali aan toe. Er zijn medeplichtigen gearresteerd in Mauritanië en tijdens een achtervolging is een beruchte bendeleider bij een vuurgevecht omgekomen. In het noorden van Mali zijn de ontvoerders gelokaliseerd en die worden, volgens Saharanen, min of meer omsingeld door Polisario troepen.

De Amerikaanse fantast J. Peter Pham weet aan de feiten een hele andere, Marokkaanse draai te geven: hij gooit AQIM en Boko Haram op dezelfde hoop als het Polisario en mixt dat met Libische wapens waarmee hij hij tot de conclusie komt dat het Marokkaanse autonomieplan voor de Westelijke Sahara het beste is voor de veiligheid in de regio.

De Marokkaanse laster is ook onderwerp van discussie op het الوسط blog.
Het Saharaans persburo weet dan weer te melden dat Marokko wordt verdacht van betrokkenheid bi j de ontvoering. AQIM schijnt er niet direct bij betrokken te zijn, en heeft geen losgeld gevraagd.

En het is al zo onoverzichtelijk. Een Reuters-lijstje maakt duidelijk dat het niet de enige ontvoeringszaak is in de Afrikaanse woestijn. Er is ook nog steeds een Nederlander ontvoerd, samen met andere Europeanen waarvoor AQIM wel geld eist. Over AQIM heeft The Moor Next Door een eindejaars link-overzicht gemaakt. Het Sahel-blog heeft de Toeareg aanvallen op een kaart gezet.

Vooral in Mali is de toestand heel moeilijk. In het noorden zijn de Toeareg bewegingen voor de onafhankelijkheid van hun land, waar Frankrijk uranium vandaan haalt, strijdbaar. Algerije, dat niet alleen met de Saharanen achter de ontvoerders aan zit, maar ook militaire steun heeft gegeven aan de Malinese regering, trekt militaire steun terug.Volgens Algerije moet er een politieke oplossing komen voor de Toeareg aspiraties en acties en de Algerijnen maken daarmee een verschil met de doelstellingen van AQIM en hun terreur en gijzelingen.
De Fransen zijn door AQIM gewaarschuwd niet in te grijpen, en zo ook Nederland. Er wordt al gesproken over het uiteenvallen van het land. Arm Mali. Arme gijzelaars.

Vis en tomaat

2011-12-14T15:57:00.002+01:00

Ze zijn blij bij de Western Sahara Resource Watch. Vandaag heeft het Europees parlement het krakkemikkige visserijverdrag tussen Europa en Marokko afgestemd. Bij Greenpeace zijn ze ook tevreden. Saharanen zijn nog wat ongelovig. De Spaanse vissers zijn niet blij maar de tomatentelers wel.
Zie hier voor een overzichtje.

referendum zwendel

2011-11-09T14:40:00.000+01:00

De Marokkaanse koning, Mohamed 6 heeft met een referendum zijn land en zichzelf democratisch verklaard. Het was niet voor het eerst dat er een referendum werd gehouden in Marokko. Op 31 augustus 1984 werd een referendum gehouden door Hassan II over het Unie-verdrag tussen Marokko en Libië , die de Arabisch-Afrikaanse Unie werd genoemd. De uitslag was .. overduidelijk. De Amerikanen, die er eerst nogal van schrokken, begrepen al snel dat de Unie alleen maar een trucje was om een einde te maken aan de Libische steun voor de Saharaanse onafhankelijkheidsstrijd. Voor gewone Marokkanen heeft dat verdrag en het bijbehorende referendum niet veel betekenis gehad. Maar voor de kroonprins was het een mooie les. Hij haalde op het onderwerp "the Arab-African Union and the Strategy of the Kingdom of Morocco in matters of International Relations" een graad in de Marokkaanse "rechten".

De jonge prins werd dus geleerd dat het Marokkaanse volk met een referendum flink kan worden belazerd, vooral bij internationale aangelegenheden. Dat een dictator soms een referendum moet vermijden had hij eerder geleerd ten tijde van de "Groene Mars" toen vele duizenden Marokkanen door zijn vader verplicht werden om naar de Westelijke Sahara te gaan om het gebied te "bevrijden" van de Christelijke Spanjaarden. Die Spanjaarden waren van plan een referendum te houden onder de Saharaanse bevolking over de toekomst van het gebied en dat ging toen niet door. Dat was in 1975. De oorlog met West-Sahara brak uit en na vele oorlogsjaren ging Marokko akkoord met het vredesvoorstel van de VN om een referendum over de toekomst van het gebied te organiseren. Marokko beloofde het plechtig maar wist het zo lang uit te stellen dat het nu in feite is vergeten. Ondertussen staat de VN missie om het referendum te organiseren MINURSO nog steeds voor vele miljoenen op de begroting van de VN. De vele duizenden Saharanen die de Marokkaanse dictatuur heeft verjaagd van hun land moeten door de internationale gemeenschap worden onderhouden, terwijl Marokko zich verrijkt aan de grondstoffen van datzelfde land.
De Marokkaanse referendum-zwendelaar-koning heeft ondertussen zelfs een zetel in de Veiligheidsraad bemachtigd.

Zes november, de dag van de Groene Mars is, in plaats van een dag van schaamte, een officiële feestdag geworden waarop de koning altijd een toespraak houdt. Dit jaar deed hij een oproep aan Algerije om naar een unie te streven. Zou die oude truc weer werken?

KIDNAP!!

2011-10-26T21:00:00.019+02:00

Marokko is gekozen in de ... Veiligheidsraad. De regering van het land heeft niet veel respect voor de VN of internationaal recht, en de Marokkaanse schurkenstreken staan op de agenda bij dezelfde Veiligheidsraad maar dat vormt kennelijk geen enkel bezwaar. Het tweede dat aan de hand is dat mevrouw Jiminez, de Spaanse minister voor Buitenlandse zaken, Marokko bezoekt. Ze gaat op bezoek bij haar Marokkaanse collega en ook bij koning Mohamed nr. 6. En het derde belangrijke gebeuren is dat voor het eerst, in meer dan dertig jaar, mensen zijn gekidnapt in Saharaans gecontroleerd gebied. Dat deze drie zaken vlak na elkaar plaats vinden is iets om rekening mee te houden. Want hoe gaat het verder?
Marokko mag zijn zegje doen als de Westelijke Sahara aan de orde komt in de Veiligsheidsraad.
De Spaanse minister van Buitenlandse Zaken Jiminez heeft al onderdanig verklaard dat het Marokkaanse plan om de Westelijke Sahara in te lijven door er autonomie aan te verlenen, een heel fijn plan is. Jiminez wil de Sahara dus uitleveren zoals de Franco-erfgenamen dat altijd al voor ogen hebben gehad. De vraag is hoe de rest van Europa er over denkt. Grote kans dat die er niet aan denkt, zoals men ook niet denkt aan de gegijzelden omdat die kidnap niet bepaald in het nieuws is. De vraag hoe de Spaanse solidariteitsbeweging erover denkt doet er even niet toe want die staat onder grote druk door de kidnap van de drie hulpverleners. De Spaanse consul is op bezoek geweest bij de Saharaanse regering in ballingschap in het zuiden van Algerije en die heeft de hulpverleners verteld dat de hulpverlening voortaan anders geregeld gaat worden. Waar de man het vandaan haalt is niet helemaal duidelijk want de hulpverlening is allesbehalve een Spaans monopolie en heeft plaats op Algerijns territorium onder Saharaans bestuur. Hij heeft ter plekke van Portugese zijde dan ook al de wind van voren gekregen. De rare Spanjaarden willen zelfs dat de VN een onderzoek doet naar de veiligheid in de vluchtelingenkampen - terwijl de grootschalige en structurele mishandeling van Saharanen die niet gevlucht zijn uit het bezette gebied voor Spanje geen reden is om een onderzoek in het bezette gebied te eisen. Terwijl de veiligheid daar toch in de eerste plaats de reden is voor het bestaan van die kampen.
En overigens was ook de bomaanslag op buitenlanders in Marrakech nooit geen reden om een onderzoek te eisen naar de veiligheid in Marokko.

De Saharaanse minister van cultuur heeft de ontvoering veroordeeld als een poging om de solidariteit met de Saharaanse vluchtelingen te breken.

Het laatste nieuws is in El Periodico Extremaduro dat de Algerijnse krant el Khabar citeert met de melding dat bij een treffen vier kidnappers zijn doodgeschoten.

Verder kent Facebook nu de groep "Nederland moet de Saharaanse republiek RASD erkennen". Wordt allen lid!

kidnap!

2011-10-23T14:32:00.003+02:00

Vandaag begon de dag in de Saharaanse vluchtelingenkampen met het verhaal dat er drie buitenlandse medici vannacht zijn ontvoerd uit het gastenverblijf van de Saharaanse republiek door terroristen. Goedemorgen! Het gerucht werd bevestigd door het Saharaans persburo en door CNN, Reuters en alle belangrijke Spaanse media.

Inmiddels is het verhaal in ontwikkeling en schijnen de ontvoerders gepakt te zijn en de gevangenen te zijn bevrijd door een gezamelijke actie van Algerijnse, Spaanse en Saharaanse overheden. Maar dat was een gerucht. De minister van buitenlandse zaken van Spanje, Jiminez, zou in een korte verklaring zorgvuldig hebben vermeden om de RASD (de officiele naam van de staat: Republic Arabe Saharouie Democratique) te noemen. Ze sprak slechts over "overheden in de regio".

De Marokkanen zien nu hun favoriete spookverhaal over de vluchtelingenkampen in duigen vallen, ze schilderen de kampen af als plaatsen waar Saharanen tegen hun wil worden vastgehouden en waar niemand toegang heeft, laat staan buitenlanders.

De ministeries van buitenlandse zaken in Spanje en Italie hebben het verhaal inmiddels bevestigd en de namen vrijgegegeven van de slachtoffers, het zijn een Spaanse mevrouw Ainhoa Fernandez de Rincon van de organisatie Asociación Extremeña de Amigos del Pueblo Saharauien de heer Enric Gonyalons van de Baskische organisatie Mundubat en de Italiaanse mevrouw Rossella Urru, van de Comité Italiano para el Desarrollo de los Pueblos (CISP).

De bevolking in de vluchtelingenkampen is op de hoogte gesteld en gemaand extra waakzaam te zijn en goed op de buitenlandse gasten te letten.

==== Updates volgen zodra dat mogelijk is ====

Eten in de vluchtelingenkampen

2011-10-22T19:42:00.003+02:00

Restaurante Gdeim Izik is nieuw. Het is gelegen op een heuveltje met uitzicht op Rabouni, het Saharaans vluchtelingenkamp waar de regering van de Sahraanse republiek in ballingschap is gevestigd, in het uiterste zuidwesten van Algerije. Een menukaart heb ik niet ontdekt.
De bediening is vriendelijk en Spaanstalig, maar internationaal ingesteld want men spreekt ook heel langzaam Spaans, en Arabisch uiteraard. Er is keuze uit: koeievlees met rijst en groente, kip met patat, linzensoep en salade. Het koeievlees is in deze streek bijzonder omdat het vleesvee hier bestaat uit kameel en geit.
Ik koos kip met patat en een salade en een koffie toe. Je kan binnen zitten waar het schoon is en koel of buiten op een klein terrasje met uitzicht op het gastenverblijf voor de bezoekers van internationale hulporganisaties.
De kip en de patat werden snel op tafel gezet samen met een overdadige grote mand vers brood. Met lichte vertraging arriveerde de salade. De kip was wat taai maar goed genoeg om mijn honger mee te stillen. De saus en het brood maakten dat weer goed. De patatten waren slap en niet zo warm meer, maar alleszins eetbaar. De salade bestond uit een paar flinke schijven vleestomaat, dito ringen van rode ui, drie smakelijke olijven en bladen sla.
De koffie werd al geserveerd toen ik nog halverwege de maaltijd was. Die was toch nog goed op tempatuur toen ik hem dronk en het bleek een pittige en smakelijke afsluiting van de maaltijd.
Het afrekenen duurde lang en dat lag aan de toestroom van klanten.
Daardoor had ik tijd voor een paar observaties. Dat er veel buitenlandse klanten waren was te zien aan de kleding en te horen, er waren Spanjaarden maar ook Fransen en Cubanen. Het restaurant heeft ook uitzicht op een ziekenhuis waar vooral buitenlands medisch personeel werkt.
Wat me opviel was een stevige diesel 4wheeldrive die naast het restaurant werd geparkeerd. Twee dames in melfa, de traditionele Saharaanse dracht stapten uit. Ik nam direct aan dat het twee buitenlandse dames waren die zich in de lokale dracht hadden gestoken. Het enige tafeltje waar nog stoelen vrij waren was de mijne en zij schoven aan. De vrouwen waren jong en spraken Engels en ze bleken wel degelijk Saharaans te zijn. De ene nam een salade en de ander een linzensoep. Beide gerechten zagen er goed uit en werden met smaak veroberd.
Toen ik zelf uiteindelijk kon afrekenen bleek de rekening alleszins mee te vallen en het bedrag ben ik vergeten.

Het restaurant is vernoemd naar het grote protestkamp dat vorig jaar was opgericht buiten El Ayun, de hoofdstad van West Sahara. De Marokkaanse bezetter heeft daarmee op zeer bloedige wijze afgerekend nadat zij vergeefs hadden geprobeerd door middel van een omsingeling het kamp onmogelijk te maken. Tijdens de blokkade werd een auto die een wegversperring ontweek met een mitrailleur beschoten en daarbij vielen natuurlijk slachtoffers, waaronder een Said Damber een jongen van amper 15 jaar die dodelijk werd getroffen door het machinegeweer.

Die dramatische ontruiming heeft zelfs de nederlandse televisiejournaals bereikt die de hallucinante beelden toonden van waterkannonnen in de woestijn, duizenden verscheurde en brandende tenten waarin duizenden Saharanen waren gaan wonen uit protest tegen de sociale achterstelling waarmee ze in de stad te kampen hebben. De woede om het vertrappen van de tenten was bij de Saharanen zo groot dat er ook aan de kant van de Marokkaanse bezettingstroepen slachtoffers vielen door gebruik van de voorhanden zijnde keukenmessen. Het aantal slachtoffers aan Saharaanse zijde is veel groter. En in het jaar dat inmiddels is verstreken zijn er nog veel meer gevallen. Bij de herdenking van de ontruiming is onder andere de dappere studente Sultana Khaya weer zwaar in elkaar geslagen. Het lichaam van Said Damber is door de familie nog steeds niet opgehaald omdat men een verklaring eist omtrent de doodsoorzaak van de Marokkaanse autoriteiten, maar niet krijgt.

In de vluchtelingenkampen in het zuiden van Algerije hoeft dat verhaal niet verteld te worden want men kent het maar al te goed. De dagelijkse zorg daar is de voorraad water en het eten. Men voelt zich er wel veilig. Er komen ook nogal wat westerlingen langs, behalve natuurlijk de vele Spanjaarden heeft men ook bezoek gehad van de New Yorkse vormgever Robin Kahn die een kookboek heeft samengesteld met Saharaanse recepten. Het is desgewenst te bestellen. Het boek is samengesteld in het kader van de kunstmanifestatie ArTifariti die op dit moment plaats vindt.

belegen visnieuws

2011-10-19T21:23:00.000+02:00

De vertegenwoordiging van het Front POLISARIO bij de Europese Unie heeft een verklaring afgegeven over de stemming in het Europees parlement over het voorstel om het visserijverdrag tussen Marokko en de EU voor te leggen aan het Europees Hof van Justitie om te vragen of dat verdrag wel halal is, juridisch gezien. Het Europees parlement heeft in meerderheid tegen gestemd, dus er wordt niet om een oordeel van het Europees Hof gevraagd. Dat is een tegenvaller voor het Front Polisario, want de verwachting is dat het verdrag niet door de juridische beugel kan en dus afgekeurd zou worden door het Europees Hof.
Het valt ook tegen voor de jongeren van de Nieuw Vlaamse Alliantie omdat Vlaamse partijen tegen de resolutie hebben gestemd. Het EU parlementslid Frieda Brepoels heeft wel haar handtekening onder de resolutie gezet. De VLD, een Vlaams liberale partij heeft de zaak in het Vlaamse parlement besproken maar dat heeft kennelijk niet geholpen.

De Nederlandse EU parlementsleden hebben gewoon voor de resolutie gestemd. Nederland heeft altijd op het standpunt gestaan dat het insluiten van het Sahraans zeegebied een juridisch probleem vormt. Toch hebben niet alle Nederlanders voor gestemd... van Dalen (CHU) en Mulder (VVD)hebben tegen de resolutie gestemd. Madlener (PVV) was afwezig en ook de door Marokko onderscheiden VVD-er Hans van Baalen heeft zijn stem door afwezigheid niet kunnen uitbrengen. Hans weet wanneer hij moet wegduiken...

Nu de resolutie over de rechtmatigheid van het EU-Marokko visverdrag het niet heeft gehaald, zal men het verdrag verder in behandeling nemen, eind november en in december. Ondertussen krijgt de Spaanse visserijsector zware kritiek te verduren onder andere van Greenpeace.

The Moroccan Initiative

2011-09-24T00:02:00.001+02:00

Er zijn in de USA onthullingen verschenen over het Moroccan Initiative van de New York Police Department.
In het grootse New York blijkt dat de Marokkaanse gemeenschap in de gaten is gehouden door de plaatselijke politie en de betrokkenen reageren, natuurlijk, geschokt en beledigd. Toch is de vraag niet waarom dat onderzoek er is, want dat is duidelijk de betrokkenheid van Marokkanen bij Islamitisch terrorisme.
Advocaten maken bezwaar omdat de New York City politie bij het werk ras, religie of etniciteit niet mag gebruiken als "bepalende factor".
De vraag is dan of een Marokkaan wordt bepaald door een ras, etniciteit of religie. Het antwoord is neen. Want er bestaat binnen de Marokkaanse landsgrenzen een etnische verscheidenheid, met als belangrijkste groepen de Amazigh (Berbers) en de Arabieren, die bovendien ook in de buurlanden wonen. Hetzelfde geld voor het raskenmerk want door de eeuwenlange slavenhandel die is bedreven door de Marokkaanse Sultans zijn verschillende raskenmerken in het land te vinden. De dominante religie tenslotte is in Marokko de Islam van de Maliki school, die ook in buurlanden Westelijke Sahara en Algerije dominant is. Dus de religie is ook geen factor voor het bepalen van wie of wat Marokkaans is.

Wat dan bepaald de Marokkaanse nationaliteit? Die wordt bepaald door de absolute vorst Mohamed VI. Dat staatshoofd noemt zichzelf koning maar hij stamt uit een geslacht van Sultans. Hij is behalve een wereldlijk ook een geestelijk leider, van, let op, alle gelovigen en dat zijn dus ook Marokkaanse Joden en Christenen. Zijn vermogen bestaat uit vele miljarden en is onder andere opgebouwd uit de inkomsten van de fosfaatmijnen in Marokko en in de Westelijke Sahara; dat gebied houdt de Marokkaanse vorst militair bezet, een groot deel van de bevolking is verjaagd, en de voortdurende Marokkaanse plundering van Sahraanse rijkdommen is een criminele daad die maar niet wordt bestraft. Het koninklijk kapitaal komt verder, naar men zegt, voor een deel uit de hasj-handel waarvoor Mohamed ook niet wordt aangepakt. Zijn volk wordt seksueel misbruikt, Franse politici zijn er tevreden over. Kritiek op koninklijk bezit en beleid wordt in Marokko streng gestraft. De corruptie tiert welig. Het Koninkrijk Marokko is zonder veel moeite te bestempelen als een criminele vereniging.
Dat is ook wat de Marokkaanse nationaliteit crimineel maakt en waarom het politiewerk in New York verstandig is.
Toch is de reden van het inlichtingenwerk in New York nog ernstiger, het is de war on terror.

De koppeling tussen het Marokko van Mohamed VI met Islamitische terreur is heel lastig. In de media wordt Marokko consequent afgeschilderd als "gematigd" en "modern", zelfs als "liberaal". En juist als bondgenoot in de "war on terror". Dat ongeloofwaardige positieve beeld is voor een groot deel het succes van de Marokkaanse propaganda die in het buitenland wordt aangestuurd door de DGED. Die Marokkaanse inlichtingen en spionagedienst stuurt de publiciteitsmachine aan en houdt de Marokkaanse gemeenschap in het buitenland scherp in de gaten. In Nederland en ook in de USA. Waarom wil de New Yorkse politie dan zelf onderzoek doen? Men vertrouwd de bondgenoot kennelijk niet helemaal!
En terecht. De DGED mag zich voordoen als loyale bondgenoot van het Westen maar is absoluut niet meer betrouwbaar dan vergelijkbare clubs in Saoedi Arabië. Geestelijk en politiek zit Mohamed VI op dezelfde lijn als het Koningshuis van Saoedi Arabië, waarvan de leden vaak in Marokkaanse paleizen vertoeven.
Juist de Marokkaanse façade van gematigdheid en de leugenachtige houding ten aanzien van de hasj-handel en de Westelijke Sahara vormen een opmerkelijke combinatie. Is die gladde Marokkaanse façade een alibi waarachter een terroristisch netwerk zich verbergt? Prostitutie, chantage, drugshandel en corruptie zijn verweven met onderwerelden waar ook terroristen verkeren. Het is opvallend dat er veel Marokkanen in verband kunnen worden gebracht met terreur in het buitenland en zo weinig met terreur in het Koninkrijk zelf.
Het is verstandig dat de New Yorkse politie onderzoek doet naar de misdadige koninklijke familie en hun aanhang, en dat is uiteindelijk een ieder met Marokkaans paspoort. En dat heeft weinig te maken met ras, etniciteit of religie maar alles met internationale misdaad en politiek.

het net gaat zich sluiten

2011-09-06T12:08:00.000+02:00

Marokko doet alsof de Westelijke Sahara bij Marokko hoort. Dat is niet zo en daardoor ontstaan dus problemen. De visserijovereenkomst tussen Europa en Marokko geeft daar een voorbeeld van. Van Marokko mogen Europese schepen vissen in Saharaanse wateren maar dat bleek na onderzoek onwettig. De termijn waarvoor de visserijovereenkomst was afgesloten liep af in februari. Na veel geheimzinnig gedoe is de overeenkomst voorlopig verlengd met een jaar, hoewel onder andere Nederland daar tegen heeft gestemd. Het Europees parlement moet de verlenging nog goedkeuren. Maar er is ook nog een Europees Hof van Justitie. Twee euro parlementariërs, de heren Romeva en Duff, verzamelen op het moment handtekeningen van leden van het Parlement onder een ontwerpresolutie waarin wordt verzocht het vraagstuk van de EU-Marokko visserijovereenkomst voor te leggen aan het Europees Hof van Justitie.

---

European Parliament resolution requesting an opinion from the Court of Justice on the compatibility of the Protocol [Renewal of Moroccan Fisheries Agreement] with the Treaties

The European Parliament,

– having regard to Articles 3(5) and 21 of the Treaty on European Union,
– having regard to Article 218(6) and (11) of the Treaty on the Functioning of the European Union,
– having regard to Council Regulation (EC) No 764/2006 of 22 May 2006 on the conclusion of the Fisheries Partnership Agreement between the European Community and the Kingdom of Morocco (OJ L 141, 29.5.2006, p.1.1),
- having regard to the Proposal for a Council Decision on the conclusion of a Protocol setting out the fishing opportunities and financial compensation provided for in the Fisheries Partnership Agreement between the European Union and the Kingdom of Morocco (COM(2011) 313 final) and the request by the Council for the consent of the European Parliament,
– having regard to Rule 90(6) of its Rules of Procedure,

A. whereas the first Protocol on the Fisheries Partnership Agreement between the European Community and the Kingdom of Morocco expired on 28 February 2011,

B. whereas a new Protocol setting out the fishing opportunities and financial compensation provided for in the Fisheries Partnership Agreement between the European Union and the Kingdom of Morocco was signed on 13 July 2011,

C. whereas the conclusion of the new Protocol requires the consent of the European Parliament before it can be finally adopted by the Council,

D. whereas the application of the new Protocol extends to the waters off the coast of Western Sahara, which territory has been on the United Nations list of Non-Self Governing Territories since 1963,

E. whereas, in order to comply with international law, economic activities related to the natural resources of a Non-Self-Governing Territory must be carried out for the benefit of the people of such a Territory, and in accordance with their wishes; whereas it has not been demonstrated that the Union's financial contribution is used for the benefit of the people of Western Sahara;

E. whereas, in order to comply with international law, economic activities related to the natural resources of a Non-Self-Governing Territory must be carried out for the benefit of the people of such a Territory, and in accordance with their wishes; whereas it has not been demonstrated that the Union's financial contribution is used for the benefit of the people of Western Sahara;

F. whereas these obligations bind not only Morocco but also the Union as the primary beneficiary of the Fisheries Partnership Agreement and its Protocol,

1. Considers that there is legal uncertainty as to whether the new Protocol respects international law with regard to the socio-economic interests and the exploitation of the natural resources of the Non-Self-Governing Territory of Western Sahara, and thus whether it is compatible with the Treaties in this respect;

2. Decides to seek an opinion from the Court of Justice on the compatibility of the abovementioned Protocol with the Treaties;

3. Instructs its President to forward this resolution to the Council and the Commission for information and to take the necessary measures to obtain such an opinion from the Court of Justice

Islamitisch fascisme

2011-08-25T01:12:00.007+02:00

De terreuraanslag van de Islam-hater en Wilders-sympathisant Breivik heeft de wereld veranderd en het debat met en over Islam critici heeft een andere wending genomen. Het debat tussen Wilders en de Marokkanen zal nooit meer hetzelfde zijn.

De aanslag van Breivik bestond uit drie delen: een bomaanslag à la McVeigh, de Oklahoma City bomber; een schietpartij zoals in Alphen aan den Rijn dit jaar; en een manifest dat als mailbom de wereld in is geslingerd. Een regeringsgebouw was het doel van de bom, de moordpartij was gericht op de sociaal-democratische jeugd en de mailing aan mogelijke medestanders.

Na de eerste berichten over de grote bomaanslag in Oslo werden vanzelf Islamisten verdacht, want Al Kaida, het vage internationale gezelschap van moordzuchtige Islamitische militanten, heeft altijd wel een motief.
Deze blogger was meteen benieuwd naar mogelijke Marokkaanse betrokkenheid. Ook bij de bomaanslagen in Londen en Madrid waren immers Marokkanen betrokken en daar komt nog bij dat Noorse steun belangrijk is voor de Saharaanse vrijheidsstrijd. Al snel bleek de dader echter geen Islamitische fascist maar een Noorse Islam-hatende fascist te zijn.

Het fascisme is, zoals bekend, een zeer gewelddadige politieke stroming die rond de jaren 1920 veel succes had in de katholieke monarchie Italië, onder leiding van de "sterke man" Mussolini. In dezelfde tijd ontstond, met enige hulp van de Paus, in het protestantse Duitsland het bewind van de excessief gewelddadige nationaal-socialistische Führer. In het katholieke Spanje werd met Duitse en Italiaanse steun en met zeer veel geweld de sterke man Franco aan de macht geholpen. Franco was katholiek maar maakte gebruik van Islamitische troepen die hij had gerekruteerd in Noord-Afrika. De steun van deze Islamitische troepen was onontbeerlijk voor het Spaans fascisme.

De geschiedenis van het fascisme is vooral sterk verbonden met de geschiedenis van het katholieke geloof. Toch is niet elke katholiek een fascist, of andersom. Is Breivik soms katholiek? Nee, maar hij schreef inderdaad: "Today's Protestant church is a joke. Priests in jeans who march for Palestine and churches that look like minimalist shopping centres. I am a supporter of an indirect collective conversion of the Protestant church back to the Catholic." Overigens heeft Breivik nog veel meer geschreven. Wat daar ook van zij, van Breivik kan met zekerheid worden gezegd dat hij uiterst gewelddadig is en sociaal-democraten haat en daarmee heeft hij het predikaat fascist verdiend.
In vrijwel alle gevallen was in de geschiedenis van het politieke geweld de fascistische moordzucht gericht tegen socialisten en liberalen.

Wat nieuw is bij Breivik is zijn socialisten-haat vanwege toegeeflijkheid aan de Islam. Dat is de vorm van socialistenhaat die we in Nederland kennen van Geert Wilders. Breivik schrijft positief over Wilders en dat wordt breed uitgemeten. Wilders wordt al een tijd uitgemaakt voor fascist.

Dat is niet terecht want de PVV heeft geen knokploegen op straat.
Wilders zou eventueel een tering-fascist genoemd kunnen worden, iemand die een fascistisch bewind wil vestigen van binnenuit door uitholling, uit-teren of verteren van democratische instituten, maar het sterk beveiligde kamerlid zegt juist op te willen komen voor de democratie.
Wilders' politiek staat in iedere geval dichter bij het moderne Amerikaanse extreemrechts dan bij de oude Italiaanse Mussolini.

Wilders is niet positief over Breivik en veroordeeld zijn moordpartij. Wilders keurt geweld af, ook tegen socialisten, Arabieren en Islamieten, althans wat buiten-parlementair geweld betreft. Wilders is een parlementair-democraat en staat, net als vrijwel al zijn collega's, alleen achter politioneel of militair geweld van het bevoegd gezag. En van de NAVO dat overigens de wettige regering van Libië, inclusief infrastructuur en zijn burgers, met Noorse hulp bombardeert.

De zwaar bewaakte leider van de PVV noemt de Islam een fascistische ideologie en hij heeft voor een deel gelijk. Groot gelijk. Socialisten zouden dat moeten weten. De Islam is, net als de katholieke kerk, gebruikt als wapen tegen het socialisme in Spanje tijdens de Spaanse burgeroorlog en, zoals Nederlanders moeten weten, hebben Islamitische strijdgroepen, zoals de Nahdatul Ulama, na de staatsgreep van Suharto alles en iedereen wat naar "links" rook in een afschuwelijke massale moordpartij afgemaakt waarbij naar schatting een miljoen mensen zijn omgekomen en honderdduizenden overlevenden werden opgesloten in enorme concentratiekampen. De wens tot politicide, om "links" uit te roeien, die Breivik tot zijn daad heeft gebracht en waarvan Wilders wordt verdacht, is in de jaren zestig in Indonesië werkelijkheid geworden. Hoewel Gus Dur zijn welgemeende spijt over de periode heeft uitgesproken, is het onderwerp taboe in Indonesie, en in Nederland wordt de verschrikking ook zo min mogelijk besproken. De PVV hoor je echter niet over die massale misdaad, door Islamieten begaan in naam van Allah, tegen links in Indonesië: een misdaad dus met alle kenmerken van het Islam-fascisme.
Dat we de PVV er niet over horen is niet verbazendwekkend maar wat wel opvalt is dat de PVV daarin niet verschilt van de PvdA of het Landelijk Marokkanenberaad.

Er zijn variaties in het Islamitisch fascisme, gelijk aan het christelijk fascisme, maar het Marokkaans-Islamitisch fascisme boeit Nederland en Wilders in het bizonder. Bij veel terreuraanslagen was wel een Marokkaan betrokken. Er is een voedingsbodem voor Islamitisch-fascistische terreur bij de Marokkaanse gemeenschap en daarom wordt op veiligheidsgebied samengewerkt met de grote Marokkaanse Leider Mohamed VI. Het idee is dat de Leider der gelovigen geholpen moet worden zijn onderdanen in het buitenland kalm te houden.

Maar Mohamed gebruikt zijn religieuze positie ook om via zijn Marokkaanse volgenlingen in het buitenland een vinger in de pap te steken.
De PVV wijst terecht op Marokkaans Islamitisch gevaar dat ons bedreigt. Ook El Pais bericht over een informatie analyse van de Spaanse AIVD die bezorgd is over het inzetten van Marokkaanse immigranten in het Christelijke Spanje voor de Islamitische dictator. Bladna heeft over dat artikel geschreven in het Nederlands. En het Saharaans persburo in het Engels. Ook Algerijnen volgen de zaak wat voor Spanjaarden weer reden is om melding te maken van de Saharaanse belang in de zaak.

Er is ook simpeler en spectaculairder nieuws op dat front: zo is in Spanje een Marokkaan opgepakt die een toeristencomplex wilde vergiftigen.

Dat schept een sfeer waarin onterechte verdachtmakingen makkelijk ontstaan. Zo was er ook het bericht dat Marokko een deel wilde opeisen van de toegangsgelden van het Alhambra, een Islamitisch bouwwerk in Andalusia, het gebied dat Koning Mohamed noemde in zijn toespraak over regionalisering van Marokko. Khaled Naciri, de Marokkaanse minister van informatie vond het bericht over de entreegelden een nare grap en hij had voor een keer nog gelijk ook.

De gespannen verhouding tussen Spanje en Marokko zal voortduren want het is de Westelijke Sahara, door Hassan II geërfd van Franco en gekoesterd door Mohamed VI, die de hete fascistenbrei vormt waar omhenen gedraaid wordt.

Ondertussen wordt de discussie over het bestrijden van het Islamitische fascisme door het onvermogen van Wilders en de sociaal-democraten om elkaar als bondgenoot te begrijpen in het regenachtige Nederland vermeden als een plas op een modderweg in de polder.

vis, tomaat, referendum, atoombom

2011-07-23T00:40:00.006+02:00

Het is 22 juli en er is vandaag een grote aanslag gepleegd in Oslo gericht op de premier van Noorwegen, een man die de bezetting van de Westelijke Sahara ernstig neemt. Schokkend nieuws dat moet bezinken.

Wat is de afgelopen maanden gebeurd?
In de afgelopen maanden heeft het vissen voor de kust van West Afrika even in de belangstelling gestaan op de televisie en bij onze volksvertegenwoordigers.. maar helaas was de verslaggeving wat troebel.

De alarmerende uitdrukking die veel werd gebruikt is plunderen.
Op het programma Uitgesproken VARA-televisie was aandacht voor de visplundering voor de kust van West Afrika dank zij lobbywerk van Greenpeace. In de VARA- reportage vroegen drie West-Afrikaanse vissers, uit Senegal, Mauretanië, en de Kaap-Verdische Eilanden, om aandacht voor de overbevissing door Europese schepen voor de kust van West Afrika. Het is opmerkelijk dat de Westelijke Sahara daar niet bij is genoemd dat toch een heel groot deel van die kust omvat. Bovendien was de tijd van uitzending een cruciale periode voor de West Afrikaanse vis wegens de omstreden onderhandelingen tussen de EU en Marokko die in de periode van de uitzending werden gevoerd.
Het Nederlandse publiek werd ook niet ingelicht over de Nederlandse betrokkenheid bij de visplunderij. Op de Engels-talige website van Greenpeace staat een foto van een Jaczon trawler in actie, maar NIET bij de Nederlandse Greenpeace website.
Ook op de VARA Uitgesproken website wordt de Nederlandse betrokkenheid niet genoemd maar wordt wel beweerd dat het African Partnership Station bedoeld is om de controle op de visserij te verbeteren, terwijl dat toch echt een uiterst militair gezelschap is dat niets met vissen op heeft. De VARA slaat de plank mis en de Joop website praat het na. Slechte informatie. Jammer. Hoe zou dat komen? Zou de VARA last hebben van een overmaat aan Marokkaanse stoorzenders?

Ondertussen was er vrijwel geen aandacht voor de gebeurtenissen rondom het zwaar omstreden visserijverdrag tussen Europa en Marokko. Dat was illegaal gebleken en kon daarom niet zomaar worden verlengd.

In de Tweede Kamer was per motie gevraagd of de regering de Kamer vooraf over de Nederlandse opstelling ten aanzien van het onderwerp tijdens de beraadslagingen in Brussel wilde informeren. Na een debat, waaruit bleek dat staatssecretaris Bleker dat best wilde doen, is de motie ingetrokken.

Staatssecretaris Bleker informeerde de Kamer daarna, in een brief van 20 juni 2011, over het standpunt dat hij over de kwestie wilde innemen bij de Europese Landbouw- en Visserijraad op 28 juni. Hij wilde instemmen met verlenging van het illegaal verklaarde verdrag.

Op basis van eerdere aan uw Kamer gemelde overwegingen, zoals ik uw Kamer eerder heb gemeld, steun ik het onderhandelingsmandaat waarbij alle belangen zijn afgewogen, ook die van de Westelijke Sahara. Niet instemmen met het voorgestelde mandaat zou betekenen dat er geen overeenkomst gesloten zou worden, en daar heeft niemand belang bij, ook de lokale bevolking niet. Zonder partnerschap zijn er immers ook ge en middelen beschikbaar ten gunste van die groep. In het onderhandelingsmandaat is mede op aandringen van Nederland opgenomen dat Marokko tussentijds dient te rapporteren over de mate waarin de beschikbaar gestelde EU-fondsen ten goede komen aan de verschillende regionale bevolkingsgroepen.

De staatssecretaris noemt de bewoners van de Westelijke Sahara een regionale bevolkingsgroep... en dat hoort de Koning van Marokko graag. Bleker en zijn adviseur praten de Koning naar de mond met het Marokkaanse regio-trucje. Maar dat werd doorzien want in de Tweede Kamer begrijpt men dat de Westelijke Sahara geen Marokkaanse regio is.

De Partij voor de Dieren heeft een motie ingediend om het visserijprotocol tussen de EU en Marokko niet te verlengen. In het debat verklaarde Bleker daar niet blij mee te zijn en de motie te ontraden.
Toch is de motie aangenomen met steun van de PVV, SP en PvdA.

Op de vergadering van de COREPER, het Comité van Permanente Vertegenwoordigers, waarin de zaak werd besproken heeft Nederland inderdaad tegen de verlenging van het verdrag gestemd. Maar Duitsland was opeens van mening veranderd en stemde voor. De Duitsers gingen akkoord onder het voorwendsel dat de geheime informatie van Marokko waaruit zou blijken dat de Saharaanse bevolking profijt heeft bij het verdrag, voldoende geloofwaardig is om de zaak te rechtvaardigen. En dat gaf de doorslag waardoor het verdrag kon worden verlengd.

Dat heeft in Duitsland stof doen opwaaien. Bij de SPD is men er niet blij mee, net als bij de Linke. Lees meer bij de Bundestag
en readers-edition en het Zentrum für Europäische und Orientalische Kultur.

Na de stemming in COREPER verscheen, als mosterd na de maaltijd, een verklaring van drie Saharaanse vissersassociaties in Dahkla waarin wordt gesteld dat de Sahraanse bevolking geen profijt heeft van de Europese visserij. Toch is het nog niet gedaan met het verdrag. De verlenging moet nog goedgekeurd worden door het Europees parlement en daar zal de verklaring zeker ter sprake komen. Dat zal niet onopgemerkt blijven.

En dat was de vis. Er is ook nog de tomaat. Er is een plan van de Europese Commissie voor een landbouwhandelsakkoord met Marokko. Maar de meerderheid van de landbouwcommissie van het Europees Parlement heeft 'neen' gezegd tegen de bekrachtiging ervan en het akkoord is daarmee afgewezen. Excellentie Akhannouch kwam er voor uit Marokko, maar hij heeft Jose Bové kennelijk niet kunnen uitleggen waarom de tomaten uit de Westelijke Sahara helemaal in Europa verkocht moeten worden. Het zal nu duidelijk zijn dat, hoewel de Spaanse vissers graag de West-Afrikaanse vis vangen, vooral de Spaanse boeren liever geen West-Afrikaanse tomaten op hun markt zien.

De vis en de tomaten haalden het grote nieuws niet maar Marokko kwam wel in de schijnwerpers door de vele demonstranten die elkaar elke zondag vinden op de straten en pleinen van het land onder de noemer van de beweging van de 20e februari. De heilige koning Mohammed VI beloofde op 17 juni in een televisie-toespraak verbeteringen in een nieuwe grondwet. Het volk mocht de grondwet zelf goedkeuren in een referendum op 1 juli. De vernieuwingen in de grondwet bestaan voornamelijk uit de regionalisatie van het bestuur, wat niet erg nieuw is maar voortvloeit uit de strategie ten opzichte van de Westelijke Sahara. Marokko wil de Westelijke Sahara autonomie verlenen. Dat is de basis van het Marokkaanse vredesvoorstel aan het Front Polisario, die dat best onderwerp wil maken van een referendum als dat ook onafhankelijkheid als keuzemogelijkheid biedt maar dat weigert ~~heilige~~ onschendbare Mohamed categorisch.
Omdat Mohamed de Saharanen geen enkel andere mogelijkheid wil of kan bieden gaat Marokko nu de autonomie eenzijdig invoeren voor de "Saharaanse regio". Voor Saharanen is binnen zijn gedroomde Marokko alleen plaats als een "culturele groep" binnen een eigen autonome regio. Dat moet ook gelden voor Amazigh als Riffijnen, Soussi's en andere Berbers. Mohamed wil zo de steun verwerven van deze van oudsher opstandige onderdanen. Maar de Islamitische vorst noemde nog andere culturele groepen, met name zoekt hij steun bij Joodse gemeenschap en de Joodse lobby in de USA en elders.
Daarnaast worden de Andalusiërs als Marokkaanse groep genoemd, hoewel die regio bij Spanje hoort.
De Marokkanen in het Marokkaanse buitenland krijgen volgens de grondwet een eigen raad. Zij blijven immers Marokkanen die loyaliteit aan Mohammed moeten betuigen.

Na de speech kreeg Mohammed veel complimentjes. Van Sarkozy, Clinton en zelfs VN-chef Ban ki-Moon. Hoewel Saharanen min of meer de schouders ophaalden over het gebeuren vond de president van de SADR de hervormingen reden de VN-chef een duidelijke brief te schrijven.

Het Marokkaanse referendum werd een "groot succes". Rond de 98 procent gaf de Koning zijn zin. Felicitaties stroomden binnen. De 20Feb beweging is echter niet tevreden. Maar die doen er niet toe. Wat telt zijn de Europese belangen. Begerige ogen zien de olie voor de kust van de Westelijke Sahara. En mogelijkheden om hele moderne techniek te verkopen, om kerncentrales te bouwen.

Meneer de Groot en de Makhzen

2011-06-19T12:30:00.003+02:00

Het briefje van Meneer de Groot, klik er op voor vergroting.

Het Nederlandse ministerie van Buitenlandse Zaken is een ingewikkelde organisatie. Het heeft directoraten voor onder andere ontwikkelingshulp, Europese zaken en er is een directie Noord-Afrika en Midden-Oosten (DAM) en die heeft weer een afdeling als "Maghreb en Golfstaten" voor een hele hoop landen waaronder "Algerije, Libië, Marokko, Mauritanië, Tunesië en de kwestie van de Westelijke Sahara." Ja echt, voor Buitenlandse Zaken is de Westelijke Sahara geen land waar mensen wonen, maar een "kwestie". Het is dan ook inderdaad een ingewikkelde juridische zaak waarover deskundigen van het internationaal recht zich al jaren mee bezig houden. Bij veiligheidsbeleid, armoedebestrijding, Ontwikkelingshulp, HIV bestrijding, mensenrechten, of het visserijbeleid, op al die beleidsterreinen van BZ gaat het niet om de mensen in de Westelijke Sahara, integendeel, op alle terreinen gaat men de "kwestie van de Westelijke Sahara" zoveel mogelijk uit de weg. Dat is voor de afdeling internationaal recht. Ergens anders in Den Haag...

Steun bij het verzwijgen van de "kwestie" krijgt men van de Adviesraad Internationale Vraagstukken, een obscuur maar duur betaald gezelschap, dat de minister dekt met adviezen zoals deze over de Arabische Lente. In dat advies wordt Marokko positief afgeschilderd en de bezetting en de bijbehorende terreur wordt dus niet genoemd.

Maar soms wordt men met de neus op de feiten gedrukt. Dan krijgt de minister van buitenlandse zaken een brief van de Saharaanse minister voor Europese zaken Mohamed Sidati, tevens vertegenwoordiger van het Polisario, over het visserijverdrag van de EU met Marokko. Dat verdrag of officieel gezegd de Partnerschapsovereenkomst inzake visserij wil men toepassen in het visgebied bij de Westelijke Sahara en daarom zijn er grote juridische bezwaren tegen. De Marokkaanse bezetting is immers illegaal. Mohamed Sidati schrijft in zijn brief:
"The Frente POLISARIO, on behalf of the Saharawi people, wishes to reiterate its previous communications to all EU Member States (Diplomatic Notes of 23 January 2009 and 31 January 2011) to the effect that fishing by European vessels in Western Sahara’s waters pursuant to an arrangement with the Kingdom of Morocco is contrary to the interests and wishes of the people of Western Sahara. The people of Western Sahara and their political representatives have never been consulted in relation to the activities of EU-flagged fishing vessels in the waters adjacent to Western Sahara. Nor have the Saharawi people or their representatives received any direct benefits flowing from EU fishing activities licensed under the FPA. "

En dan moet er een antwoord worden geschreven, maar welke afdeling van het Ministerie van Buitenlandse Zaken moet zich met de kwestie bemoeien? DAM/MG, of ontwikkelingshulp, of toch de juridische afdeling? Nee, niet de juridisch afdeling, moet men hebben gedacht, want stel je voor dat ze het Polisario gelijk geven! het Europese pro-Koning van Marokko beleid zal in duigen vallen! Het antwoord werd geformuleerd door de afdeling die zich met Europa bezighoudt. De nieuwe baas is daar meneer Robert de Groot die door Uri Rosenthal is benoemd. Meneer de Groot antwoordt de vertegenwoordiger van het Polisario (zie hierboven) in een kattebelletje:

It has always been the Dutch government's position that the revenues from fishery agreements between the EU and third countries should benefit the socioeconomic development of local communities as much as possible.
The information provided by the Moroccan authorities to the European Commission on how the revenues from fishing activities benefit the native population of the non-self-governing territory will therefore play an important role in determining the position of the EU and of the Netherlands. We will continue to press for appropriate arrangements between the parties concerned so that local communities can reap the benefits of the fisheries agreement.

De argeloze lezer zal zich afvragen wat dit voor onzin mag wezen. Hoezo heeft Nederland altijd al gevonden dat lokale gemeenschappen moeten profiteren van visserij-overeenkomsten die de EU sluit?
Het is onzin. Wat meneer de Groot moet maar niet wil zeggen is dat Nederland zich jaren geleden van stemming heeft onthouden over het visserij-verdrag omdat er toen al bedenkingen waren bij de rechtmatigheid van een verdrag. Het gaat immers over vissen in een bezet gebied. Dat mag volgens het internationaal recht alleen als de lokale bevolking er mee instemt en er baat bij heeft. En uit de brief van de Saharaanse vertegenwoordiger blijkt duidelijk dat die instemming er niet is. Het Nederlandse standpunt, ingenomen op advies van de juristen, om niet klakkeloos vóór te stemmen toen over het visserij-verdrag werd besloten is juist gebleken. Maar meneer de Groot krabbelt terug en verschuilt zich achter vage kletskoek.

Vervolgens schrijft meneer de Groot dat de informatie die Marokko aan de Europese Commissie geeft een belangrijke rol zal spelen bij het beoordelen van de vraag of de oorspronkelijke bevolking instemt met de Europese visserij en er baat bij heeft. En dat is heel vreemd. Marokko is de bezettende macht en kan daarom niet spreken namens de bevolking die het onderdrukt. Waarom wil meneer de Groot de Marokkaanse bezetter wel een stem geven en de onderdrukte bevolking niet? De vertegenwoordiger van het Saharaanse eenheidsfront Polisario kan in ieder geval spreken voor het deel van de Saharaanse bevolking die al tientallen jaren in vluchtelingenkampen in Algerije moet wonen. En van die vertegenwoordiger heeft meneer de Groot net een brief ontvangen...

Meneer de Groot wil dus het Polisario niet serieus nemen en zijn Franse Spaanse en Makhzen-vrienden niet in de steek laten. Hij is een BZ-ambtenaar van afdeling Europa, niet van visserij, vluchtelingen of DAM/MG, en zeker ook niet van het internationaal recht. De laatste afdeling heeft meegewerkt aan een congres over Corperate pillage in het Haagse Vredespaleis zoals is te lezen in de "pillage manual" die men als .pdf kan downloaden bij het Vredesmuseum.

Meneer de Groot geeft in zijn korte slordige briefje een duidelijk voorbeeld van de manier waarop Europa tegenwoordig wordt misbruikt door mensen die lak hebben aan het internationaal recht. Het zijn de mensen die ons medeplichtig maken aan plundering, en nu ook aan de onrechtmatige oorlogsvoering tegen Libië. Dit is het Europa met buitenland-bazin Ashton, het Europa van het bedrog en het verraad van humanitaire waarden. Dat bombardeert voor de democratie en haastig een rebellen-coalitie erkend als de democratische regering van Libie, maar de legitieme en door tientallen landen erkende Saharaanse regering al sinds 1976 niet ziet staan.

Saharaanse demonstraties, geweld en Marokkaanse chantage

2011-05-21T22:27:00.000+02:00

El Aaiun
Deze donderdag op 19 mei zijn ten minste 30 Saharanen, voornamelijk vrouwen, gewond geraakt tijdens een sit-in die was georganiseerd voor het huis van de familie van Said Damber, de jonge Saharaan die vijf maanden geleden dood is geschoten in het protestkamp Gdaim Izik. De demonstranten eisen dat de omstandigheden van de moord op de jongeman door de Marokkaanse politie openbaar worden gemaakt.
De groep Saharaanse demonstranten betuigden bij de voordeur van de familie Damber hun solidariteit met hun verzoek om openbaarmaking van de details van de moord op Said Damber. Marokkaanse oproerpolitie trad met grof geweld op tegen het huis en de demonstranten. Veel mensen raakten gewond. Een filmpje op Youtube toont beelden van uitzinnige politie-agenten die met stenen naar het huis gooien.

De Saharaanse burger Bechri Slem Mailad, die een krachtig protest had laten horen tegen de agressie tegen Saharaanse vrouwen door de Marokkaanse politie, werd gevolgd tot in de Al Ouffak wijk waar hij is aangevallen en in elkaar is geslagen door Marokkaanse politieagenten in burger. De zus van de vermoorde jongeman werd gearresteerd en zijn moeder is gewond geraakt aan het hoofd.

De Marokkaanse agressie was weer uitzinnig.
Een eerste lijst van gewonden is als volgt:
Kinderen: Hamza Sahraoui en Zaidaf Limam
Vrouwen en mannen: Oum Lkhout Saadi, Meska Maimouna, Meriem Mghaimad, Tfaolouha Badda, Toumana Zaoui, Ahmed Laaiachi Sod, Lala Hatra Aram Sbaai Abdellah El Hafed Toubali, Lkhalil Chaikhi, Lmstehia Lbalal, Lmrabet Abdelrahman, laabaidi NIHA, Ismaili Gajmoula, Sidmou Khouita, Filali Hamdi, Noumria Haimadaha, Amar Fatma Mohamed Lamin Lkhlifi, Laarousi Chouba en Laamouri Izana.

De familie Damber weigert nog steeds het lichaam van hun zoon, die in het hoofd is geschoten door een politieagent, van de Marokkaanse overheid te ontvangen. De familie is van mening dat de omstandigheden rond de dood van Said Damber moeten worden opgehelderd voordat men de begrafenis op behoorlijke wijze kan regelen, en dat degenen die verantwoordelijk zijn voor zijn dood moeten worden vervolgd.

Essmara
In Essmara zijn vier mensenrechten-activisten een hongerstaking begonnen tijdens een sit-in om te protesteren tegen de opschorting van hun loon na hun deelname vorig jaar aan een familiebezoek in de vluchtelingenkampen in het zuidwesten van Algerije.
De activisten zijn: Oum Lfdali Jouda, Chaikhi Lmhaba, El Moussaoui Ahmed
en Thnakha Othman. De activisten weigeren het voorstel van de Marokkaanse overheid om hun lonen te herstellen onder voorwaarde dat zij beloven zich te onthouden van activiteiten die "een bedreiging voor de territoriale integriteit" van Marokko zouden vormen. Zij beschouwen dat als een vorm van chantage.

#20Feb Utrecht 22 mei

2011-05-16T12:18:00.003+02:00

Oproep tot Solidariteit met de vrijheidsbeweging van Marokko
Toon jouw solidariteit tijdens de manifestatie van 22 Mei 2011 Vanaf 15.00 uur Utrecht
LAAT JE ZIEN! LAAT JE HOREN!
(TMZ) amussu n 20 fabrayer aydud yazzu abedder
حركة 20 فبراير, الشعب يريد التغيير هولاندا (AR)
-----------------------------------------------------------------------------------------------

Beweging van 20 februari Nederland

Het Marokkaanse volk maakt historische momenten spanningen mee die zowel politiek als sociaal economische van aard zijn. Hiervoor ligt een gevoel bij de bevolking van onderdrukking en onrecht ten grondslag. Het Marokkaanse politieke systeem draagt in deze de volledige verantwoordelijkheid voor het de afbraak en van de politieke, economische, sociale en culturele rechten.
Wat wij geconstateerd hebben sinds de ingang van de zogenaamde ‘nieuwe tijdperk’
- Verval van overheidsinstanties door uitzaaiing van corruptie in het systeem
- Een zorgwekkende beperking van de persvrijheid en aanhouding van verslaggevers om politieke redenen.
- Een ernstige daling van de koopkracht door prijsverhogingen van de basisbehoeften.
- Een volledige en ondemocratische overheersing van het Koninklijke apparaat op alle beleidsterreinen.
Gegrond op het bovenstaande eisen wij het volgende:
- Een hervormde grondwet die recht doet aan de parlementaire democratie en de wil van het volk.
- Ontbinding van regering en parlement en het installeren van een overgangsregering die de (hervormings)eisen van het vol ten uitvoer brengt. - Onafhankelijke en eerlijke rechterlijke macht - De berechting van zij die zich schuldig hebben gemaakt aan corruptie, machtsmisbruik en plundering van gemeengoed. - Het officialiseren van het Tamazight naast het Arabisch en aandacht voor de specifieke kenmerken van de Marokkaanse identiteit, taal, cultuur en geschiedenis. - De vrijlating van alle politieke gevangenen en openen van dossiers die zij aangekaard hebben. - Een onmiddellijk integreren van werklozen in de beroepbevolking. - Zorgen voor een fatsoenlijk leven voor de kosten van levensonderhoud te verminderen en het minimumloon - Streven naar een eervol bestaan voor alle burgers met verbetering van de koopkracht en hanteren van het minimumloon voor elk. - Stoppen met de militaire controle van de Rif en de vijandelijke houding naar deze. - De onmiddellijke vrijlating van alle gevangenen van de protesten van de protesten van 20 februari en eisen een onpartijdig onderzoek naar de gebeurtenissen waaronder het ingrijpen van het politieapparaat landelijke en de eventuele (?) bemoeienis van partijen voor eigen politiek belang. De beweging betreurt tevens het niet ingaan van de Marokkaanse regering op de eisen van de beweging de eerdere demonstraties en het bagatelliseren van de protesten de deze af te doen als rellen. ------------------------------------------------------------------------------

En wat is en doet het Euro-Mediterraan Centrum Migratie & Ontwikkeling (EMCEMO)? Hoewel de naam iets anders doet vermoeden is dat in de praktijk de belangenvereniging van vrienden van de Marokkaanse ambassade in Nederland. Samen met de Unie van Marokkaanse Moskeeorganisaties in Nederland (UMMON) en de stichting Hiwaar organiseren zij een bijeenkomst in het van der Valk hotel op de Toekanweg in Haarlem... op dezelfde dag als de 20Feb beweging in Utrecht gaat demonstreren. EMCEMO doet dat "om de Marokkaanse diaspora te informeren en te betrekken bij de hervormingen van de Marokkaanse grondwet" zoals die worden voorgesteld door zijne doorluchtige hoogheid Mohammed VI. Het is een openbare bijeenkomst.
En de EMCEMO heeft de dag ervoor, op zaterdag, nog een vergadering met uitsluitend genodigden waarvoor aanmelding vereist is.

Na Marrakech

2011-05-05T12:43:00.010+02:00

Er gebeurd veel de laatste tijd in Noord Afrika. De schokkendste gebeurtenis in Marokko was de bomaanslag in Marrakech. In het populaire toeristencafe Argana ontplofte een zware bom waarbij onder andere Fransen, Israëliërs, Marokkanen en een Nederlander de dood vonden. Wat kan men er van zeggen? Het was een doelgerichte en vakkundige aanslag op een Marokkaans sociaal-economisch belang, de toeristen industrie. Maar vooral op mensen, burgers. Er is geen verklaring afgegeven door de daders. Er vallen twee zaken op. Ten eerste is er de reactie in Marrakech waar men zich niet bang wil laten maken.
Ten tweede is er de zoektocht naar de daders en dat is een technisch forensische zaak. Er is een beschrijving van een man die grote tassen in de zaak heeft geplaatst. Maar er is daarnaast ook een campagne om de schuld toe te wijzen. En dat is een politieke zaak. De bomaanslag in Madrid heeft bewezen dat die twee zaken verschillend en tegenstrijdig kunnen zijn. Omdat er toeristen bij betrokken zijn is de aanslag in Marrakech bovendien een internationale kwestie. De Franse president Sarkozy toont zich met name geraakt en heeft verklaard dat de daders kost wat kost gepakt zullen worden.

Deze Sarkozy is een man die desnoods met eigen handen de Libische leider Kadaffi zou willen wurgen. Maar hij is president en heeft dus mensen voor moordopdrachten. De Franse luchtmacht bombardeert Libië al een poosje in pogingen om Kadaffi om te brengen. Als excuus daarvoor worden humanitaire argumenten gegeven en wordt gezwaaid met een papiertje van de Veiligheidsraad. Sarkozy ontvangt de hartelijke steun van de Britse PM Cameron, de Italiaanse oppercapo Berlusconi en onze excellentie Rutte. Als de aanslag in Marrakech was gericht op Franse/Europese belangen dan zouden Libische geheime dienst-soldaten wraak als motief daarvoor hebben. Als Libische burgers worden gedood door Europese bombardementen kan een Libisch wraak-bombardement verwacht worden. Verder speculerend zou het feit dat Libië de aanslag niet opeist op verschillende wijzen verklaard kunnen worden, en dat mag elke lezer zelf doen in het commentaar veld onder dit bericht.

De Koning van Marokko heeft de plek des onheils bezocht zoals het een Koning betaamt. Mohammed de zesde en zijn volgelingen en medeplichtigen aan de roof van Saharaanse rijkdommen zouden het liefst het Polisario de schuld willen geven van de aanslag. Maar wat zou de aanleiding moeten zijn? Er zijn immers belangrijke politieke gevangenen vrijgelaten. Overigens heb ik geen bericht van medeleven van het Polisario gezien terwijl die er bij eerdere bomaanslagen wel was. Dat kan te maken hebben met het hardvochtige Marokkaanse optreden tegen de Saharaanse opstand. En met de Franse blokkade van een mensenrechtencomponent in MINURSO.

De meeste vingers wijzen natuurlijk naar Al Kaida. Dat is vooral makkelijk. Al Kaida is een niet goed te begrijpen fenomeen met onduidelijke religieuze, Islamitische motieven, hoewel toch ook weer de aanslag in Marrakech niet bepaald halal is. De schuld zou logischerwijs moeten liggen bij Al Kaida in de Magreb, AQIM. Dan zou er een verband zijn met de ontvoering van een paar Fransen en een Italiaanse en met aanslagen in Algerije. Dan zou dit een zaak zijn voor het Trans Saharan Counterterrorism Initiative.

Dan is er de mogelijkheid van de offertactiek. Dat wil zeggen dat de aanslag geen wraakactie is om schade te berokkenen en ook geen onderdeel is van een campagne van afpersing, maar is gepleegd door degenen die daarbij veel winst denken te behalen. Het is de meest gewetenloze en gecompliceerde variant. Toch wordt argwanend in de gaten houden wie er profiteert van de aanslag. De Koning van Marokko kan de aanslag gebruiken het beleid weer aan te scherpen bijvoorbeeld. De discussie zal nog wel even verder gaan.

Maar er gebeurde meer. Er is een bericht over een tragisch verkeersongeluk waarbij 5 jongeren van de 20Feb beweging zijn omgekomen. Er waren 1 Mei demonstraties in Marokko. Saharaanse demonstraties in het bezette gebied gaan door. En het Saharaanse Filmfestival is begonnen!

De doden in Al Hoceima en de moord in Rabat

2011-04-26T13:17:00.017+02:00

De beweging van 20 Februari in Marokko heeft wel wat bereikt, er zijn hervormingen aangekondigd en er zijn politieke gevangenen vrijgelaten. Maar de hervormingen zijn oppervlakkig en de politieke gevangenen zijn niet onschuldig verklaard. De demonstraties gaan door. Hoewel dat in Nederland bijna niet is doorgedrongen, zijn er ook in Marokko slachtoffers gevallen. Fadoua Laroui heeft zich in brand gestoken als protest tegen het onrecht en de corruptie.
En er zijn vijf jongens omgekomen bij een brand in een bank tijdens een demonstratie in Al Hoceima, een stad die sterke banden heeft met Nederland. Het drama is nog steeds een onopgeloste kwestie. Hoe heeft dat kunnen gebeuren? Bij een demonstratie in Amsterdam stelde de 20 Februari Beweging Nederland een paar eisen en met name : "Opheldering over de ware toedracht en de dood van deze vijf jongeren in El Hoceima." De Beweging vraagt de Nederlandse regering om hulp en om stappen in die richting te ondernemen.

In Rabat zijn ook slachtoffers gevallen. Dit bericht werd onlangs ontvangen:

Op donderdag 21 april 2011 om 21.00 uur zijn de Saharaanse studenten Hammadi Habad (25 jaar oud) en Boujemaa Boutoumit (25 jaar oud) aangevallen door een man met een mes. De aanval vond plaats voor het Marokkaanse ministerie van communicatie in de Alaairfane straat in Rabat. Ten gevolge van de aanval is Habab overleden en raakte Boutoumit zwaar gewond.

Boutoumit heeft meer dan twee uur doorgebracht in het Ibn Sina Ziekenhuis in Rabat. "De aanval kam volstrekt onverwacht en heeft me volledig overrompeld, ineens voelde ik een mes in mijn nek. Een onbekend persoon bracht me dit ernstige letsel toe, en viel daarna op brute wijze mijn vriend Habad Hammadi aan, en stak doelgericht naar zijn hart." Hammadi werd overgebracht naar het ziekenhuis, waar hij werd verwaarloosd voor meer dan een half uur, zonder enige medische hulp. Hij stierf kort daarna.

Enkele uren later verzamelden honderden Saharaanse studenten in Rabat zich bij de campus van de universiteit Souissi 1 en voor het Ibn Sina ziekenhuis, en veroordeelden de gruwelijke aanvallen.

De volgende dag, vrijdag 22 april 2011, hebben de Marokkaanse autoriteiten geweld gebruikt tegen de Saharaanse studenten op de universitaire campussen Souissi 1 en 2, in een poging om verdere studentenprotesten tegen de misdaad te voorkomen. De gewelddadige interventie leidde tot confrontaties tussen Saharaanse studenten en de Marokkaanse politie die de twee campus gebouwen had omsingeld en was begonnen met willekeurige arrestaties van Saharaanse studenten.

We hebben de volgende lijst van namen van de gearresteerden Saharanen, Brahim Chelh, Masaad Sleima, Said Abailil, Erraji Cheikh Mbarek, Erraji Mohamad, Erraji Abdelfattah, Lahbib Elmansouri, Ahmad Ayoub, Mattou Charki, Driss Elberkaoui, Fala Waissi, Rabab Aamar Edaya. Al deze Saharaanse studenten zijn overgebracht naar het politiebureau van de gerechtelijke politie in het centrum van Rabat.

Veel Saharaanse studenten zijn ook gewond geraakt als gevolg van de tussenkomst van de politie, zoals het geval is van Abrakhom Atwif. Een eerste lijst wordt vastgesteld.

De gerechtelijke politie van Mohamed V in Rabat Street ondervraagt de aangevallen Saharaanse studenten Boutoumit Boujmaa, als een slachtoffer en ooggetuige van de dood van Habad Hammadi.

Tientallen Saharaanse studenten zijn naar het hoofdbureau van politie getrokken waar een protest werd georganiseert waarin gevraagd wordt om een eerlijk onderzoek naar de brute aanval die heeft geleid tot de dood van hun collega Habad Hamadi en de verwondingen van Boujmaa Boutoumit.

Er moet nog worden opgemerkt dat Habad Hamadi werd geboren op 7 oktober 1986 in Assa (Zuid-Marokko). Hamadi was in zijn derde jaar bij de faculteit Wetenschappen van juridische, economische en sociale dienst, algemene wet divisie, Med V Universiteit. Hij woonde op de campus "Souissi 1", kamer N ° 403 B.

Volgens Marokkaanse bronnen zijn er zware onlusten uitgebroken in Rabat nadat een meisje was lastig gevallen door een dronken student. Er zou een verdachte van de steekpartij zijn aangehouden. Het is in ieder geval duidelijk dat ook deze zaak tot op de bodem uitgezocht dient te worden.

Habad Hamadi
Boujemaa Boutoumit

Flintlock

2011-04-23T18:34:00.015+02:00

Flintlock is het Engelse woord voor vuursteenslot en dat is een ouderwets ontstekingsmechanisme met een vuursteen op geweren en musketten. Het woord Flintlock wordt ook gebruikt in codenamen voor Noord-Amerikaanse militaire projecten in Afrika.
Flintlocks zijn dan zogeheten "Joint Combined Exchange Training" (JCET) oefeningen die uitgevoerd worden door de U.S. Army Special Forces en de U.S. Army Rangers, met ondersteuning van nog andere afdelingen, waaronder Europese militaire units om ervaring op te doen in samenwerking met buitenlandse militairen, onder andere in Afrika. Er is zorg dat de speciale troepen opleiden tot het begaan van oorlogsmisdaden zoals in Oost Timor en Rwanda.

Operatie Flintlock is de codenaam voor een militaire oefening in Noord-Afrika. Een multi-nationale oefening die sinds 2005 elk jaar wordt gehouden in het kader van het Trans-Sahara Counterterrorism Partnership. De militaire ondersteuning voor dat partnerschap wordt gegeven in het kader van Operation Enduring Freedom Trans Sahara.

Flintlock dit jaar heeft aanleiding gegeven voor kamervragen. De Kamerleden van Bommel en Voordewind zijn verbaasd en willen opheldering. De indruk bestaat dat het geheime oefeningen zijn. Dat is niet helemaal terecht. Echt geheim is de Nederlandse bijdrage niet en de oplettende websurfer had het al eerder kunnen weten:

* The Moor Next Door schreef op 23 augustus 2007 dat Holland een bijdrage leverde aan Flintlock 2007.

* In 2008 publiceerde Daniel Volman een artikel in het African Security Research Project waarin hij melding maakte van Nederlandse deelname aan Flintlock 2007. Volman vermeld ook een incident in Mali waarbij een USA Hercules vliegtuig werd beschoten. De militaire samenwerking met de Malinese regering behelsde ook betrokkenheid in de strijd tegen de Toearegs. Die hebben problemen met de Malinese regering omdat die uraniumhoudende leefgebieden van Toearegs verkoopt aan mijnbouwbedrijven.

* Op 15 mei 2010 schreef dit blog: "De reisadviezen van regeringswege maken in het algemeen geen melding van militaire oefeningen. Toch is het nuttig om te weten dat Westelijk Afrika van 3 tot 22 mei het decor is voor Operatie Flintlock 2010, onder leiding van Lt. Col. Chris Call, de "deputy commander of the Joint Special Operations Task Force-Trans-Sahara". Het is een multi-nationale operatie waarin veel West Afrikaanse landen samenwerken inclusief Marokko en Algerije maar exclusief de Saharanen. Er zijn berichten dat Uzelf, althans uw regering, dat wil zeggen Nederlandse militairen ook meedoen."

* Op 27 september 2010 schreef dit blog:
"Opvallend was verder dat er opeens melding werd gemaakt van deelname door Nederlandse militairen aan de Operatie Flintlock, een militaire oefening in de Malinese Sahara. Dit blog maakte er al melding van en er is een stukje verschenen in de Defensiekrant maar verder is er niets over in de Nederlandse media gemeld ... totdat er een bericht verscheen in het Parool waarin werd gespekuleerd op een gijzelneming in de Sahara om de Marokkaanse moordenaar van Theo van Gogh vrij te krijgen."

* En Martin Broek schreef op op 3 februari 2011 een stukje waarin de Nederlandse deelname werd genoemd en op 11 februari 2011 een Engels stuk.

Strikt geheim is de Nederlandse militaire inzet in Afrikaanse landen dus niet en dat is het waarschijnlijk nooit geweest. Maar "geheim" is een stevige militaire classificatie die vaak alleen maar politieke moeilijkheden veroorzaakt. Men kan ook kiezen voor beheerst en geleidelijk uitlekken.
Van een goede bron heeft dit blog vernomen dat het ministerie van Defensie geen persbericht heeft laten uitgaan over de Nederlandse deelname, in ieder geval in 2010. En dat is wel raar. Want terwijl in 2010 over de hele wereld, van Duitsland tot Zuid Afrika tot Australie is geschreven over de Nederlandse deelname wist het Nederlandse publiek van niets. En de volksvertegenwoordiging dus ook niet. Wie heeft dan besloten tot deelname, en wie heeft de begroting ervoor goedgekeurd? Wie heeft het voorbereid?

de humanitaire leugen

2011-04-22T20:51:00.005+02:00

De Amerikaanse senator McCain is in Bengazi op bezoek geweest bij de Libische rebellen en heeft hen een hart onder de riem gestoken. Hij roept de USA op de rebelse oppositie te erkennen als legitieme regering terwijl die maar niet kan winnen van Kadaffi ondanks de militaire steun van de USA, de Britten, Frankrijk, Italie en zelfs Nederland middels de helicopter van Hare Majesteits fregat Tromp. Het Europese oorlogstrio Cameron, Sarkozy en Berlusconi gaat inmiddels een stap verder in de escalatie met het sturen van zogenaamde militaire "adviseurs". Het doet denken aan de Nederlandse politietrainers in Afganistan. Die moeten daar orde en rust brengen. Ongeveer zoals Nederlandse militairen eerder orde en rust brachten tijdens de politionele acties in Nederlandsch-Indië.
De oorlog van Engeland, Frankrijk, Italië en suffig Nederland tegen Kadaffi is een feit en die wordt gevoerd met wapens en leugens. Zoals dat al een tijdje gaat. Met soldaten die geen soldaten mogen heten. Een oorlog die geen oorlog mag heten maar die humanitaire bijstand genoemd wordt aan mensenrechten-lievende betogers, eh.. rebellen en opstandelingen. Bombardementen op Libische steden door Europese gevechtsvliegtuigen worden aan het verbijsterde publiek verkocht als hulp aan bedreigde burgers.

Het publiek dat nog steeds niet heeft begrepen waarom en door wie zo werd gelogen over de Irak oorlog kan zich verbazen over de uitkomst van een nieuw onderzoekje : het waren grote oliebedrijven als BP, Exxon en Shell waarin Hare Majesteit een flink belang heeft, die de drijvende kracht bleken te zijn in de grootschalige mens en milieu verwoesting. Winst was het doel en die massavernietigingswapens en democratiseringsbehoefte zijn slechte dekmantels geweest. Een opvallend gelijkend scenario wordt nu in Libië afgewerkt. Zogenaamd om de democratie te bevorderen wordt een burgeroorlog in gang gezet en voortdurend gevoed en vredesinitiatieven worden genegeerd. De strijd zal worden gesteund tot het land en het centrale gezag in puin liggen waardoor de weg vrij wordt gemaakt voor Al Qaida in Libië en de Maghreb. Daarmee zal ook Algerije kunnen worden ontwricht waardoor uiteindelijk ook de oliereserves van dat land binnen bereik van de westerse olie-rovers kunnen komen. Al Qaida zal een goed excuus leveren voor grootschalig militair ingrijpen. Het is een scenario vol roofzucht en leugens waar men op de Europese terrassen niet graag van wil weten maar dat in en rond de grote Afrikaanse woestijn geen verbazing zal wekken.

Hoe zit het ondertussen met de mensenrechten en de humanitaire zorgen omtrent de Westelijke Sahara? Hetzelfde Frankrijk dat in Libië in naam van de humaniteit met geld, diplomatieke steun en wapens ingrijpt blokkeert in de Veiligheidsraad een initiatief om de VN vredesmissie in het gebied op de mensenrechten te laten letten. Het is Frankrijk dat niet alleen de Marokkaanse schendingen van de mensenrechten maar de ganse Marokkaanse bezetting van de Westelijke Sahara in stand houdt.

De Marokkaanse diaspora ziet tegenwoordig ook de Franse invloed als obstakel bij de ontwikkeling van het land. In Marokko zelf, dat nog steeds wordt afgeschilderd als een rustpunt in de Arabische wereld, kan men Fadoua Laroui niet vergeten. De beweging voor verandering gaat door. Het heeft al geleid tot toezeggingen voor hervormingen, koninklijke manoeuvres en de vrijlating van politieke gevangenen als de Riffijn Chakib El Khayari, en de Saharanen Tamek, Dahane en Naciri.
Het laatste nieuws is dat in Rabat een Saharaanse student is vermoord wat tot grote onlusten heeft geleid.

Oproep tot Solidariteit met de vrijheidsbeweging van Marokko

2011-04-12T01:20:00.005+02:00

Overgenomen van Facebook

Toon jouw solidariteit tijdens de manifestatie van 24 april 2011
Vanaf 15.00 uur op het Beursplein te Amsterdam

Beweging van 20 februari Nederland
Het Marokkaanse volk maakt historische momenten spanningen mee die zowel politiek als sociaal economische van aard zijn. Hiervoor ligt een gevoel bij de bevolking van onderdrukking en onrecht ten grondslag. Het Marokkaanse politieke systeem draagt in deze de volledige verantwoordelijkheid voor het de afbraak en van de politieke, economische, sociale en culturele rechten.

Wat wij geconstateerd hebben sinds de ingang van de zogenaamde ‘nieuwe tijdperk’
- Verval van overheidsinstanties door uitzaaiing van corruptie in het systeem
- Een zorgwekkende beperking van de persvrijheid en aanhouding van verslaggevers om politieke redenen.
- Een ernstige daling van de koopkracht door prijsverhogingen van de basisbehoeften.
- Een volledige en ondemocratische overheersing van het Koninklijke apparaat op alle beleidsterreinen.

Gegrond op het bovenstaande eisen wij het volgende:
- Een hervormde grondwet die recht doet aan de parlementaire democratie en de wil van het volk.
- Ontbinding van regering en parlement en het installeren van een overgangsregering die de (hervormings)eisen van het volk ten uitvoer brengt.
- Onafhankelijke en eerlijke rechterlijke macht
- De berechting van zij die zich schuldig hebben gemaakt aan corruptie, machtsmisbruik en plundering van gemeengoed.
- Het officialiseren van het Tamazight naast het Arabisch en aandacht voor de specifieke kenmerken van de Marokkaanse identiteit, taal, cultuur en geschiedenis.
- De vrijlating van alle politieke gevangenen en openen van dossiers die zij aangekaart hebben.
- Een onmiddellijk integreren van werklozen in de beroepsbevolking.
- Zorgen voor een fatsoenlijk leven voor de kosten van levensonderhoud te verminderen en het minimumloon
- Streven naar een eervol bestaan voor alle burgers met verbetering van de koopkracht en hanteren van het minimumloon voor elk.
- Stoppen met de militaire controle van de Rif en de vijandelijke houding naar deze.
- De onmiddellijke vrijlating van alle gevangenen van de protesten van 20 februari en eisen een onpartijdig onderzoek naar de gebeurtenissen waaronder het ingrijpen van het politieapparaat landelijke en de eventuele (?) bemoeienis van partijen voor eigen politiek belang. De beweging betreurt tevens het niet ingaan van de Marokkaanse regering op de eisen van de beweging de eerdere demonstraties en het bagatelliseren van de protesten door deze af te doen als rellen.

------

Felipe!

2011-04-06T16:06:00.010+02:00

Mariem Hassan zingt een antwoord op de redevoering die Felipe Gonzalez in 1976 gaf in de Saharaanse vluchtelingenkampen, een jaar na de Marokkaanse invasie.

Felipe Gonzalez was toen de leider van de Spaanse socialisten die nu werkt voor een EU missie in voormalig Yugoslavia en Kosovo; hij is in het nieuws vanwege de beschuldiging opdrachtgever te zijn geweest van het staats-terreurcommando GAL in Spanje.

Rotterdam 20 maart

2011-03-16T12:12:00.001+01:00

Domineesteen Rutte

2011-03-14T01:01:00.002+01:00

De ontwikkelingen in Noord Afrika worden vergeleken met het omvallen van een rijtje dominostenen. Dat is een overdreven vergelijking want de rij omgevallen regimes is kort: Tunesië en Egypte. Deze twee op westerse belangen gerichte regimes bestonden al te lang en zijn bezweken onder de druk van strijdlustige maar ongewapende burgers die zich organiseren via moderne westerse zaken, zoals de mobiele telefoon en het internet. Nederland en Europa kijken belangstellend en afwachtend toe hoe de strijd tegen corruptie en voor openheid en transparantie zich ontwikkelen. De onthullingen van Wikileaks zijn in Nederland alweer bijna vergeten.

Tussen Tunesië en Egypte ligt Libië, een land met een leider die in Europa stevig wordt gehaat. De regeringen in Nederland en Europa, en vooral Frankrijk en Engeland, loeren op elke mogelijkheid om Kadaffi kapot te maken. Men is bereid om elke Libische oppositie voor hun karretje te spannen en te steunen met sancties, een wapenembargo, een aanklacht van het Internationaal Strafhof en alles in naam van de mensenrechten. President Obama dreigt met geweld als er geen eind komt aan het geweld. Maar gaat het de nobele bestuurders werkelijk om de mensenrechten en vreedzame verhoudingen? De Libische oppositie krijgt steun van regeringen uit het buitenland en is ook de gewelddadigste tot nu toe in de reeks dominostenen. Bestaat er een verband tussen de gouvernementele steun en de gewelddadigheid?

De Britse minister van Buitenlandse Zaken, William Hague, heeft zonder schaamte leugens verspreid om de positie van Kadaffi te ondermijnen en stuurt Britse militairen het land in die daarmee de Libische soevereiniteit schenden. Minister-president Rutte, ideologisch en persoonlijk bevriend met zijn Engelse collega Cameron, doet flink mee. De ontwikkelingen in Noord Afrika waren voor rechts Nederland om de vingers bij af te likken .. tot het een beetje mis ging en Nederlandse militairen werden opgepakt. Rutte verzweeg de zaak zo lang mogelijk en verklaarde toen dat er niets gezegd kan worden wegens veiligheidsredenen. Hare majesteit de Koningin gaat ondertussen op bezoek bij de sultans van Oman en Qatar waar het hoofdkwartier van Al Jazeera is gevestigd, het televisiestation die de revoluties in de Arabische wereld voortdurend aanwakkert. De opgepakte militairen zijn alweer terug maar een open en eerlijke verklaring van de gebeurtenissen is er nog niet.

In Marokko heerst Mohamed VI en dat is een dikke vriend van Europese regeringen. Er is in dat land veel gaande. Voor de zelfverbranding van een jonge Marokkaanse vrouw is in Nederlandse media net zo weinig belangstelling als voor de slachtoffers in de Westelijke Sahara, maar heeft in de Marokkaanse gemeenschap wel diepe indruk gemaakt. En Mohamed VI is wat bezorgd geworden over de demonstraties in zijn land die begonnen op 20 februari. De Koning heeft constitutionele hervormingen aangekondigd en zelfs een referendum. Ach ja, een referendum. Er is positief op gereageerd door volgelingen van Mohamed VI zoals het Congres-lid Buerke, senior senator John McCain, en onze eigen Gijsbert van Iterson-Scholten, leider van het Marokko project van IKV-Pax Christi, die niets van de Westelijke Sahara begrijpt.
Op 14 maart was er weer een demonstratie in Casablanca, die werd hardhandig uit elkaar gemept. Op 20 maart is er een demonstratie in Rotterdam voor een democratisch en vrij Marokko en Noord-Afrika. Ook in andere Europese landen en in Marokko zelf wordt er op die dag actie gevoerd. De organisatie is een Facebook-groep.

En ook de Saharaanse jeugd in de vluchtelingenkampen in het autonome gebied in het zuiden van Algerije, heeft gedemonstreerd voor verandering en tegen corruptie.
Ook in Spanje wordt er om meer democratie geschreeuwd.
Maar het Oranjehuis en het kabinet Rutte hoeven zich geen zorgen te maken. In Nederland bestaat geen grote beweging voor openheid en transparantie en tegen corruptie en schandaleuze zelfverrijking. De regering in Nederland kan het internationaal recht schofferen en er mee weg komen zoals dat is gebleken met de illegale inzet van militairen op Libisch grondgebied en het aanvaarden van het onwettige visserijverdrag met Marokko. Nee, hier praten sociaaldemocraten het liefst over die anderen, waarbij zoals gebruikelijk de misdaden van hun koninklijke bondgenoot in de Westelijke Sahara worden verzwegen.

RASD TV

2011-03-10T12:43:00.008+01:00

Hare Majesteit de Koningin is op bezoek in Qatar waar Al Jazeera is gevestigd. De bezoekers van dit blog kunnen ondertussen kennismaken met de TV zender van de vrije Saharaanse republiek: RASDTV. Klik op het testbeeld voor stromende testbeelden.

Hypocriete Uri

2011-03-03T12:24:00.017+01:00

Opvallende afwezige bij de verkiezingscampagne was meneer Verhagen, de voormalige minister van Buitenlandse Zaken. Die moest op wintersportvakantie. Nu zijn de uitslagen binnen en nu mogen wij weten dat sinds zondag Nederlandse mariniers worden vastgehouden door de Libische leider waar Nederland geen vriend van is. De huidige minister van Buitenlandse Zaken, Uri Rosenthal, had al aangekondigd dat na de evacuatie van alle mensen die vastzitten door de onlusten in dat land, sancties door de EU tegen Libië zullen worden genomen. De mariniers wilden met hun helikoptertje een paar mensen evacueren. Nu is dat mislukt en heeft Khadaffi rechtmatig gijzelaars in handen gekregen. Nederland is ongerust.

En nu, Uri? Nu moet er worden onderhandeld met "the Libyan government, or whatever is left of it." De diplomatieke diensten van het land werken amper. Wat heeft Nederland te bieden? Khadaffi kan weten, als hij tenminste naar Rosenthal heeft geluisterd, dat als alle Nederlanders weg zijn, sancties tegen hem worden ingesteld. Dat helpt niet. Meneer Rosenthal komt bovendien uit Den Haag waar het Internationaal Strafhof is gehuisvest. Dat wordt nu ingezet tegen Kadaffi. Dat helpt ook niet. Wie of wat kan dan helpen? Heeft Nederland vrienden die vrienden kennen die een goed woordje kunnen doen bij Kadaffi? De Koning van Marokko soms? Not very likely. Misschien moet Uri eens gaan praten met Chavez ... als het mag van de gedoogpartner. Chavez heeft echter wel verstandige plannen en het is de vraag of Uri's partner dat wil gedogen.

Voordat de opstand uitbrak hoorden we de Nederlandse ministers niet over de mensenrechten in Libië, Na de opstand was al snel sprake van een wapenembargo, sancties en strafrechtelijke vervolging. Nu weet Uri even geen krachtige woorden te vinden en mogen wij stilletjes hopen dat de diplomatie van Uri de mariniers gaat helpen. Jammer dat dit stil is gehouden, "wegens veiligheidsredenen" want als dit bekend was geweest tijdens de verkiezingscampagne waren wellicht interessante discussies over het buitenlandbeleid ontstaan.

Overigens is men in België diplomatiek verstandiger bezig.

Ondertussen worden de mensenrechten in de door Marokko bezette Westelijke Sahara, ernstig geschonden. Tijdens het prestigieuze surffestival dat de bezetters elk jaar organiseren in Dahkla hebben Saharanen gedemonstreerd voor hun rechten. Marokkaanse kolonisten hebben daarna pogroms uitgevoerd in de stad tegen de Saharaanse minderheid. Ook in de hoofdstad van de Westelijke Sahara, El Ayun is het gisteren weer misgegaan. Er was een demonstratie voor de mensenrechten van Saharanen. Wat waren de eisen van de Saharanen?
Volgens een verklaring van de Saharaanse vakbondsunie komen zij op voor:

* Ontslagen werknemers van het mijnbouwbedrijf "PHOSBUCRAA"
* voor de families van de politieke gevangenen die zijn opgepakt na de ontruiming van het protestkamp Izik GDEIM
* voor de rechten van werknemers in de kustvisserij en van traditionele vissers.
* Werkloze afgestudeerden
* mensen met een handicap en speciale behoeften
* families van 16 vermisten
* een groep werknemers van de vennootschap SMESI, een dochteronderneming van OCP
* Werknemers die zijn ontslagen bij het bedrijf "Fleur de Mer"

De vreedzame demonstratie, waaraan werd deelgenomen door ongeveer 500 mensen uit verschillende organisaties, begon rond 9 uur op woensdag, 2 maart, maar werd om 13.30 uur aangevallen door een ruime politiemacht samen met een grote groep Marokkaanse kolonisten, op de Smara Avenue bij de voordeur van het ministerie van Mijnbouw, in de bezette stad Ayun. Betrouwbare bronnen bevestigden dat de aanval werd bevolen door de Wali (gouverneur) van de stad.

Voorzover bekend zijn er vele gewonden gevallen. Zeker is dat de heer Sidi Ahmed Eddia, secretaris-generaal van het Uitvoerend Comite van de Confederatie van de Saharaanse werknemers, CSTS, ernstig gewond is geraakt en is overgebracht naar het ziekenhuis. Andere gewonden die met name worden genoemd zijn: Mohamed Talp, El Hussein Saidi en Sidahmed Mohamed Rachid. Het ziekenhuis is omgeven door de politie, en er hangt ook een grote groep kolonisten rond en bovendien is er veel politie in burger die de in en uitgangen controleren.

Het mensenrechtenklimaat in de Westelijke Sahara is buitengewoon slecht. Toch zien we in Nederland niemand roepen om sancties tegen Marokko, of om strafrechtelijke vervolging van Mohamed VI.

#feb20 en de Saharaanse intifada

2011-02-28T22:56:00.013+01:00

Het Noord Afrikaanse revolutie nieuws staat elke dag op de voorpagina van de Nederlandse pers. Uit Tunesië en Egypte hoorden we berichten over vreedzame protesten waardoor de heersende dictators werden verdreven. Het verhaal uit Libië begon net zo maar dat veranderde rap. De betogers kregen steden in handen. Dat kon alleen met wapengeweld zijn gebeurd. Daarover geen berichten. Wel hoorden we dat de Libische regering van Kadaffi Afrikaanse huurlingen heeft ingezet tegen de demonstranten en ook vliegtuigen om hen te bombarderen. De Britse minister van buitenlandse zaken William Hague vertelde ondertussen in Brussel dat Gaddaffi naar Venezuela was gevlucht. En zijn dochter zat al op Malta. Dat waren allebei zonder meer onware berichten. De laatste weken waren niet de tijd tijd voor evenwichtige verslaggeving, het is tijd voor anti-Khadaffi retoriek en Khadaffi-bashing en dat wordt gerechtvaardigd in naam van de mensenrechten. Omdat Libië heel veel olie heeft wordt er ook al gesproken over militair ingrijpen, net als in Afghanistan in de eerste plaats vanwege de mensenrechten natuurlijk...

Ondertussen wordt de Marokkaanse dictator Mohammed VI niet door de westerse media geplaagd met roddels en anti-Marokko bashing. Integendeel, het beeld dat overeind wordt gehouden is dat van een wat exotische maar evenwichtige bondgenoot. Op het wereldwijde web is dat anders. De Marokkaanse #feb20 demonstratiegolf heeft een stroom videoclips opgeleverd waarin allerlei Marokkaanse mensen Koning M6 ongezouten de waarheid vertellen in het Marokkaans Arabisch, het Frans, en in het Engels, met en zonder ondertiteling. De Marokkaanse censuur werkt niet zo best op het internet. Op straat kan men zich er niet zo makkelijk uitspreken. Oproerpolitie, geheime politie, en milities zijn gewelddadig aanwezig. Toch zijn er berichten uit alle windstreken van Marokko over demonstraties en protesten tegen het corrupte bewind, zoals op het kaartje van Señor Canardo hieronder. Wat bij dat kaartje vooral opvalt is het melden van protest in het bezette gebied in de Westelijke Sahara, alsof het een protest in Marokko is.

De protestbeweging in de Westelijke Sahara is echter wat anders als de #feb20 beweging. Het protest is er niet gericht tegen de eigen corrupte regering maar tegen de buitenlandse bezetter. De ordetroepen en de betogers hebben geen gemeenschappelijk doel en men spreekt -letterlijk- niet dezelfde taal. Dat maakt de zaak veel moeilijker. Bijkomend probleem is de Marokkaanse inzet van burgermilities. Hieronder een grove vertaling van een bericht uit Dahkla, de meest zuidelijke stad in het bezette gebied.

Marokkaanse kolonisten hebben huizen aangevallen van Sahrawi burgers: Bahia Mahmud, in wiens huis is schade, Bachir Amhemd wiens huis werd aangevallen door middel van gasflessen, Mohamed Embarek Chia wiens huis is afgebrand, Alla Mohamed's huis is geplunderd door de Marokkaanse kolonisten en Masoud Mousa's huis is ook aangevallen en geplunderd. In dezelfde buurt werden door de Marokkaanse kolonisten bedrijven vernield van Terruzi, Ahl Busef en Machaycha Boamoud.

In de buurt Um Tounsi zijn bedrijven aangevallen van Saharaanse burgers, zoals de markt Sidina Barray en faciliteiten van Hotel Ahl Chagaf.

In het district 64, gelegen in het zuiden van de bezette stad Dakhla, werden door Marokkaanse kolonisten de woningen vernield van Saharaanse burgers Malainin Bugern, Abdalla en Chaybata Ahl Maîche wiens auto ook in brand is gestoken.

In Rahma wijk werden aangevallen de huizen van Saharaanse burgers: Ahl Ahl Ahwayba en Cheikh Malainin.

De wijken van de bezette stad Dakhla die het zwaarst getroffen zijn door daden van vandalisme gepleegd door de Marokkaanse kolonisten: Um Tounsi, Labaychat, Bir Ranzan, Labrarik, Almasjed, Algofran, Rahma, 64, Asalam

De Marokkaanse politie beschermde de Sahraanse burgers niet tegen de kolonistenmilitie en er raakten mensen gewond, onder andere:

1. Brahim Balah ernstig gewond aan het hoofd en hij is met spoed naar het ziekenhuis gebracht
2. Sidi Mohamed Semlalia gebroken ribben
3. Dahi Ahmayada
4. Mamoni Bochayba
5. Mohamed Bosayf
6. Agraymich Hayt

Het leger is in de stad, maar heeft tot nu toe niet ingegrepen.

Houden u op de hoogte gesteld, gelieve verspreiding.

Zondag de 27 februari 2011

Amar Salem Elmami
President van de Saharaanse Organisatie tegen Marteling in Dakhla

#Feb20 Marokko

2011-02-22T09:46:00.002+01:00

#Feb20 protest in Morocco weergeven op een grotere kaart

De EU Vis-vergunning in Marokko + bezet gebied

2011-02-19T22:52:00.006+01:00

De Europese Unie heeft in in 2006 een visverdrag, nee, een partnerschapsverdrag met het Koninkrijk Marokko inzake de visserij afgesloten. De vijf jaar looptijd van dat verdrag is zo ongeveer verstreken. Men wil het graag verlengen. Maar er is een probleem.

Het verdrag wordt ook beschouwd als geldig voor het viswater voor de kust van de Westelijke Sahara dat Marokko voor viervijfde deel met grof militair geweld bezet houdt. Het Nederlandse, en Finse, standpunt daarover is dat daar vissen mag volgens het internationale recht zolang het Saharaanse volk een deel krijgt van de opbrengst. Dat standpunt was niet meer dan een losse opmerking om juridisch gedekt te zijn en waar verder geen gevolgen aan werden verbonden, want elke controle ontbrak. Maar in 2009 kwam de Juridische Dienst van het Europees parlement tot dezelfde conclusie. En nu wordt Marokko gevraagd om de bonnetjes... hoeveel hebben de Saharanen gekregen van de vele EU-miljoenen? Het antwoord uit Marokko wordt voorlopig GEHEIM gehouden. Dat zaakje stinkt dus. Ondertussen worden Spaanse en Portugese vissers zenuwachtig. Zij zijn het die vooral profiteren. Hoewel ook Nederlandse schepen op grootse, industriële wijze het rijke viswater leegscheppen. En toen er werd gestemd of kon worden begonnen met de procedure om het verdrag te verlengen stemde Nederland VOOR. VVD-PVV-CDA steun voor Mohammed VI .. wie had dat kunnen bedenken? De Duitsers zagen wel problemen. Zweden stemde tegen, Denemarken stemde tegen, Finland onthield zich van stemming.
Deze zaak gaat nog een staart krijgen want het is niet waarschijnlijk dat de noordelijke landen de corrumperende invloed van de Spaans/Marokkaanse axis of evil zullen blijven tolereren.

Ondertussen zoekt de Verenigde Naties een oplossing door middel van onderhandelingen. De Veiligheidsraad wordt door de Sahraanse onderhandelaar gewaarschuwd dat het Europese visverdrag het vredesproces ondermijnt en Ban-Ki Moon heeft een brief gekregen van de Sahraanse president. En in Duitsland is er ook geprotesteerd tegen het besluit van de Europese Commissie.

JFK Center over Gdaim Izik

2011-02-17T17:59:00.006+01:00

Het JFK Center (Robert F. Kennedy Center for Justice & Human Rights) heeft een rapport opgesteld over de gebeurtenissen rond het protestkamp Gdaim Izik. Hieronder een vertaling van een klein fragment.

-------------------------

De zaak van Said Damber

Said Damber zou zijn doodgeschoten door een politieagent op 22 december 2010. Hoewel hij en leden van zijn familie verbleven op het Gdaim Izik kamp, en zijn broer op de ochtend van zijn dood een verhitte discussie met de politie heeft gevoerd over zijn auto die er is vernietigd, schijnt deze confrontatie niet direct verbonden te zijn met de incidenten op het kamp.

Het RFK Center heeft leden van de familie Damber ontmoet die meldden dat ze niets is verteld over zijn dood of verblijfplaats op het moment van het incident. Op 3:00 op 22 december heeft de politie bij huis van de familie Damber gevraagd naar de indentiteitspapieren van Said, waarbij werd gezegd dat Said een politieagent had geslagen.
Op dat moment heeft de politie de Damber familie niet op de hoogte gebracht van het feit dat hij dood was, noch dat zijn lichaam in verzekerde bewaring werd gehouden. In plaats daarvan werd hen verteld dat Said een kleine blessure had en in het ziekenhuis was voor behandeling. De familie wachtte enkele uren bij het ziekenhuis zonder verdere informatie van de politie te krijgen, en zonder te weten of hij nog leefde of niet. Op 23 december werd Said Damber officieel dood verklaard, en de familie kon slechts zijn hoofd zien, die een kogelwond had in het midden van zijn voorhoofd. De familie kreeg tegenstrijdige berichten over wat zich heeft voorgedaan op 22 december en had op 15 januari 2011 nog geen toegang gekregen tot zijn medische dossiers of het autopsierapport, dat meer duidelijkheid zou kunnen verschaffen over de oorzaak van zijn dood. Noorse, Spaanse, en Argentijnse burgers bezochten de Damber familie. Na deze bijeenkomsten hebben de Marokkaanse autoriteiten hen met geweld het land uitgezet. Op het moment van schrijven weigert de familie Damber om Said's lichaam te begraven totdat ze toegang hebben tot de informatie rond de gebeurtenissen die hebben geleid tot zijn dood.

Opstanden rond de grote woestijn

2011-02-11T13:37:00.004+01:00

Na het opvallende succes van de demonstraties in Tunesië tegen het bewind van de president is er een indrukwekkende serie van demonstraties ontstaan in Egypte. Ook in Jordanië, Syrië, Libië en Algerije bespeurt men onrust. De deskundigen vertellen dat er een democratiseringsgolf door de Arabische wereld spoelt die wordt aangejaagd door internetmedia waarbij uitsluitend de namen Facebook en Twitter worden genoemd. De alternatieven, en concurrenten van deze bedrijven, zoals Friendster of Indenti.ca worden overigens nooit genoemd.

Volgens de deskundigen, waaronder Hassnae Bouazza, is bij alle onrust niet veel te melden over de toestand in Marokko. Het verhaal van het Marokkaanse optreden tegen het enorme protestkamp Gdaim Izik in de Westelijke Sahara is alweer vergeten. Maar goed, dat is dan ook niet Marokko maar in de Westelijke Sahara...

Is er werkelijk niet veel te melden over Marokko? Natuurlijk wel, zoals is te zien op dit filmpje.

Er is ook nieuws over Marokko in Europa. Een Marokkaan die voor zijn regering Europeanen bespioneerde wordt aangeklaagd in Duitsland. Het visserijverdrag tussen de EU en Marokko dat deze maand verlengd zou moeten worden, ligt onder vuur.

Vandaag vraagt de Europese Commissie om een verlenging van het visserijverdrag en ook vandaag vraagt Nederland aan Marokko om illegalen terug te nemen. Is dat toeval of timing? Saharaanse vis ruilen voor illegalen? Een combinatie die heel slecht geurt...

Marokkaanse stank ook in Dakar, de hoofdstad van Senegal. Daar is het World Social Forum gehouden en daar waren ook Saharanen bij. Het is het bekende verhaal. Zij, en hun sympatisanten kregen te maken met een groep agressieve Marokkanen.

Het is kennelijk geen nieuws dat men in het kader van de opstanden in de Arabische wereld kan plaatsen. Wat er ook niet in past is het nieuws dat het onderzoek naar een Marokkaanse poging tot genocide tegen het Saharaanse volk is hervat in Madrid.

Oorlogsmassage

2011-01-18T12:25:00.005+01:00

De media zijn een middel waarmee de geesten rijp worden gemaakt voor oorlog en andere grootschalige misdaad. In Nederland is men van oudsher bedreven in de duivelse kunst van het opwekken van geestdrift voor militaire machinerieën. Treurig voorbeeld is de strijdcultuur waarmee Atjeh te lijf is gegaan. Bali. De leugenachtigheid van de Politionele Acties. En het verraad rond het goud van de Papoea's. Nu zit Nederland nog in Afghanistan, maar men wil naar Noord-Afrika.

Maxime Verhagen heeft als minister van Buitenlandse Zaken een Actieprogramma Nederland Marokko getekend waarin o.a. het volgende staat:

Bij het intensiveren van militaire samenwerking kan gedacht worden aan terrorismebestrijding, alsmede opleiding en training. In het kader van opleiding en training bestaat aan NL zijde behoefte aan oefenterreinen in Marokko, met name voor helikopters, mede in het kader van de voorbereiding van Nederlandse troepen op de inzet bij vredesoperaties.

Maxime Verhagen heeft dus een plannetje met Marokko en het Nederlandse leger.
Wat zien we nu verschijnen op een blog van De Ondernemer? Een gedachtespinseltje dat Maxime kan helpen zich uit het Afghaanse wespennest te redden, rechtstreeks verbonden met het nieuwe Noord-Afrika-plan:

Richt een kamp in in de woestijn van Marokko en haal de rekruten daar naar toe. Creëer dan een veilige setting a la de politieschool in Lochem. Huur de plaatselijke bevolking in voor de catering en om voor Afghaan te spelen en dergelijke. De voordelen zijn evident, beveiliging is niet of nauwelijks nodig, als je perse wilt dat de rekruten wennen aan laag overvliegende straaljagers dan kun je de Marokkaanse luchtmacht inhuren. De kosten zijn een fractie van wat de beoogde missie zou kosten en het geld dat je investeert komt ten goede aan een land en een regio waar wij via eigen inwoners mee verbonden zijn.

Vakantiebestemming

Kort gezegd met een opleidingsmissie in Marokko voldoen we aan alle, al of niet uitgesproken of afgedwongen internationale verplichtingen. En als het allemaal achter de rug is dan hebben we er een avontuurlijke vakantiebestemming bij; luxe kamperen in een Taliban opleidingskamp.

Leuk plan toch van die Peter Breuning?

Amerikaanse openheid

2010-12-10T00:02:00.008+01:00

Het voorlopige lijstje met Engels leesvoer voor de winter heb ik maar weggehaald. Het was veels te voorlopig. Een meer permanente lijst is te vinden bij Cablesearch.org of kabelsearch.org. Bij deze website kan je de tekst van de telegrammen doorzoeken op termen zoals "Morocco". Je komt bijvoorbeeld het telegram tegen dat is geschreven naar aanleiding van het JUNE 8-11 VISIT TO SPAIN OF COMMANDER, U.S. AFRICA COMMAND waarin de Spaanse Secretary General of the Presidency Bernardino Leon tegen de Amerikaanse General Ward over de kwestie van de Westelijke Sahara zegt: ""Algeria was aware Morocco would never leave Western Sahara. Algeria was simply trying to make things more complicated for Morocco and use the issue as leverage on other matters". Het is net of je een Marokkaanse minister hoort praten over Algerije! Of de Amerikaan de flauwekul gelooft staat er niet bij.

Zoeken kan natuurlijk ook op Wikileaks zelf. Daar kan je bijvoorbeeld in het vakje "browse by origin" klikken op R, en dan op Rabat, de hoofdstad, voor een lijst met telegrammen die daar vandaan komen. En zo kan je ook lijstjes maken van rapporten van USA -diplomaten bij de ambassades van Algiers of het consulaat in Casablanca.

Bij El Akhbar stond een lijst met documenten die elders nog niet zijn te vinden maar die staan inmiddels niet meer op de website van El Akhbar. Maar met gebruik van de "in cache" functie bij Google zijn de files nog steeds op te halen.

Op Twitter is een WikileaksMOR account actief dat met de Marokkaanse telegrammen bezig is.
Global Voices online besteed aandacht aan de reacties in de Marokkaanse blogosfeer op de lekken.

Alles bij elkaar is er een fors netwerk bezig met het openbaren van de Amerikaanse kijk op de wereld in het pre-Obama tijdperk. Wat betreft de Westelijke Sahara blijkt die kijk voor verbetering vatbaar volgens Stephen Zunes.

De Wikileaks onthullingen worden in het Frans begeleid door Le Monde. In de U.K. is The Guardian medeplichtig. En in Spanje werkt El País mee, in Duitsland zit Der Spiegel in het complot en in de States weet de New York Times winst uit de onthullingen te behalen.

Aanvulling: Op Indymedia wordt gewezen op het bewerken van telegrammen uit Marokko. Er is ook een link te vinden naar de Russische Pravda die heeft bijgehouden hoe verward Wikileaks met de bestanden omgaat: publiceren, weghalen, redigeren, publiceren.. en niet altijd in die volgorde. En op de site Algerie360.com staat een verhaal over de relatie tussen Julian Assange en Israël en het opvallende gemis aan telegrammen die tijdens de Israëlische oorlogen zijn verstuurd.

Foute tomaten!

2010-12-02T21:01:00.008+01:00

In Marokko worden veel tomaten geteeld door Franse bedrijven in de buurt van Agadir. Azura en Idyl zijn de bekendste bedrijven die zich ermee bezig houden. Deze bedrijven hebben helaas ook vestigingen in Dakhla, in de Westelijke Sahara. Ze verschaffen daar werk aan Marokkaanse kolonisten en ze gebruiken veel grondwater, dat in een tomatenschilletje verpakt, wordt verhandeld in Europa. Mag dat? Nee, natuurlijk niet. Dit soort economische activiteiten houden de Marokkaanse bezetting in stand en dragen niet bij aan de stabiliteit in de regio. In Noorwegen werden de tomaten verkocht als "Marokkaanse tomaten" die uit Agadir komen. Toen dat werd ontdekt heeft men die handel stopgezet. En zo hoort het ook.

Azura tomaten worden ook verkocht in Nederland door Aartsenfruit. Als je in de supermarkt bent: wees op je hoede voor de Azura tomaat! En ook voor de Azura courgette! Komkommer ook! En de Azura meloen!

Die groente en dat fruit kan afkomstig zijn uit door het door Marokko bezette gebied. Koop het niet!

Miljoenen Marokkanen demonstreren

2010-11-29T15:31:00.013+01:00

Het Europees parlement heeft een resolutie aangenomen waarin de ontruiming van de Saharaanse camping Gdaim Izik wordt veroordeeld en Marokko reageert daarop met een demonstratie in Casablanca waaraan drie miljoen Marokkanen deel hebben genomen, volgens Marokkaanse bron. De miljoenen protesteerden tegen Spanje en eh, de Partido Popular .

Volgens de minister van Buitenlandse Zaken Fassi Fihri is Marokko in oorlog en zal een onderzoek door de VN naar het verloop van de gebeurtenissen de vijand in de kaart spelen. Nee, Marokko wil absoluut geen VN onderzoek. Er is inmiddels wel een rapport gepresenteerd door Human Rights Watch.
Marokko wil die organisatie niet voor het hoofd stoten. HRW is betrokken bij de zaak van de overgelopen politiechef Sidi Mouloud. Deze korpschef van de Saharaanse politie in de vluchtelingenkampen in zuid Algerije was overgelopen naar Marokko en wilde toen terug naar de kampen om daar de mensen op te roepen zich bij hem aan te sluiten. Maar hij werd opgepakt en vastgezet op beschuldiging van verraad en spionage. Na bemiddeling door HRW liet het Polisario de aanklacht vallen. Terug naar de vluchtelingenkampen mag Sidi Mouloud niet, want hij is geen vluchteling meer.

Aan overlopers is er kennelijk geen gebrek. Een andere overloper wordt, tegen de zin van het gastland, door Marokko tot ambassadeur benoemd in Spanje. Deze zomer waren er berichten dat ruim duizend Sharanen uit de vluchtelingenkampen in Algerije waren teruggekeerd naar de Westelijke Sahara, het bezette deel. De spijtoptanten zouden van Marokko een maandelijkse uitkering krijgen en huisvesting. Er wordt gezegd dat men dat alles niet heeft gekregen en de ontevredenheid daarover wordt genoemd als een oorzaak van de laatste protesten.

Hoe dat zit en wat er gebeurd in de Westelijke Sahara mogen wij niet weten, de media blokkade blijft in stand. De laatste toevoeging aan de lijst van uitgewezen journalisten is een Deen. Hij is zijn mobiele telefoon, harddisks en paspoort kwijtgeraakt.

Update: Ook de correspondent van El Mundo wordt het land uitgetrapt.

oorlog

2010-11-24T00:41:00.004+01:00

Het is een vies woord waar niemand op zit te wachten. Toch. Oorlog. Helaas is het een mogelijkheid waar rekening mee moet worden gehouden. Het overwegen van de mogelijkheid is onvermijdelijk geworden omdat het alternatief wordt verkracht. Sinds 1991 is er een wapenstilstand op voorwaarden en die worden niet gerespecteerd. Na de gewelddadige ontruiming van het kamp Gdaim Izik en de rellen in El Ayun wordt gevreesd dat er een bloedbad heeft plaatsgevonden. Een onderzoek wordt geweigerd. Marokko houdt het gebied afgegrendeld voor parlementariërs, journalisten en zelfs artsen. Hoe veel moet er nog gebeuren voordat de wapenstilstand wordt opgezegd? De onderhandelingen in de USA tussen Marokko en het Front Polisario staan onder zeer grote druk. Ahmed Bukhari, de onderhandelaar voor het Front Polisario heeft in een helder en belangrijk vraaggesprek zijn positie uiteengezet. Het Front Polisario zelf staat onder grote druk omdat er een nieuwe generatie is opgegroeid die het wachten beu en het vertrouwen in de internationale gemeenschap aan het verliezen is. De onderhandelaar waarschuwt dat als het tot oorlog komt, het een totale oorlog wordt in de hele regio. Dat is al vaker gezegd.....

de mislukkende mislukkingenpolitiek

2010-11-17T13:20:00.023+01:00

Wat is er gebeurd in het bezette gebied? Het verhaal wordt langzaam duidelijker én vreemder.

Het begon allemaal toen begin october een protestkamp werd opgezet bij Gdaim Izik, een tiental kilometers buiten de hoofdstad El Ayun - of El Aaiun in de Spaans/Arabische spelling oftewel Laayoune in de Marokkaans/Franse spelling. Ook bij de steden Dahkla, Smara en Boujdour werden Saharaanse protestkampen opgezet. Het was een verrassende ontwikkeling die werd geleid door mensen ter plaatse. Het kamp bij Gdaim Izik bij El Ayun werd heel populair. Misschien wel omdat de Saharawi's het prettig vinden om bij elkaar te zijn zonder Marokkaanse inmenging. Vergeleken met Saharanen zijn PVV-ers kleffe Marokkofielen.

Het opzetten van een protestkamp in de woestijn is praktisch gezien een grote uitdaging. Er moet voor voedsel en water worden gezorgd dat over grote afstanden moet worden aangevoerd. Tenten moeten opgezet enzovoorts. Het is heet en het is hard werken. Daarnaast had men te maken met de Marokkaanse autoriteiten. Er was een vorm van overleg tussen vertegenwoordigers van het protest en de Marokkaanse autoriteiten. Tot die dialoog bleek men warempel in staat. En de Marokkaanse autoriteiten toonden begrip voor de sociaal-economische eisen en klachten van de burgers over armoede en werkloosheid. Het was een ongekende ontwikkeling. Er was een dialoog gaande!

De kleinere kampen bij Dahkla, Boujdour en Smara werden na enige tijd min of meer geruisloos ontruimd. Maar bij de ontruiming van het grootste kamp bij El Ayun ging het helemaal mis en dat was te verwachten.

Want er was daar al iets misgegaan op een verschrikkelijke manier. De Marokkaanse autoriteiten hadden op een gegeven moment een blokkade van het kamp bevolen. Dus ook een blokkade van de toevoer van voedsel en water door middel van een soort roadblocks. Maar er is in de woestijn geen "road" en het ontwijken van obstakels hoort bij de manier waarop men in de woestijn moet rijden. En gehoorzaamheid aan Marokkaanse autoriteiten wordt niet hoog aangeslagen zeker niet als je voorraden naar je familie moet brengen. Dus het was te begrijpen dat een jonge chauffeur van een pick-up met spullen voor het kamp een bevel tot stoppen van de Marokkaanse troepen negeerde, een roadblock omzeilde en zijn weg vervolgde. De Marokkanen reageerden met mitrailleur vuur. Een jongen van veertien verloor het leven, zijn broer en een paar vrienden raakten zwaar gewond. De vader van de jongen die van niets wist en dagen radeloos op zoek was kreeg later te horen dat zijn zoon als verkeersslachtoffer reeds was begraven. Marokko probeerde vergeefs de zaak geheim te houden. Spaanse journalisten die het verhaal wilden onderzoeken werden het land uitgezet. Het waren vergeefse pogingen. De Saharaanse republiek nam een dag van nationale rouw in acht. De grote nieuwszenders brachten het nieuws. In Nederland werd de regering opgeroepen het geweld te veroordelen. De oproep werd door een griffier van de tweede kamer bestempeld als voor kennisgeving aangenomen en afgedaan.

Ondertussen werden in New York de voorbereidingen getroffen voor de hervatting van het vredesoverleg tussen de diplomaten van de Saharaanse republiek en het Marokkaanse koninkrijk. Het protest in het -inmiddels enorme grote- kamp dreigde een belangrijk onderwerp te worden. Het neerschieten van de jongen was niet alleen onmenselijk maar ook een grove schending van het bestand. Als nu de VN-vredesmissie het kamp onder zijn hoede zou nemen, zou daar net als de vluchtelingenkampen in Algerije, een autonome Saharaanse enclave kunnen ontstaan, onder Saharaans gezag maar binnen het bezette gebied. Het was een mogelijkheid die de Marokkaanse onderhandelaars niet graag op tafel zouden willen zien.

Men had lang gewacht maar uiteindelijk werd door Marokko besloten tot de ontruiming. De start van de vredesbesprekingen in een keurig hotel in New York waren waarschijnlijk de directe aanleiding voor het bevel tot optreden tegen het uitgeputte woestijnkamp. Daar was de spanning al groot door de blokkade en de schietpartij. De elkaar steeds sneller opvolgende berichten over de naderende ontruiming in de woestijn zal bij de mensen hebben geleid tot verdeelde meningen, splitsingen en verschillende keuzes, waaruit een groep ontstond die is gebleven met het doel koste wat kost de enorm opgelopen frustraties grondig af te reageren op de vijand.

De Marokkaanse bevelhebbers schijnen min of meer ongewapende troepen op het kamp af te hebben gestuurd. Misschien was dat eerder, in de geruisloos ontruimde kampen bij Bujdour en Smara, een goede strategie gebleken. Het was een vergissing. De Marokkaanse televisie heeft beelden getoond van de ontruiming waarop soldaten zijn te zien die met messen zijn afgemaakt, en waarop een aantal razende Saharanen zich afreageren. En de ontruiming zorgde slechts voor een verplaatsing van de problemen. Ook in de hoofdstad El Ayun ging de vlam in de pan. Het is een schok voor het Marokkaanse publiek.

De andere kant van het verhaal is mogelijk nog schokkender. Het Marokkaanse optreden heeft zelfs Spaanse slachtoffers gekost.

Een groep Amerikaanse Christenen die al jaren ontwikkelingshulp geven in de Saharaanse vluchtelingenkampen in Algerije melden ook de grote spanningen die zijn ontstaan. De vluchtelingen in het veilige Algerije krijgen telefoontjes uit het bezette gebied met angstige en getraumatiseerde verhalen over de terreur die de naasten ondervinden. Het zijn verhalen over rottende lijken in de straat die niet kunnen worden begraven; over een groeiend aantal rondzwervende kleuters die niet weten waar ze heen moeten. Er is een demonstratie geweest tegen de politiek van de Saharaanse regering in ballingschap en voor de hervatting van de gewapende strijd.

En de Verenigde Naties hebben een kostbare "vredesmissie" in het gebied... Het referendum dat deze missie zou organiseren heeft men laten mislukken. Het beleid is, dat alles wat met de Saharaanse republiek te maken heeft, moet mislukken. Omdat men geen Saharaanse republiek wenst.
Toch bestaat die republiek.

MINURSO? MINURSO !!

2010-11-16T00:00:00.004+01:00

De Westelijke Sahara is verdeeld. Het gebied staat bij de Verenigde Naties bekend als een nog niet zelfbesturend gebied. Marokko heeft een groot deel bezet en beschermd dat gebied met een enorme verdedigingslinie tegen het leger van de Saharaanse republiek. De oorspronkelijke bevolking is voor een groot deel verjaagd naar Algerije waar zij leven in vluchtelingenkampen. Daar is ook de regering van de republiek gevestigd uit angst voor de Marokkaanse luchtmacht die vele bombardementen op Saharanen heeft uitgevoerd.
In de oorlog tussen Marokko en de Sahrawi's is in 1991 een wapenstilstand bereikt door bemiddeling van de Verenigde Naties. Er is afgesproken dat er een referendum zal worden georganiseerd over de toekomst van het gebied. Er is een vredesmissie door de VN ingesteld die moet toezien op de wapenstilstand en op het organiseren van het referendum en die heet: MINURSO.

De toestand in het door Marokko bezette deel van de Westelijke Sahara is uiterst zorgelijk. De oorspronkelijk bevolking is een achtergestelde minderheid in eigen land geworden. De Marokkaanse kolonisten krijgen de betere posities. Na de ontruiming van het protestkamp zijn ongeregelheden uitgebroken waarbij de Saharaanse minderheid flink te lijden heeft. Maar er is veel onduidelijkheid over de toestand. Marokko heeft de meeste wijken afgegrendeld en de Saharanen kunnen niet zomaar de straat op. Journalisten komen het gebied niet in. Toch is duidelijk dat er veel geweld is gebruikt. Er zijn veel doden. Er zijn dode Marokkaanse soldaten. Er zijn dode Saharaanse burgers. Hoezo bestand? Hoezo VN toezicht op de wapenstilstand?

Soms komen er berichten binnen uit onverwachte hoek. Zo zit er een Spaans Mexicaans stel ondergedoken in het gebied dat zich op Youtube heeft gemeld. De jurist Carlos Ruiz Miguel durft het woord genocide te gebruiken. Hij is niet de enige.

Het Duitse parlementslid dat zich op de hoogte wilde stellen is op onbeschofte manier het land uitgezet.

Er was een grote demonstratie in Madrid. Maar ook in de vluchtelingenkampen in het veilige Algerije wordt gedemonstreerd. Tegen de Saharaanse regering die onder druk wordt gezet om de wapens weer op te nemen.

Marokko heeft welbewust gehandeld. Volgens Aminatou Haidar is de ontruiming een poging om de vredesonderhandelingen te saboteren.

Het Polisario eist een onafhankelijk onderzoek naar de gang van zaken door de VN. Als de vredesmissie van de VN, MINURSO, daar ook niet voor wordt ingezet kan die dure missie maar beter verdwijnen. De missie heeft de gebeurtenissen niet kunnen voorkomen en is onzichtbaar. Men zit kennelijk ergens te kaarten in een kazerne. Die club kan dus beter of stevig optreden of helemaal weg.

Er zijn internet petities en hier is een verbeterde lijst:
Sahararights.net
Petitions 24
Manu Chao
Jesigne.fr

gebrek aan informatie en verkeerde informatie

2010-11-12T23:59:00.006+01:00

De Marokkaanse regering heeft de Westelijke Sahara afgesloten voor bezoekers die haar niet welgevallig zijn. Vooral Spaanse parlementsleden en Spaanse journalisten worden getroffen door de blokkade. Televisiestation Al Jazeera was al weken geleden het land -weer - uitgezet. Saharanen die bellen met familieleden in El Ayun krijgen Marokkaanse kolonisten aan de lijn. Er worden ook foto's verspreid die niet uit het gebied komen. De foto van de twee baby'tjes met hoofdwonden die bij in het vorige bericht stond blijkt in Gaza te zijn genomen. Met schaamrood op de kaken heb ik het snel verwijderd zodra ik dat vernam. Er circuleert ook een gruwelijke foto van een kamer met vier dode en bebloedde lichamen, maar ook die foto hoort niet bij de gebeurtenissen en plaats en is al een jaar oud.
De toestand is chaotisch en grimmig. Er gaan geruchten over vrachtwagens met in de laadbak met lakens bedekte bulten, over kuilen en massagraven. Een constante factor zijn de voortdurende berichten uit El Ayun dat Marokkaanse kolonisten Saharanen aanvallen en hun huizen plunderen, zonder dat ze daarbij een strobreed in de weg worden gelegd door de Marokkaanse autoriteiten. Huisraad wordt meegenomen, telefoons worden afgepakt. Er is grote onduidelijkheid over de aantallen slachtoffers. Het Saharaans persburo heeft het over dozijnen doden, 4500 gewonden en en tweeduizend vermisten.
In Parijs is er een demonstratie geweest. Zaterdag komt er een demo in Londen. De Spaanse regering is verontrust. Bij de Veiligheidsraad wordt het op de agenda gezet.
In Nederland heeft kamerlid van Bommel gevraagd of de minister de Kamer kan inlichten over de gebeurtenissen.

is er een genocide gaande ....?

2010-11-11T13:44:00.011+01:00

-- foto weggehaald --

Uiteindelijk ebt in de Nederlandse media de aandacht voor de Marokkaanse aanval op het tentenkamp Gdaim Izik weer weg. Maar dat is niet terecht. In de Marokkaanse versie van de gebeurtenissen is er slechts sprake geweest van een optreden tegen wat bandieten die oude mensen en kinderen gegijzeld hielden in een tentenkamp. Zelfs in Nederland was ondanks de mediablokkade duidelijk dat dat een grove vertekening van de werkelijkheid is.

De Marokkaanse voorlichting spreekt alleen over gedode Marokkaanse politieagenten, terwijl er geen burgerslachtoffers zouden zijn gevallen. Er was wel een Saharaan die een dodelijk auto-ongeluk zou hebben gehad.
De keiharde leugens zijn op zichzelf al zeer verontrustend.

Het meest verontrustende is dat de aanval van het Marokkaanse leger nog steeds gaande is volgens de verslagen van Saharaanse activisten. Het leger en de geheime dienst overvallen huizen en arresteren activisten, en er zijn berichten die spreken over grote verliezen aan mensenlevens, maar er is geen manier om die meldingen te onderzoeken omdat niemand de straat op kan...

Er zijn geen internationale media om verslag te doen, en de paar video-verslagen die naar buiten zijn gekomen zijn van activisten met niet-professionele camera's, maar die slagen er wel in om aan te geven hoe ernstig de situatie is.

De VN-missie ter plekke doet niets, althans openlijk, en geen enkel land heeft tot nu toe de Marokkaanse misdaden tegen de menselijkheid veroordeeld.

Vooral Spaanse journalisten, maar ook de Amerikaanse journalist John Thorne, zijn het slachtoffer van de politie intimidatie. Spaanse journalisten krijgen geen toestemming om het grondgebied te betreden. Spaanse parlementariërs zijn het land uitgezet.

Marokko heeft al eerder een poging gedaan om van de Saharanen in tentenkampen af te komen. Dat was na de Groene Mars toen de mensen naar het oosten vluchtten, de woestijn in. Ook toen hadden ze niet veel meer dan tenten om in te schuilen en die werden door de Marokkaanse luchtmacht gebombardeerd met napalm en fosforbommen. De Spaanse onderzoeksrechter Garzon was van plan dat te gaan onderzoeken maar kreeg toen grote problemen.

Amnesty International roept op tot een onafhankelijk onderzoek. In België wordt gevraagd om onderzoek. En ook in de USA. Mexico heeft aangedrongen op een bespreking van het geweld in de Veiligheidsraad.

berichtgeving in Nederland

2010-11-09T17:31:00.009+01:00

De stand van zaken is volgens een verklaring van de Saharaanse regering dat er 11 doden zijn te betreuren, 723 gewonden zijn gevallen en dat er 159 mensen vermist worden. In de Nederlandse media is er wel wat aandacht. De Telegraaf heeft een stuk, de Spits, ook de NOS heeft een stuk, RTL heeft een stukje, en ook de zuiderburen maken melding van de tragische gebeurtenissen. Ravagedigitaal pakt het goed aan. Bij Indymedia verschijnt onregelmatig nieuws. Op Radio 1 heeft Nicolien Zuidgeest (schrijfster van het boek "de laatste kolonie van Afrika") de achtergronden uitgelegd.
De berichtgeving in het buitenland is moeilijk bij te benen. Alex Thurston heeft een stuk op het Sahelblog en ~~Kal~~ Alle heeft een uitgebreid stuk geschreven bij The Moor Next Door.

Het laatste nieuws voor Spaanstaligen : staat hier.

El Ayun brandt

2010-11-08T20:37:00.001+01:00

Kamp ontruimt nog meer doden en gewonden

2010-11-08T16:23:00.005+01:00

Het protestkamp buiten El Ayun is vanochtend door het Marokkaanse leger aangevallen. Er wordt gesproken over acht tot tien doden en honderden gewonden aan Saharaanse kant. De Marokkaanse regering heeft volgens de BBC verklaard dat er twee doden zijn gevallen, een politieagent en een brandweerman die beide zijn doodgestoken. Dat is nieuw en nog niet eerder gebeurd.
Hieronder foto's van de onlusten die zijn uitgebroken in de stad, de dode politieagent en de aan zijn verwondingen inmiddels overleden Saharaan Babi Mahmoud Gargar.

de vrijheden geboden door ons land

2010-11-07T01:44:00.012+01:00

Zijne majesteit de Koning en de souvereine heerser van Marokko, de heer Mohammed de Zesde, de leider der gelovigen zelf dus heeft weer een mooie toespraak gehouden voor zijn aanhang. Het was ter gelegenheid van de 35e verjaardag van de Groene Mars, de invasie van de Westelijke Sahara door fanatieke en minder fanatieke volgelingen van de grote Islamitische führer, die toen zijn vader was. .

Meneer Mohammed daagt in zijn koninklijke rede de internationale gemeenschap uit nu eens duidelijk te zeggen wie er verantwoordelijk is voor de puinhoop die de "vredesonderhandelingen" voor de Westelijke Sahara zijn. Hij zelf kan dat uiteraard niet zijn, want hij heeft al lang geleden een prachtig autonomievoorstel gedaan dat niet kan worden geweigerd.

Hij klaagt over de omstandigheden waarin "onze zonen en dochters" verkeren in de vluchtelingenkampen. Ja, meneer de Koning spreekt over dezelfde mensen die juist zijn gevlucht voor Marokko. Hij spreekt over de slachtoffers van Marokkaanse oorlogsmisdaden.. hij praat over mensen in armoedige vluchtelingenkampen die nog nooit een cent van de royale multi-biljardair hebben ontvangen. De onnavolgbare maar majestueuze redenaar belooft op grootse wijze dat geen moeite teveel zal zijn om de vluchtelingen hun vrijheid terug te geven. En hij veroordeelt het schaamteloze misbruik van de vrijheden die zijn land biedt..

De man heeft kortom weer een verward verhaal afgestoken, en er is ook niet anders te verwachten van een bestuurder die in middeleeuwse stijl heerst en simpelweg zijn territorium wil vergroten, omdat heersers dat nu eenmaal doen. Zijn werkelijkheid is wet. Zijn wrede waan heerst in Marokko en ver daarbuiten.

Liegende Marokkaanse leugenaars

2010-11-01T13:45:00.008+01:00

De Saharaanse protest-kampementen worden door Marokko tegengewerkt. Soms worden de mensen verhinderd de stad te verlaten. Soms worden de kampen opgebroken. De grote bestaande kampen worden omsingeld en de bevoorrading wordt gehinderd, al is dat zwak uitgedrukt. Er is met een machinegeweer gericht geschoten op de passagiers die op een pickup zaten. Er zijn gewonden en een dode. Een groep Spaanse journalisten die het incident wil onderzoeken krijgt geen toegang tot het gebied. Het tv station Al Jazeera wordt het land uit getrapt.

Marokko begint dan een media offensief. Ze beginnen met een beproefd concept. Omdat het Westen Marokko nodig heeft voor de bestrijding van Al Qaida, komen ze met een bericht dat er twee Al Qaida cellen zijn opgerold. Wat een opluchting! De ene cel had banden met Jemen en de andere met... de Westelijke Sahara. Wanneer de cellen zijn opgerold en waar wordt niet verteld. De bron is het ministerie van binnenlandse zaken van het leugenland. Het Al Qaida-leugentje verschijnt ook in de sukkelige Nederlandse media die de gebeurtenissen in de Westelijke Sahara links laten liggen.
Maar het is toch een wat versleten trucje. Dan komen de Marokkanen met het volgende verhaal. In Melilla, dat Marokko beschouwd als "nog niet terugggeven Marokkaans gebied" zou een Moslim jongetje dat protesteerde tegen achterstelling en discriminatie zijn doodgeschoten door de Spaanse onderdrukkers. De bron van het bericht is wat vaag en wel erg Marokkaans.

Saharaanse kampen belegerd, dode en gewonden

2010-10-26T17:07:00.011+02:00

Meer dan tienduizend Saharaanse demonstranten zijn op 9 oktober in een massale exodus de stad uitgetrokken in het door Marokko bezette deel van hun land in een protest tegen de Marokaaanse bezetting, achterstelling, armoede en schendingen van hun mensenrechten. Buiten de steden Boujdour, Smara en de hoofdstad El Ayun zijn grote tentenkampen opgezet. Marokkaanse bezettingstroepen houden de kampen omsingeld in een poging om de bevoorrading van de kampen te verhinderen. De mensen die kamperen in het woestijngebied hebben behoefte aan water, voedsel en medicijnen.

Marokkaanse troepen die het Gdeim Izik protestkamp omsingeld houden hebben een jongen van 14 doodgeschoten en 5 anderen verwond.

De Saharaanse jongen zat met de anderen in een auto om voorraden naar familie te brengen toen zij met een machinegeweer werden beschoten door het Marokkaanse leger. Zijn broer en 4 anderen zijn gewond geraakt. Spaanse journalisten die het verhaal willen onderzoeken mogen van Marokko het land niet in. De Saharaanse president heeft een periode van rouw afgekondigd.

Het Front Polisario waarschuwt voor een humanitaire ramp en de onvoorspelbare gevolgen van deze zich ontwikkelende crisis. De vertegenwoordiger van het front in Spanje heeft verklaard dat het inzetten van helicopters, de grote troepenverplaatsingen en de inzet van machinegeweren tegen onschuldige burgers schendingen zijn van het bestand.

Saharaanse burgers in beweging

2010-10-15T13:19:00.010+02:00

* Foto's: Poemario Sahara Libre en APSO / Saharaanse mensenrechten activisten

Verschillende Saharaanse burgers zijn gewond geraakt na gewelddadig optreden van de Marokkaanse bezettingsmacht na een massale uittocht van Saharaanse inwoners van de stad Boujdour. ~~Tientallen~~Honderden mensen hebben een demonstratie gehouden buiten de stad om te protesteren tegen de bezettingpolitiek in hun land die het Saharaanse volk verarmt en marginaliseert terwijl de Marokkaanse kolonisten profiteren van positieve discriminatie en de natuurlijke rijkdommen van het land. De bezetter trad op met grof geweld en tientallen zijn gewond geraakt.

Ook in de steden El Ayun en Smara zijn betogingen buiten de stad gehouden tegen de discriminerende politiek tegen het Saharaanse volk en ook daartegen is gewelddadig opgetreden.

Zie ook de Western Sahara Resource Watch

---

Zweedse steun voor Saharaanse politieke gevangenen

2010-10-07T23:38:00.008+02:00

Niet alle verjaardagen zijn een feestje waard. Deze vrijdag is de eerste verjaardag van de opsluiting van Brahim Dahane die door de Zweedse overheid is onderscheiden met de Per Anger-prijs 2009. Hij werd samen met zeven andere Sahrawi-mensenrechtenactivisten gevangen genomen door de Marokkaanse autoriteiten. Vijf zijn vrijgelaten, maar Brahim Dahane, Ali Salem Tamek en Hammadi Naciria worden nog steeds vastgehouden. Nu is er een jaar later eindelijk een datum voor het proces vastgesteld. Het zal waarschijnlijk plaatsvinden in Casablanca op 15 oktober 2010.

De Westelijke Sahara is de laatste kolonie van Afrika, en is voor een groot deel bezet door Marokko vanaf midden jaren 70 van de vorige eeuw. Al 35 jaar protesteren de Saharanen tegen de bezetting. De VN heeft verklaard dat het Saharaanse volk het recht op zelfbeschikking heeft, en die uitspraak is strafbaar in Marokko. De zeven activisten die vorig jaar zijn opgepakt worden beschuldigd van het schaden van de Marokkaanse nationale veiligheid tijdens een bezoek aan de Saharaanse vluchtelingenkampen in de regio Tindouf in Algerije.

Brahim Dahane, Ali Salem Tamek, en Hammadi Naciria zijn al eerder gevangen gezet vanwege hun inzet voor de Saharaanse recht op zelfbeschikking. In de gevangenis zijn de gedetineerden in hongerstaking gegaan om aandacht te vestigen op hun situatie, een daarvan duurde 41 dagen. De hongerstaking kwam tot een einde na een dialoog met de Marokkaanse autoriteiten over de afwikkeling van de situatie.

Mensenrechtenactivisten hebben recht op veiligheid en bescherming. Marokko heeft het internationaal Verdrag inzake burger- en politieke rechten ondertekend en moet iedereen het recht gunnen om op te komen voor deze rechten, zonder angst voor represailles. De Europese Unie heeft ook een verantwoordelijkheid. De EU-richtlijnen inzake de bescherming van verdedigers van de mensenrechten geven aan dat mensenrechtenactivisten belangrijk zijn bij de bescherming van de mensenrechten en dat de EU actief moet bijdragen aan hun veiligheid. Zweedse parlementariers zullen nauwlettend de zaak volgen tegen Brahim Dahane, Ali Salem Tamek en Hammadi Naciria en hun vrienden. Het is belangrijk dat internationale waarnemers het proces bijwonen.

Dit is een Nederlandse bewerking van een verklaring die onder andere is getekend door leden van de Liberale Partij, Centrum partij en Socialistische partij van Zweden. Het origineel is dit artikel bij de ASVDH.

Familie hereniging

2010-09-27T16:53:00.014+02:00

De vredesonderhandelaar Peter van Walsum vond het een goed idee om de banden tussen Saharaanse families te herstellen die waren verbroken door de Marokkaanse Muur in de Westelijke Sahara. Daartoe werden CBM's ingesteld. Dat zijn Confidence Building Measures, oftewel Vertrouwen Wekkende Maatregelen. Het komt er op neer dat er toestemming voor familiebezoeken wordt geregeld en ook het vervoer tussen de vluchtelingenkampen bij Tindouf in Algerije en de grootste plaatsen in de Westelijke Sahara. Bovendien is er een gratis telefoonlijn ingesteld. Het project is begonnen in 2004. In 2006 werd het programma voor een paar maanden opgeschort.

Dan verschijnen de Australische filmmakers Dan Fallshaw en Violeta Ayala in de vluchtelingenkampen met het verhaal dat ze een documentaire willen maken over het familieherenigingsprogramma. Ze richten zich op mevrouw Fetim Salam Hamdi die bezoek verwacht van haar moeder die in het door Marokko bezette gebied woont. Uiteindelijk maken Ayala en Fallshaw van hun film een aanklacht tegen de slavernij die in de kampen zou heersen en waarvan Fetim het slachtoffer zou zijn. Bij de premiere van de film die 'Stolen' wordt genoemd protesteert Fetim tegen de voorstelling van zaken maar haar mening wordt dan niet meer op prijs gesteld door de makers. De Marokkaanse regering gebruikt ondertussen de beelden voor hele botte propaganda. Ook als de IDFA de film in 2008 zijn Europese premiere laat beleven klinkt er protest want de IDFA heeft Fetim niet uitgenodigd voor de vertoning om haar mening te geven en heeft zelfs haar toestemming niet gevraagd voor de vertoning waardoor het IDFA meewerkt aan een eenzijdige Marokkaanse propagandastunt. Bovendien publiceert de IDFA een kritiekloos vraaggesprek met Ayala, een van de makers. Dit jaar presenteerde Abdelkader Benali de film met een discussie achteraf. Benali vond die discussie niet leuk. Onder het publiek bevonden zich leden van het "comite Fetim", de Stichting Zelfbeschikking West-Sahara en zelfs de officieele vertegenwoordiger van het Front Polisario in Nederland. Omdat Fetim een advocaat in de arm had genomen vond de organisatie het nodig om Fetim's bezwaren via een stapel kopietjes toe te lichten, die voor het publiek waren klaargelegd.

Het verhaal achter de familiehereniging is door de commotie rond de film 'Stolen' volstrekt uit zicht verdwenen. En het gedoe rond de film is nog klein vergeleken met de perikelen die 8 oktober 2009 ontstonden na de aankomst in Casablanca van zeven Saharanen die in Tindouf via het herenigingsprogramma op bezoek waren geweest. Zij waren op doorreis naar huis in het door Marokko bezette deel van de Westelijke Sahara. De zeven werden door Marokko gearresteerd op beschuldiging van landverraad. Ali Salem Tamek, Brahim Dahane en Ahmed Naciri zitten nu nog steeds vast. De vier anderen zijn inmiddels voorlopig vrijgelaten. Dat deze drie heren nog vastzitten zal te maken hebben met hun maatschappelijke posities. De heer Ali Salem Tamek is de vice-president van het Saharaans Collectief van Verdedigers van de Mensenrechten (CODESA); de heer Brahim Dahane is de president van de Saharaanse Associatie van Slachtoffers van Zware Schendingen van Mensenrechten (ASVDH); en meneer Ahmad Anasiri is de Algemeen Secretaris van het Saharaans Comite voor de verdediging van de Mensenrechten in Smara. Het zijn uitgesproken activisten voor de onafhankelijkheid.
Human Rights Watch roept Marokko op om de activisten vrij te laten of te berechten. Amnesty heeft dat al eerder gedaan.
In Tindouf waren de activisten door de Saharaanse regering met alle egards ontvangen. Het grootse onthaal werd ook uitvoerig belicht in de Saharaanse media. Het was rond de tijd dat de koning van Marokko in een speech verklaarde dat het tijd was om te kiezen: "u bent patriot of landverrader". Dat de "zeven van Casablanca" nog steeds moeten wachten op een proces zal politieke redenen hebben. Kort nadat de groep was opgepakt begon Aminatou Haidar een hongerstaking die Marokko politiek heeft beschadigd. De tijd was toen niet gunstig voor een brutaal politiek proces om Saharaanse dissidenten aan te pakken.

Inmiddels heeft Marokko hard gewerkt om het beeld bij te stellen. Op de Marokkaanse schoteltelevisie wordt al tijdje bericht over Saharaanse vluchtelingen die in grote getale uit de vluchtelingenkampen naar Marokko zouden vluchten, terug naar hun moederland waar zij hartelijk worden onthaald als lang verloren kinderen. Volgens de Marokkaanse propaganda bestaan er geen Saharaanse vluchtelingen die schuilen voor de wreedheden van het Marokkaanse leger; volgens de Marokkaanse redenering wonen in Tindouf door een Algerijnse secte ontvoerde Marokkanen, slaven zelfs. De koning van Marokko beschouwt de vluchtelingen als zijn onderdanen en eist ze terug. Elke Saharaan die aan dat denkbeeld tegemoet wil komen en overloopt naar Marokko zal koninklijk worden behandeld en temidden van de bittere armoede van het vluchtelingenbestaan kan dat vooruitzicht aanlokkelijk zijn.

Natuurlijk zijn er Saharanen die tot die keuze komen. De Marokkaanse pers staat al een poosje vol met berichten over de voormalige Saharaanse politiechef Mustapha Ould Sidi Mouloud Salma die is overgelopen. Deze Sidi wordt in rap tempo tot een wereldbekende Saharaan gemaakt om een tegenwicht te bieden aan de publiciteit rond de "zeven van Casablanca". Sidi heeft een persconferentie gegeven waarop hij verklaarde dat hij kiest voor het Marokkaanse autonomie voorstel en daarna kondigde hij op televisie aan dat hij zou terugkeren naar de vluchtelingenkampen om daar iedereen op te roepen om ook over te lopen. Hij heeft uitgelegd hoe hij zou reizen, en heeft de internationale gemeenschap opgeroepen hem te steunen. Tot niemands verbazing is hij gearresteerd bij de Mauretaans Saharaanse grens. De beschuldiging tegen hem luidt spionage voor een land waarmee men in oorlog is. Het verschil met de landverraad-kwestie van de Saharaanse activisten is dat hij wel degelijk Saharaans burger is, of is geweest, en zelfs politiechef. Amnesty International en Human Rights Watch hebben opgeroepen om de arrestant menselijk te behandelen. Beide organisaties waren er overigens snel bij.
Twee Marokkaanse journalisten van het weekblad Assahrae al Ousbouiya die de aankomst van de overloper in Tindouf wilden verslaan zijn door de Algerijnen vastgehouden en uitgewezen.
Ondertussen maakt de Marokkaanse minister Fassi Fihri in New York een wat vreemde indruk met zijn verontwaardigde klachten over de beknotting van de vrijheid van meningsuiting van de overloper omdat het Committee to Protect Journalists nu een oproep doet om de vrijheid van meningsuiting in Marokko te verbeteren. Toch is er is ook steun voor de overloper. In Spanje betuigen Marokkaanse immigranten steun en in Brussel is er een demonstratie voor de overgelopen politiechef gehouden waarbij de Belgische katholiek Jean Abboud, een goede vriend van de Makhzen, acte de presence gaf. Verder nieuws over de lotgevallen van Mustafa Salma volgt wellicht in de commentaren op dit bericht.

Ondertussen ontstaan er steeds meer problemen rond het VN programma voor de gezinshereniging.

En dan nog wat ander nieuws.
Het bericht dat Marokko illegale migranten de woestijn in heeft gestuurd waarvan er drie zijn overleden is niet overgenomen in de Nederlandse media. Dat zou een paar jaar geleden nog groot nieuws zijn geweest. Opvallend was verder dat er opeens melding werd gemaakt van deelname door Nederlandse militairen aan de Operatie Flintlock, een militaire oefening in de Malinese Sahara. Dit blog maakte er al melding van en er is een stukje verschenen in de Defensiekrant maar verder is er niets over in de Nederlandse media gemeld ... totdat er een bericht verscheen in het Parool waarin werd gespekuleerd op een gijzelneming in de Sahara om de Marokkaanse moordenaar van Theo van Gogh vrij te krijgen. Een ander opmerkelijk bericht was de melding dat de Amerikanen in het Algerijnse Tamanrasset een afluisterpost zouden hebben gevestigd.

Verder is er weer sprake van Christen uitzettingen door Marokko. Schokkend is het nieuws dat een Marokkaan die was opgepakt voor het bezit van hasj op het politieburo is doodgeslagen. Deze wrede gebeurtenis heeft tot een verontwaardigde demonstratie geleid, zoals te zien is op Youtube.

Het IDFA en de slaven

2010-08-30T10:56:00.011+02:00

Het International Documentary Filmfestival Amsterdam, IDFA, heeft voor de tweede keer de propaganda film Stolen op het programma gezet met een inleiding van Abdelkader Benali, een schrijver met een Marokkaanse achtergrond. De vertoning is bij de Openbare Bibliotheek Amsterdam, OBA.

De film STOLEN is gemaakt onder het voorwendsel van een documentaire over een gezinshereniging van een Saharaanse familie in het kader van het VN-project om de banden tussen het bezette gebied en de vluchtelingenkampen te herstellen. Dat was de opzet die de Australische filmmakers Dan Fallshaw en Violeta Ayala presenteerden aan de Polisario vertegenwoordiger in Australië, Kamal Fadel, en aan de Saharaanse familie die leeft in het vluchtelingenkamp "27 February". Maar het werd een heel andere film.
De documentaire over de gezinshereniging veranderd halverwege in een speelfilm over slavernijpraktijken die de filmmakers in het vluchtelingenkamp ontdekken. De hoofdpersonen zijn mevrouw Fetim Sellami Hamdi, die wordt neergezet als een slavin, en de filmmakers zelf die met hun ontdekking moeten zien te ontvluchten. De première van de film in Sydney, Australië, wordt een rel. Mevrouw Sellami Hamdi is aanwezig en spreekt schande van de vertoning. Het verweer van de filmmakers Ayala en Fallshaw is dat zij mevrouw Sellami Hamdi goed begrijpen omdat zij door het Polisario vast wel gedwongen zal zijn dergelijke dingen te zeggen. Een leugen die wordt goedgepraat met een volgende leugen. Sinds die tijd kan het voor een ieder duidelijk zijn dat Fetim Sellami Hamdi er geen prijs op stelt te figureren in de film. Toch heeft Stolen bij de IDFA in 2009 zijn Europese première beleefd. Maar die ging zonder veel ophef voorbij.

Bij de IDFA kon men daarom verder gaan. Op de website geeft men eenzijdige informatie zoals een kritiekloos stukje van Marnix de Bruyne en een nog onbenulliger stukje van Paul van de Graaf. Op de hele IDFA site staat geen enkele link naar informatie die duidelijk maakt dat de film tegen de uitdrukkelijke wens van de hoofdrolspeelster wordt vertoond. Het bezwaar van mevrouw Sellami Hamdi tegen de vertoning komt bij de IDFA nergens aan bod. Laat staan dat Mevrouw Sellami Hamdi als hoofdrol-slavin een uitnodiging heeft ontvangen voor de Europese première. De filmmakers daarentegen mochten hun verhaal ook nog eens uitleggen op het door de IDFA georganiseerde ‘People vs power debate’. De IDFA is een cynische organisatie die geen moeite heeft met het exploiteren van vluchtelingen. Ook het duidelijke misbruik van de slavernij-thematiek doet ze niets. Als de kassa maar rinkelt.

Het IDFA is geen eenvoudig filmfestival met de nadruk op documentaire film. Het is een multimediabedrijf dat een eigen mediaplayer ontwikkeld, en via de webwinkel "Docs for Sale Online" documentaires verkoopt en bezig is met een eigen web TV-kanaal. Het is een bedrijf dat een idealistisch imago uitbuit en draait op bij elkaar gebedeld geld van de gemeente Amsterdam, het Ministerie van OCW en van allerlei clubs zoals de Nederlandse Publieke Omroep, VPRO, Volkskrant, Oxfam Novib, Vrij Nederland en de STER. De IDFA maakt gebruik van vrijwilligers maar heeft ook een businessclub met elf leden uit het bedrijfsleven. Het Amsterdamse bedrijf groeit en groeit en organiseert ook festivals in Nijmegen en Vlieland. Het IDFA ontwikkeld zich tot een monopolist op het gebied van de documentaire in Nederland en heeft zelfs internationale aspiraties. Het IDFA heeft een bedrijfstak genaamd "Industry Office" dat bestaat uit de internationale co-financieringsmarkt FORUM voor producenten, het opleidingsprogramma IDFAcademy en de documentairemarkt Docs for Sale. Het IDFA draait om geld. En de zucht naar geld biedt altijd een goed aanknopingspunt voor de Marokkaanse propagandamachine.

Marokko heeft weinig zin in de bemoeienis van de VN met de Westelijke Sahara. Marokko ziet liever geen documentaire over de hereniging van Saharaanse gezinnen die worden gescheiden door de Marokkaanse Muur. Maar elke negatieve film over de vluchtelingenkampen mag van de Makhzen natuurlijk overal ter wereld worden vertoond. Het IDFA is daarbij behulpzaam. En via de IDFA nu ook de OBA. Zo wordt met publiek geld voor Nederlandse culturele instellingen de Marokkaanse propagandamachine draaiende gehouden.

Wat is de motivatie van Abdelkader Benali bij zijn keuze voor Stolen? Hij noemt het "een interessant uitgangspunt voor een spannend programma over engagement, slavernij en geopolitieke malversaties."
Als Benali had gekozen voor het werk van een Marokkaanse collega had hij meer respect verdiend.

MAARTJE THEADORA, ROS 171, IMO 9182801

2010-08-23T21:10:00.013+02:00

De Maartje Theadora is een schip, een vissersboot. Dat schip vaart onder duitse vlag en is op dit moment aan het vissen op de positie 23.52825˚ / -16.65662˚ oftewel in de wateren van de Westelijke Sahara zoals te zien is op de website van marinetraffic. Het schip heeft bij Dakhla, de zuidelijkste stad in de Westelijke Sahara, een ontmoeting gehad met een "reefer" en dat is een refrigerated ship, een koelschip. Daar is de lading vis overgebracht en men is verder gaan vissen. Er zit veel vis voor de kust van de Westelijke Sahara al wordt het elk jaar minder. De Maartje Theodora is eigendom van Parlevliet & Van der Plas B.V.

Vissen in de Westelijke Sahara zonder toestemming van de Saharaanse bevolking is in strijd met het internationaal recht.

Het schip is voorzien van Skysails, in feite een vlieger waarmee op brandstof moet worden bespaard. De Stichting Milieunet heeft ook een foto van de vlieger in actie op het web staan.
De plundertocht in West-Saharaanse viswateren is onderdeel van de eerste fase van de proefperiode waarvoor Duitsland en de Europese Unie rond de 780,000 euro subsidie hebben betaald.
Is dat milieuvriendelijk vissen?

Dollars van de Marokkaanse lobby

2010-08-07T22:41:00.009+02:00

Bovenstaande brief (klik erop voor een uitvergroting) is op te vragen via de website van de Foreign Agents Registration Act in de USA. In de USA mogen buitenlandse regeringen betaalde lobbyisten aan het werk zetten voor hun eigen belangen maar dat moet wel netjes worden aangemeld. Marokko heeft flink wat lobbyisten aan het werk zoals een snelle zoekactie bij www.fara.gov aan het licht brengt. Een heel belangrijk onderwerp voor deze mensen is het werk voor de aanvaarding van de Marokkaanse bezetting van de Westelijke Sahara of, zoals in het bijgevoegde document staat: lobbying services before the federal government, focusing on issues surrounding the Western Sahara, as it has done for the past several years.
Kosten voor deze ene lobbyist, de Moffett Group, dit jaar: 240.000 dollar. Maar er zijn er meer zoals Nurnberger and Associates die $4,500 per maand beurt.
Gary Loeffer heeft voor $25,000 per maand deze opdracht : As directed by and in coordination with MACP staff, communicate with principals and staff of the Congress and Executive Branch to educate them on U.S. Moroccan relations and Morocco's commitment to securing a permanent resolution of the Western Sahara issue, with the express purpose of encouraging U.S. actions that promote Moroccan sovereignty, security, and prosperity.
Het zijn niet de enige lobbyisten die in de USA voor Marokko werken.

Als Marokko geld uitgeeft om de regering van de USA te bewerken is er geen reden te bedenken waarom Marokko geen geld zou uitgeven om de Nederlandse regering te bewerken.

Marokkaanse mishandelingen gaan door

2010-07-22T23:18:00.005+02:00

De getuigenis van Kalthoum Lbsair:

Ik arriveerde zondagochtend 18 juli in El-Aaiun per taxi vanuit Smara.
Ik kwam om de delegatie van mensenrechtenactivisten welkom te heten die net terug kwamen van een bezoek aan de Saharaanse vluchtelingenkampen in Algerije.
Ik ging eerst naar het huis van mijn oom in de buurt van Al'Ina'ach.
Rond 18.00 uur ging ik naar het huis van Othman N'dour, een lid van de delegatie, waar zijn familie supporters en sympathisanten ontving voor het welkomst onthaal.
Toen ik aankwam bij de Boukraa laan, was ik verrast door tientallen politieauto's rond het huis van de familie van de heer N'Dour.
Er waren ook tientallen agenten in burger van verschillende Marokkaanse veiligheidsdiensten en inlichtingendiensten.
Aangezien veel van de Marokkaanse politieagenten agressief gedrag vertoonden besloot ik naar het huis van een familielid te gaan daar in de buurt.
Een uur later hoorden we gekrijs en gingen we naar buiten om te zien wat er aan de hand was.
De politie achtervolgde Saharaanse burgers om hen te intimideren en uit elkaar te jagen.
Ik rende naar de Boukraa Avenue waar ik vanuit de verte de toestand wilde overzien. Ik was met tientallen andere Saharanen die ook in afwachting waren van de aankomst van de leden van de delegatie.
We werden weer verrast door politieagenten in burger die ons een auto in jaagden.
Een van hen sloeg me in de neus. Ik bloedde veel en ik viel flauw.
Toen ik bij kwam zocht ik de persoon die me had geslagen om te vragen waarom hij dat had gedaan.
Hij was met een groep in burgerkleding en in uniform, ze beledigden en schopten me, en schreeuwden woorden die ik niet begreep. Hij liet me op de weg liggen.
Een van de Saharaanse burgers hielp me overeind en ik liep met hem mee naar zijn huis.
Hij behandelde mijn wonden zo goed als hij maar kon.

Sommige mensenrechten activisten raadden me aan om een klacht in te dienen bij de procureur-generaal van de Marokkaanse koning. Ik heb het niet gedaan want ik heb al verschillende klachten ingediend waarop niet is gereageerd.

Vertaling van: Testimony of Kalthoum Lbsair: recent victim of Moroccan police brutality

Deze foto hoort bij: Saharawiwomen.blogspot.com Saharawi women condemn the brutal repression

Meer informatie over deze gebeurtenissen in El Aaiun is te vinden bij de Saharaanse schrijversunie UPES

Jamaa, een Christen in Marokko

2010-07-19T22:40:00.005+02:00

Het verhaal van Jamaa: Na een studie politieke wetenschappen in Rabat verhuist de Marokkaan Jamaa naar Europa waar hij zich bekeerd tot het christendom. In 1993 vraagt hij politiek asiel aan in Nederland, maar dat wordt afgewezen en als zijn visum verloopt wordt Jamaa uitgezet naar Marokko. Jamaa keert dan terug naar zijn dorp. Zijn familie denkt dat zijn bekering tot het Christendom het gevolg was van een geloofscrisis die wel over zal gaan. In 1994 zit hij zeven maanden in de gevangenis op beschuldiging van "proselitisme" (bekeringsactiviteit, strafbaar in Marokko) en vervolgens wordt hij gedwongen opgenomen in de psychiatrische inrichting van Inezgane hoewel hij geen mentale instabiliteit heeft. Twee jaar later wordt hij opnieuw vervolgd voor het opzetten van een christelijk kruis op de openbare weg en daarvoor gaat hij een jaar naar de gevangenis.

Na zijn vrijlating wordt Jamaa afgewezen door zijn familie en gedwongen zijn geboortedorp te verlaten. Hij verhuist naar de stad Massa. Hij weigert te buigen voor de druk om zich te bekeren tot de Islam. Integendeel, hij zet bijbelverzen en kruizen in de etalage van zijn winkel. Als Jamaa twee rondslingerende houten palen verbrand wordt hij opgepakt op beschuldiging van de "vernietiging van de goederen van anderen" en opnieuw van "proselitisme", strafbare bekeringsactiviteit. Het hof van Agadir veroordeeld hem op 28 december 2005 tot 15 jaar gevangenisstraf.

Deze informatie komt van de Amerikaanse Prisoners focus waar men ook een petitie kan tekenen die is gericht aan de Marokkaanse ambassadeur in Washington. Wil je meer weten? Dan moet je bij het International Christian Concern zijn:
ICC is a Washington-DC based human rights organization that exists to help persecuted Christians worldwide. ICC provides Awareness, Advocacy, and Assistance to the worldwide persecuted Church. For additional information or for an interview, contact ICC at 800-422-5441 or 301-585-5915.

Verder heeft Minister Verhagen van Buitenlandse Zaken gisteren in een brief uitgelegd wat de stand van zaken is rond de golf van uitzettingen van christenen in Marokko.

De PvdA moet naar de Westelijke Sahara

2010-07-16T22:15:00.006+02:00

In de gemeente Weert is een relletje ontstaan toen een plan van het PvdA-raadslid Malika Zaâboul voor een studiereis naar Marokko ter ore kwam van andere partijen, zoals de SP.
De reis zou worden gemaakt op uitnodiging, en op kosten van de Marokkaanse overheid. Er zou een bezoek worden gebracht aan de Westelijke Sahara dat door Marokko wordt bezet.

Het ministerie van Buitenlandse Zaken heeft "zeer verbaasd" gereageerd op het nieuws. Buitenlandse Zaken wist van niks terwijl er afspraken waren gemaakt met de Marokkaanse regering dat alle activiteiten die Marokko ontplooit richting Nederlanders van Marokkaanse afkomst transparant moeten zijn.

„Omdat het in deze kwestie gaat om een programma in de zuidelijke provincies, de Westelijke Sahara, lijkt het er op dat de Marokkaanse overheid haar standpunt over dit gebied wil uitdragen en haar gasten daarmee beïnvloeden.”

Het gaat volgens Buitenlandse Zaken niet om een onschuldig studiereisje maar om lobbywerk, een propagandastunt van de militaire bezetters van de Westelijke Sahara, waarvoor het in Marokko geboren PvdA-raadslid werd ingeschakeld. Het is heimelijke inmenging van een buitenlandse mogendheid in gemeentelijke zaken. Dat is wat waar de AIVD tegen waarschuwt. Is Malika Zaâboul onschuldig, een beetje dom, en niet goed begeleid door de PvdA? Was zij welbewust actief voor de Marokkaanse regering met instemming van de PvdA? Het zijn te scherpe vragen die men liever laat liggen.

Een studiereis die op smoezelige wijze is geregeld maakt een onprettige indruk maar het had ook anders gekund : open en transparant waarbij rekening is gehouden met het Nederlandse standpunt over de kwestie van de Westelijke Sahara.
Nederlandse ambtenaren moeten respect uitdragen voor het internationaal recht en daarom zou men moeten kunnen uitleggen waarom Nederland de souvereiniteit van Marokko over de Westelijke Sahara niet erkend. Ook mevrouw Zaâboul moet dat kunnen uitleggen, zeker tijdens een studiereis in de Westelijke Sahara! Van alle Nederlandse officials kan worden verwacht dat zij de Nederlandse normen en waarden uitdragen met betrekking tot de mensenrechten. In dat kader past een bezoek aan een Saharaanse mensenrechtenorganisatie. En tijdens een echte studiereis zouden Nederlandse gezagdragers een bezoek moeten brengen aan de VN-missie die toezicht houdt op het bestand in het gebied. Waarom organiseert de PvdA niet zo een reis voor ALLE PvdA bestuurders van Marokkaanse afkomst? De Saharanen zouden er vast en zeker geen bezwaar tegen hebben.

Ondertussen wordt op de website van de PvdA niet gesproken over de Westelijke Sahara maar over de "Zuidelijke streek" en dat is hetzelfde maar dan in het jargon van de Marokkaanse bezetter. De PvdA durft dus niet eens het beestje bij de naam te noemen.
Een studiereis zal voor de PvdA dus echt heel nuttig zijn. En het zal ook het begrip voor de Marokkaanse gemeenschap in Nederland vergroten die immers te lijden heeft van een verkrampt en opgefokt nationalisme waarmee de bezetting mentaal wordt ondersteund.

Failed state

2010-07-08T13:52:00.008+02:00

De Westelijke Sahara kan niet onafhankelijk worden omdat het zal mislukken, het zal zogezegd een Failed State worden, zo verzekeren deskundigen in de USA. Is dat zo?

De deskundigen in kwestie zijn:

de heer Dr. J. Peter Pham, vice president van de Association for the Study of the Middle East and Africa (ASMEA) die voor een wat onduidelijke opdrachtgever een rapport heeft geschreven met de duidelijke titel: Not Another Failed State: Toward a Realistic Solution', dat niet online is gevonden. Het rapport wordt zeer lovend besproken door de Marokkaanse media in de USA, zoals het Morocco board, en het Moroccan American center for Policy. Pham schreef ook Why Morocco must stay dat wel op het web staat, net als een column voor World Defense Review waaruit helder blijkt wat voor politieke opvattingen de man heeft.
en de andere deskundige is Harvey Sicherman, Ph.D., President van het eveneeens Noord-Amerikaanse Foreign Policy Research Institute (FPRI) die A Note on the Western Sahara heeft gepresenteerd.

Beide deskundigen vinden het onwenselijk dat er een falende staat zal ontstaan uit de onafhankelijkheid van de Westelijke Sahara en zijn daarom voorstander van de Marokkaanse bezetting van de Westelijke Sahara. De gedachte is dat Al Kaida voordeel heeft van falende staten en zich daar kan verbergen. Beide deskundigen gaan makkelijk voorbij aan het feit dat de Westelijke Sahara voor een deel al is bevrijd van Marokkaanse bezetting en dat, voor zover bekend, uit dat gebied geen Islamitische terroristen komen. En die komen ook niet uit de Saharaanse vluchtelingenkampen. Maar Islamitisch-fundamentalistische terroristen komen wel uit Marokko. Is Marokko dan een "failed state"?

Die vraag moet worden beantwoord door andere Noord-Amerikaanse deskundigen die werken bij het Fund for Peace. Die gebruiken speciale software waarmee ze de wereldranglijst van falende staten maken. Eerste op de lijst staat Somalië. Marokko staat in de middenmoot op de 91e plaats met 77 punten. Nederland zit goed op de 167e plaats met 27.9 punten. De Westelijke Sahara staat er niet op want alleen staten die lid zijn van de Verenigde Naties worden meegeteld.

Is het mogelijk om de Failed State-software aan te passen om de Saharaanse republiek zelf langs de meetlat te leggen? Het software-pakket heet CAST en is "the exclusive property of the Fund for Peace". Bij de software hoort de volgende waarschuwing: The CAST methodology is copyrighted. The CAST software is patent approved.
Het is dus niet mogelijk om het computerprogramma aan te passen. Het is geen vrije software en er kan daarom lastig worden gecontroleerd of er fouten in het pakket zitten zoals programmeerfouten of verkeerde uitgangspunten.

De titel "failed state" is uiteindelijk gebaseerd op de uitkomst van een geheim computerprogramma. Dat is verontrustend want het etiket wordt gezien als een houthakkerskruis op een boom. Het geheime CAST-programma wordt gebruikt door Noord-Amerikaanse instellingen die beslissen over oorlog en vrede en ook ... door de Nederlandse regering:
"Agencies and organizations that have utilized CAST or the methodology include the US State Department, the Government of the Netherlands, the US Army Peacekeeping Institute, the Clingendael Institute, the US Defense Advanced Research Projects Agency (DARPA) and several universities."

Saharaanse sleept Noors filmfestival voor rechter

2010-06-17T13:56:00.012+02:00

STOLEN is een documentaire film die met Australisch geld is gemaakt in Saharaanse vluchtelingenkampen en Marokko. In de film worden slavernijpraktijken aan de kaak gesteld die in de vluchtelingenkampen zouden heersen. In de film wordt de Sahraanse mevrouw Fetim Salam Hamdi neergezet als een slaaf. Zij is daar echter niet van gediend. Tijdens de première van de film in Australië was ze aanwezig om haar ongenoegen te laten blijken en dat werd een hele rel. De documentairemakers weten echter van geen wijken en hebben een website aan hun waarheid gewijd.
In Nederland is de leugenachtige productie te zien geweest op het IDFA waar men kennelijk met genoegen anti-Polisario propaganda verspreid. Er is op het web een kleine discussie over ontstaan.
In Noorwegen is een nieuwe fase aangebroken. De film staat vandaag geprogrammeerd op een festival maar Fetim wil niet langer als slaafje dienen in de leugenachtige film en stapt naar de rechter. De leugens zijn grondig gedocumenteerd. Verder hebben de Noorse steunorganisaties voor Saharaanse vluchtelingen kennelijk fondsen voor een advocaat gevonden. Uitstekend werk! Hadden we in Nederland maar zulke mensen...

update: Fetim heeft de rechtzaak verloren die namens haar was aangespannen door de Noorse steungroep. De mensen achter de film laten van hun blijdschap weten via Twitter. Ze gebruiken overigens voor hun twitter-profiel een foto van Leil, het dochtertje van Fetim.

Tawiza en ontwikkelingssamenwerking

2010-05-25T22:19:00.012+02:00

Tawiza (soms ook wel twiza of dhwiza genoemd) is het Amazigh woord voor goed nabuurschap. Op zijn Hollands gezegd betekent het gewoon dat je overweg kan met je buurman of buurvrouw. De suiker uitlenen of af en toe op de koffie gaan of desnoods een babbeltje maken over het weer (hey buurman… lekker weertje, he!). Dit is voor de meeste Nederlanders meer dan genoeg om een goede verstandhouding met de buren op te bouwen. De Imazighen uit de Rif daarentegen bouwden letterlijk aan hun relatie met hun buurtgenoten.

Veel Nederlandse Marokkanen komen uit de Rif. Een gebied wat tot aan het einde van de 20e eeuw een achtergebleven regio was. Een gebied waar de toenmalige Marokkaanse dictator-koning Hassan 2 ook nauwelijks interesse voor toonde getuige de ofwel ontbrekende danwel gebrekkige collectieve goederen ten tijde van zijn heerschappij. En dus waren de Riffijnse Imazighen op hun zelf aangewezen. Maar dat maakte hen niks uit aangezien zij voort konden bouwen op een eeuwenlange traditie van particularisme en autarkie. In dit verlengde moet men ook de traditie van de tawiza plaatsen. Die traditie hield in dat Riffijnen samen met hun buurtgenoten vrijwilligerswerk gingen doen voor de eigen gemeenschap in de dchar (= dorp). Zo konden de krachten gebundeld worden om doelmatig arbeidsintensieve werk te verrichten. Naar Hollands gezegde: vele handen maken licht werk, werden er waterputten geslagen, wegen onderhouden, irrigatiekanalen gegraven en gebouwen aangelegd. Zo zijn nagenoeg alle huizen uit mijn dchar gebouwd door mijn eigen familie in samenwerking met andere mensen uit dezelfde dchar.

Maar goed. Vrijwilligerswerk doen op een lege maag kan ook weer niet, dus werd er op de 1e dag van de tawiza altijd een dier geofferd, meestal een geit of een kip. Met aansluitend 's avonds een feestmaal. Alle (mannelijke) buren werden dan uitgenodigd om te komen eten en ook de imam is dan meestal van de partij. Na het eten wordt er dan uit de Koran gereciteerd om zo ook de baraka (= Gods zegen) uit te spreken over de tawiza. Tegenwoordig is de tawiza traditie onder de Riffijnen in Nederland behoorlijk uitgehold. Zo worden er nog altijd wel feestmalen gehouden en ook uit de Koran wordt nog steeds voorgelezen. Maar vrijwilligerswerk doen voor de eigen buurt is nog maar voor weinig Riffijnen weggelegd. Ook onder de 2e en 3e generatie Riffijnen is vrijwilligerswerk een zeldzaam verschijnsel. Blijkbaar is het vandaag de dag nog steeds moeilijk voor Riffijnen hier in Nederland om onbekende mensen te vertrouwen, laat staan vrijwilligerswerk voor te verrichten.

En dat terwijl diezelfde Nederlandse Riffijnen in Marokko juist een van de actiefste weldoeners zijn op het gebied van ontwikkelingshulp voor de Rif regio. De hoeveelheid hulpgoederen die jaarlijks vanuit de Riffijnse gemeenschap in Nederland richting herkomstgebied gaat is overweldigend. Van kleding, schoolspullen, schoolbussen, medicijnen, medische apparatuur, ambulances tot aan vuilniswagens aan toe. Echter het overgrote deel van deze vaak informele vorm van hulpverlening reikt niet verder dan de directe omgeving: neefjes, nichtjes, ooms en tantes etc. De afgelopen jaren is de hulpverlening voor de Rif gelukkig ook steeds verder geprofessionaliseerd en geformaliseerd. Desondanks valt er voor de Nederlandse NGO’s en stichtingen nog vele stappen te zetten in de Rif. Zoals zoveel organisaties die in het buitenland opereren is het in het begin altijd lastig om de juiste spullen bij de juiste mensen op het juiste tijdstip te krijgen. Al helemaal als daar de Marokkaanse bureaucratie inclusief bijkomstige corruptie boven opkomt, waardoor uiteindelijk de aangeboden hulp niet altijd efficiënt genoeg wordt ingezet.

Vandaar dat verschillende Riffijnen in Nederland al jaren met de gedachten speelden om een overkoepelende netwerk op te richten dat zich richt op ontwikkelingssamenwerking in en met Marokko. Dit idee werd versterkt door de aardbeving in el Hoceima die plaatsvond in de nacht van 23 op 24 februari 2004. Vanuit verschillende windrichtingen werd hulp aan het getroffen gebied geboden, ook vanuit Nederland. Al snel werd duidelijk dat de logistieke samenwerking met verschillende organisaties niet goed verliep en ten koste ging van de hulp aan het getroffen gebied. Anno 2010 zijn er nog steeds mensen in de getroffen regio die nog moeten wachten op beloofde hulpverlening.

Een aantal organisaties in Nederland hebben zich hierover gebogen en kwamen uit op het feit dat er behoefte is aan een organisatie die ontwikkelingssamenwerking organiseert en coördineert. Vervolgens heeft een werkgroep onder een aantal Nederlands-Marokkaanse organisaties onderzoek gedaan naar de behoefte van een landelijk coördinerende en adviserende organisatie als het gaat om ontwikkelingssamenwerking met Marokko. Dit alles en uiteraard ook met een beetje financiele hulp van Cordaid heeft uiteindelijk geresulteerd in de oprichting van het Netwerk Internationale Samenwerking Marokko (NISM) eind 2005.

Sindsdien is de organisatie vooral achter de schermen flink bezig geweest om te werken aan hun organisatie. Een organisatie die zich als doel heeft gesteld om de internationale samenwerking vanuit Nederland te stimuleren om zo het werk van de civil society in Marokko te versterken en te ondersteunen. NISM wil zowel projecten opstarten als begeleiden alsook ondersteunen. Uiteindelijk wil de NISM een belangrijke netwerkfunctie gaan vervullen voor Marokkaanse zelforganisaties.

Afgelopen vrijdag 21 Mei hield de NISM de eerste netwerkbijeenkomst van het jaar. Tijdens die bijeenkomst waren er verschillende organisaties aanwezig. Ook waren er enkele sprekers die over hun ervaringen met Marokkaanse ontwikkelingswerk kwamen vertellen. Dit waren zowel mensen en organisaties die al wat langer in het vak zitten zoals Fadma Bouchataoui van COS-Zuid-Holland; als ook degene die wat recenter zijn begonnen met ontwikkelingsprojecten voor Marokko zoals het Marokko Fonds. Na een kleine feestmaal en een korte lezing van docent Abderrahman el Aissati, was de tijd eindelijk daar om te doen wat er die avond gedaan moest worden. Namelijk netwerken voor Marokko. En om het netwerk-proces te versnellen had de NISM een bepaalde opstelling bedacht voor de aanwezigen waadoor het voor hen makkelijk werd gemaakt om vragen te stellen en vragen te beantwoorden. In dat opzichte is de 1e netwerkbijeenkomst van de NISM zeer geslaagd. Zeker wat betreft de makelaarsfunctie in de vraag en aanbod van ontwikkelingswerk, die het NISM zo graag ambieert.

Heeft u na het lezen ook vragen over ontwikkelingswerk in Marokko? Kijk dan eens op www.nism.nl

Reisadvies

2010-05-15T11:50:00.006+02:00

Hoe veilig is Noord Afrika? Het is een vraag waarop Buitenlandse Zaken een antwoord geeft in haar reisadviezen. Helaas geeft ons ministerie geen adviezen over reizen in de Westelijke Sahara. Die naam is althans niet te vinden in hun alfabetische lijstje met adviezen over Noord Afrikaanse landen. In plaats daarvan geeft men informatie over de Westelijke Sahara onder het hoofdstukje Marokko. U krijgt het advies de kustroute te volgen. Bij het advies over reizen naar Algerije (die worden ontraden) wordt de Westelijke Sahara alleen als een grensgebied genoemd maar het bevrijde gebied blijft onbesproken. Het is de onbekende leegte en omdat men zegt dat ledigheid des duivels oorkussen is, moet dat dan dus wel het gebied zijn waar de gevaarlijke Islam-extremistische Al Kaida van Noord Afrika rondspookt. Niet dus. In werkelijkheid is het een gebied waar nogal wat Europeanen reizen die zich van de politiek gemotiveerde reisadviezen niets aantrekken, maar des te meer van de verzoeken van Saharanen om eens langs te komen voor een kopje thee of drie. Of voor een bezoek aan een cultureel festival. Of voor een archeologische expeditie.

In de USA heeft de uitzetting van Christenen die een weeshuis in Marokko beheerden zoveel verontrusting gewekt dat senator Wolf per brief aan mevrouw Clinton van Buitenlandse Zaken heeft gevraagd het Amerikaanse reisadvies voor Marokko negatief bij te stellen.

De reisadviezen van regeringswege maken in het algemeen geen melding van militaire oefeningen. Toch is het nuttig om te weten dat Westelijk Afrika van 3 tot 22 mei het decor is voor Operatie Flintlock 2010, onder leiding van Lt. Col. Chris Call, de "deputy commander of the Joint Special Operations Task Force-Trans-Sahara". Het is een multi-nationale operatie waarin veel West Afrikaanse landen samenwerken inclusief Marokko en Algerije maar exclusief de Saharanen. Er zijn berichten dat Uzelf, althans uw regering, dat wil zeggen Nederlandse militairen ook meedoen.

Het Prins Bernhard wereldrecord

2010-05-10T09:36:00.016+02:00

Kort nadat Hitler in Duitsland aan de macht was gekomen stak de Leidse anti-fascist Rinus van der Lubbe de duitse Rijksdag in de hens. Het was een daad van verzet met grote gevolgen omdat het Hitler een reden gaf zich te "verdedigen". Op dat moment was men in Nederland discreet bezig met de voorbereidingen van de verloving van kroonprinses Juliana met de Zweedse prins Bernadotte. De Nederlandsche regering was niet anti-fascistisch en wilde graag neutraal blijven, zowel in de komende Europese oorlog die velen zagen aankomen, als ook in de Pacific oorlog die haar door Soekarno vanuit Nederlandsch-Indische gevangenschap werd voorspeld. Maar de actie van Rinus van der Lubbe veranderde de Nederlandsch - Duitse verhouding drastisch. Bernadotte werd gedumpt en de kroonprinses zou na een paar jaar voorbereiding worden uitgehuwelijkt aan de Duitse nazi Bernhard zur Lippe-Biesterveld. Dat bleek echter geen garantie voor neutraliteit. In 1945 vielen de Duitse nazi-legers Nederland binnen. Na de aanval op Pearl Harbor in 1942 verklaarde het koloniale Rijk der Nederlanden de oorlog aan Japan. Maar het verzet in Nederland tegen de koloniale onderdrukking, van zowel Nederlanders als Indonesiërs in Nederland, was toen al onderschikt aan het verzet tegen de Duitse nazi's.

Bij Nederlandse herdenkingen van de gebeurtenissen in de Tweede Wereldoorlog was Prins Bernhard altijd prominent aanwezig. De man heeft een wereldrecord behaald aan het onthullen van monumenten maar toch onthulde hij zeker niet alle. Het Prins Bernhard wereldrecord (als dat een mythe is, dan is het slechts een van de vele rond de man) kon worden behaald door het verhullen van de werkelijke achtergronden van Juliana's huwelijk. In Nederland kan men de Tweede Wereldoorlog niet herdenken zonder verdoezelende vaagheid. Wie vraagt waar de nationale herdenking eigelijk over gaat krijgt van regeringswege verschrikt ambtelijk gemompel te horen: "Tijdens de Nationale Herdenking herdenken we allen – burgers en militairen – die in het Koninkrijk der Nederlanden of waar ook ter wereld zijn omgekomen sinds het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog, in oorlogssituaties en bij vredesoperaties". Onder deze omschrijving vallen de mensen die zijn gevallen in het verzet tegen koloniale onderdrukking niet, maar wel de militairen die dat verzet onderdrukten. Nederland herdenkt in deze definitie ook de SS-ers die in Nederlandsch-Indië vielen in de strijd tegen Indonesische vrijheidsstrijders, maar daar zijn weinigen zich van bewust. De discussie of de Nederlandse soldaten in Indië tot SS-ers werden gemaakt is al helemaal uit zicht geraakt. Men is vooral zenuwachtig.

Dit alles vormt een ideaal klimaat voor mythes zoals die van de Marokkaanse fantast Achahboun. Het gevolg is dat herdenkingen ontaarden in gezwam over Marokkaanse soldaten die in Zeeland voor Nederland zijn gesneuveld. Gelukkig geeft dat anderen weer de gelegenheid de leugen te onthullen, waarvoor zij terecht complimenten ontvangen. Goed gedaan HP de Tijd! Hopelijk gaat het blad ook nog eens de Marokkaanse leugens over de Westelijke Sahara ontmaskeren.

Helaas wordt de discussie over de leugens rond Prins B. en het bederf van het Nederlands geschiedenis onderwijs niet gevoerd, wel die over het nut van herdenken. Dat is jammer want de nagedachtenis aan de mensen die zijn gevallen in de strijd tegen onderdrukking zou geen onderwerp van twist moeten zijn, en kan een discussie over het al-dan-niet meewerken aan onderdrukking en uitbuiting door Nederlandse bedrijven zoals FUGRO dat mee profiteert van de Marokkaanse bezetting van de Westelijke Sahara in een helder licht plaatsen.

Vive La Liberté!

2010-05-04T04:44:00.018+02:00

Nu we de Oranjegekte van Koninginnedag zonder al te veel voedselvergiftiging hebben overleefd en we de dag erna ook nog eens rustig op de bank hebben kunnen nagenieten van het gestoei van rooie rakkers met Nederlandse ordehandhavers, kan ook de rest van de Nederlandse samenleving zich alvast op te maken om op 4 en 5 mei te herdenken en te vieren. We herdenken dan alle mensen die in Nederland of waar ook ter wereld zijn omgekomen sinds het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog. En natuurlijk vieren we de dag erna dat we in Nederland gelukkig al 65 jaar in vrede leven en verlost zijn van verstikkende dictatoriale regimes zoals dat van de nazi’s. Echter na 65 jaar van herdenken en vieren beginnen de black-outs in de collectieve herinnering aan de Tweede Wereldoorlog steeds ernstigere vormen aan te nemen. Ik verbaas me dan ook niet, als ik lees dat veel Engelse leerlingen niet weten wat Auschwitz is, laat staan die paar moeilijk-lerende kinderen, die daadwerkelijk denken dat Auschwitz een biermerk is. Maar niet in Nederland hoor! Althans als we de laatste diagnose van Elsevier-verslaggever Robert Stiphout en diens onderzoeksbureau ResearchNed mogen geloven. Volgens zijn artikel valt het allemaal wel mee met de feitenkennis van onze Nederlandse brugpiepers. Bijna 9 op de 10 docenten die hebben meegedaan aan het Elsevier-onderzoek oordelen dat de kennis van de Nederlandse leerlingen beter, zo niet veel beter is dan die van de Engelsen.

Nu ben ik me wel bewust van het feit dat je met cijfertjes, enquêtes en statistieken bij wijze van spreken alles kunt bewijzen wat je wilt, maar om nou te zeggen dat de kennis van onze Nederlandse snotapen veel beter is dan van die British brats… Daar ben ik toch niet zo heel erg zeker van, want zeg nou zelf: hoeveel van de Nederlandse schoolgaande jeugd zou bijvoorbeeld nog weten dat de oorlogsdreiging van de Tweede Wereldoorlog eigenlijk al in 1933 tot een absolute kookpunt was gestegen? Eind juli 1933 kwamen zelfs tientallen joodse organisaties uit alle hoeken van de wereld bijeen in Amsterdam, waar ze op een 3-daagse conferentie de hoofdlijnen van hun jihad tegen Duitse exportproducten aan de wereld kenbaar hebben gemaakt. Ook ben ik benieuwd hoeveel van onze Nederlandse brugklassers het nog zouden kunnen bevatten dat er ondanks het uitspreken van de joodse fatwa in 1933, er nog steeds op machtbeluste joden waren die zich helemaal niks van het boycot aantrokken. De warme zomer van 1933 markeerde zelfs het begin voor een nauwe economische samenwerking tussen joden en nazi’s, wat later vorm zou krijgen in het beruchte duivelspact: het Havaara-handelsverdrag. En hoeveel van de Nederlandse leerlingen zouden bijvoorbeeld ook nog weten dat in die hete zomer van 1933, nazi’s in Amerika al druk bezig waren om samen met enkele vooraanstaande Amerikaanse industriëlen en bankiers een staatsgreep op het Witte Huis te organiseren? Saillant detail hierbij is dat een van die Amerikaanse putschisten, die ook zijn handen vuil heeft gemaakt, de opa van George W. Bush was. So I guess it runs in the family after all...

Ik weet het niet, maar ik denk niet dat veel Nederlandse leerlingen ooit geconfronteerd zullen worden in de les met dit soort historische feitenkennis. Althans niet in het huidige onderwijssysteem. En ik neem de Nederlandse leerlingen dan ook niks kwalijk hoor. Zij kunnen er ook niks aan doen dat het ministerie van Onderwijs de geschiedenislessen de laatste jaren flink heeft verkloot en dat er zelfs een Commissie de Rooy aan te pas diende te komen om zogenaamd orde op zaken te stellen met de magische 10 tijdvakken. Met als gevolg dat de samenhang en continuïteit soms ver te zoeken is in de geschiedenislessen van vandaag. Zondermeer dat hierdoor zowel de kwantiteit als de kwaliteit van het aanbod van geschiedenisonderwijs met name binnen het vmbo ronduit zorgwekkend te noemen is. Misschien is het daarom nog niet eens zo gek dat Robert Stiphout zijn artikel begint met de mededeling dat 1 op de 5 geschiedenisdocenten in de vier grote steden weleens heeft meegemaakt dat hij of zij de Holocaust niet of nauwelijks ter sprake kon brengen, omdat vooral islamitische leerlingen er moeite mee hebben. Ik zou het ook niet leuk vinden als ik alleen maar 1 kant van de medaille te horen kreeg.

Maar goed om de revisionistische neigingen van jonge Marokkaanse leerlingen enigszins te temperen is er een paar jaar geleden o.a. door het Verzetsmuseum een initiatief gestart om ook deze nieuwe Nederlanders meer te betrekken bij de lessen over de Tweede Wereldoorlog. Na wat historisch graafwerk is er destijds wat materiaal verschenen over Marokkaanse soldaten die mee hebben gevochten tegen de nazi's. In het Zeeuwse dorpje Kappelle schijnt ook een begraafplaats te zijn voor deze soldaten. Dit initiatief is later uitgewerkt in lesmateriaal en is de afgelopen paar jaar onder meer gebruikt bij geschiedenislessen op verschillende middelbare scholen. En hoe goed de bedoelingen ook wel niet mogen zijn van de mensen achter dit initiatief, het getuigt niet echt van een historisch besef en waardering voor de geschiedenis van de Marokkaanse gemeenschap in Nederland, die voornamelijk bestaat uit Riffijnse Marokkanen.

De Marokkaanse huursoldaten (= goumiers), die in de Tweede Wereldoorlog in Nederland hadden gevochten stonden op de Franse loondienst en waren dus hoogstwaarschijnlijk afkomstig uit de gebieden die door het Frans koloniaal gezag bestuurd werden. De Riffijnen daarentegen vielen onder Spaans gezag en met die Spaanse autoriteiten waren ze in de jaren 20 nog volop in een onafhankelijkheidstrijd verwikkeld. En op het moment dat het Spaanse koloniaal gezag bijna op instorten stond en de Riffijnse onafhankelijkheidstrijd bijna compleet was, kwamen Franse legercommandanten en hun goumiers het Riffijnse feestje met wat Fosgeen, Difosgeen, Chloorpicrine en Mosterdgas ruw verstoren. Uiteindelijk verliezen de Riffijnse opstandelingen de oorlog en komt hun vrijheidstreven erg duur te staan. Niet alleen verliezen de Riffijnen in 1926 hun vrijheid, hun eeuwenlange politieke onafhankelijkheid en tevens ook hun Vader des Vaderlands (= Abdelkrim el Khattabi), die door de Fransen verbannen wordt naar een gevangeniseiland ergens in de Indische Oceaan. Bovendien werd de gezondheid van de Riffijnen en dat van hun nageslacht op het spel gezet aangezien de Rifgebergte blootgesteld werd aan aanvallen met Franse chemische wapens en veel bewoners in dit gebied lijden vandaag de dag aan kanker ten gevolge van die aanvallen. En nu wordt er van Marokkaanse leerlingen, die 8 van de 10 van Riffijnse oorsprong zijn, dat zij uitgerekend in de aanloop naar Bevrijdingsdag extra hun best moeten doen om de herinnering aan de Frans-Marokkaanse goumiers in ere te houden? Ik zou het ook niet leuk vinden als ik de massa-moordenaars van mijn voorvaderen verplicht moest gaan herdenken.

Zeker niet als je bedenkt dat veel van dit soort Franse huursoldaten later na de Marokkaanse onafhankelijkheid juist carrière hebben gemaakt in het dictatoriale regime, dat zij dankzij hun militaire connecties zelf hebben opgebouwd. Een treffend voorbeeld hiervan is Mohamed Oufkir. De man die in de jaren 60 en 70 de ijzeren rechterhand was van de dictator-koning Hassan 2. De man die als minister van Binnenlandse Zaken en minister van Defensie de gehele Marokkaanse samenleving wist te terroriseren met zijn Gestapo-tactieken. De man die verantwoordelijk was voor het bloedig neerslaan van de Riffijnse opstand in 1958. De man die op 16 Augustus 1972 zelfs een greep deed naar de macht van zijn werkgever, de dictator-koning Hassan 2, maar daarbij verloor. Mohamed Oufkir was echter ook de jonge Marokkaanse huursoldaat die furore had gemaakt aan Geallieerde zijde tijdens de Tweede Wereldoorlog. Als soldaat heeft Oufkir op verschillende fronten meegevochten in dienst van zijn toenmalige Frans-koloniale werkgever en is daarbij gedecoreerd, zoals dat heet, met verschillende militaire lintjes en speldjes. Mohamed Oufkir zou dus als militair met een indrukwekkende cv zeer geknipt zijn om net als de Marokkaanse huursoldaten, die begraven liggen in Kappelle, te fungeren als uithangbord ter identificatie van de Marokkaanse leerlingen en eventueel ook om de Marokkaanse gemeenschap in Nederland wat warmer te laten lopen voor de nationale herdenking en viering van 4 en 5 mei.

Ook in Utrecht lopen verschillende Marokkaanse organisaties zich alvast warm om gedurende de meimaand de Marokkaanse gemeenschap in Utrecht te voorzien van surrogaathelden uit de Tweede Wereldoorlog. De samenwerkende organisaties willen door middel van o.a. lezingen, een documentaire, een theaterstuk en een excursie aan Kappele het aandeel van Marokkanen in de bevrijding van West-Europa in het algemeen en van Nederland in het bijzonder meer bekendheid geven. Maar als dus nu ook een Marokkaanse organisatie zoals Syphax, die vanuit een Riffijnse grondslag werkt, hun medewerking gaan verlenen om de vergeten Marokkaanse huursoldaten in dienst van de Franse koloniale macht (soldaten zoals bijvoorbeeld Mohamed Oufkir) weer in het zonnetje te zetten en tevens ook een jaarlijkse trip gaan maken richting Kappelle om daar een bosje bloemen neer te leggen op 4 mei…. Wie ben ik dan nog om over die goumiers en het historische besef te klagen? Per slot van rekening hebben deze goumiers wel gevochten tégen de nazi’s…

Nee, dank u wel. Dan klaag ik nog liever over de Verenigde ~~Naties~~ Nazi’s, die de samenleving in Marokko afgelopen vrijdag wederom een kans hebben ontnomen om een stap voorwaarts te maken richting echte vrijheid en duurzame sociale stabiliteit. De VN zijn afgelopen Koninginnedag namelijk akkoord gegaan met een verlenging van de VN-vredesmissie MINURSO in Marokko voor een periode van 1 jaar. Alleen ze zijn vergeten om de monitoring van mensenrechten in het conflictgebied bij het mandaat te voegen. Nou ja vergeten, de VN-ambassadeur van de Franse ex-kolonisator (= Gérard Araud, die tevens de beschikking heeft tot een permanente zetel en bijbehorende vetorecht in de VN-Veiligheidsraad) is van de week op zijn strepen gaan staan om de militaire dictatuur van Marokko een hand boven het hoofd te houden. Waarschijnlijk net zoals de Franse officieren dat deden bij hun Marokkaanse goumiers tijdens de Tweede Wereldoorlog. En nu kan het dictatoriale regime van Marokko weer tot volgend jaar Koninginnedag weer vooruit met het ondermijnen van de burgerrechten van Marokkaanse onderdanen in zowel binnen- als buitenland en is bovendien het Franse bedrijfsleven weer een jaar verzekerd van goedkope grondstoffen uit zowel Marokko als de Westelijke Sahara.

Vive La Liberté!

VN: nog een jaar mensenrechtenschendingen toestaan

2010-05-01T10:47:00.014+02:00

De Veiligheidsraad van de Verenigde Naties heeft na lang soebatten besloten het mandaat voor de MINURSO met weer een jaar te verlengen. De MINURSO is de VN missie die het referendum over de toekomst van de Westelijke Sahara moet organiseren en moet toezien op het staakt-het-vuren. Het referendum wordt steeds maar niet georganiseerd. Marokko werkt niet mee en heeft ook verklaard het referendum niet nodig te vinden. Desondanks worden er vele miljoenen besteed om de VN missie voor het organiseren van het referendum in stand te houden.
Het Polisario ondertussen wil dat de VN vredesmissie ook een mensenrechten component krijgt. Alle andere VN vredesmissies letten op schendingen van de mensenrechten, maar alleen de MINURSO niet. Op Koninginnedag moest de Veiligheidsraad beslissen over het verlengen van de MINURSO missie met deze aanvullende opdracht. Marokko bleek zich fanatiek te verzetten tegen het idee dat de vredesmissie ook op de mensenrechten moet gaan letten en kreeg daarin steun van Frankrijk dat nog steeds een veto-recht bezit.
Minister Verhagen van Buitenlandse Zaken is overigens in de buurt maar die heeft kennelijk hele andere zaken aan zijn hoofd dan de oproep om te pleiten voor de mensenrechten van Saharanen.

Ondertussen is er in Nederland wel iets vreemds gebeurd: op het Allochtonenweblog is een artikel over de Westelijke Sahara geplaatst! Dat is opmerkelijk omdat in het Nederlandse allochtonistendebat, dat met ferme hand wordt gestuurd door de overheid, deze kwestie altijd zorgvuldig wordt vermeden. Hoe minder er over de Westelijke Sahara wordt gemeld hoe comfortabeler men zich voelt. Zo is de hele kwestie rond mevrouw Haidar in serene stilte aan de allochtonen voorbijgegaan. Waarom in hemelsnaam dan nu een stuk plaatsen onder de kop "VN is bezorgd over mensenrechtenschendingen in Westelijke Sahara"? Zou dat te maken hebben met de laatste hongerstaking of met de oproep van de Stichting Zelfbeschikking West-Sahara? Maar die worden allebei niet genoemd op het weblog van allochtonenwelzijnswerker Ewoud Butter. In het artikel valt meteen op dat de allochtonen spreken over vermeende mensenrechtenschendingen, alsof het allemaal nog maar bewezen moet worden. En dat is typisch Marokkaans. Marokko ontkent zijn misdaden en zet er routineus en brutaal zijn eigen beschuldigingen tegenover. Als je onderaan het artikel even oplet zie je meteen uit welke hoek de wind waait: de bron is Maroc.nl, ook een weblog dat is opgezet met subsidie van de regering, ja de Nederlandse maar wellicht ook de Marokkaanse want het is een vehikel voor Marokkaans nationalisme.
Op het Nederlandse Allochtonenweblog is dus plaats voor de lange arm van de Marokkaanse inlichtingendienst die in het buitenland de integriteit van het territorium moet bewaken, zoals men dat noemt. Je moet wat overhebben voor de samenwerking, nietwaar?

De Marokkaanse propaganda-machine mengt zich ook flink in de politiek van de USA. Marokko houdt zich nu op koninklijk niveau daar bezig met het milieu in het kader van Earth Day. Dat is een Amerikaanse milieuclub die steeds zakelijker wordt. Helaas wordt de Marokkaanse liefde voor de Aarde niet vertaald in een handtekening onder het verdrag om landmijnen uit te bannen zoals het Polisario wel heeft gedaan.

De Marokkaanse lobby in de USA wordt onder andere verzorgd door de Beckerman public relations firma, zoals te lezen valt onderaan een artikel over een overloper. De grootste Marokko-propagandist in de USA is wellicht meneer J. Peter Pham. Er zijn natuurlijk ook blogs zoals de Moroccan American center for Policy en de MoroccoBoard. Voormalige Amerikaanse ambassadeurs in Marokko laten zich schaamteloos voor het karretje van Mohammed VI spannen,.. of andersom.
Na het succes in de Veiligheidsraad, waardoor de Saharaanse mensenrechten niet meetellen wordt nu zelfs om Amerikaanse actie geroepen in de Westelijke Sahara.

In Europa heeft Desertec, een bedrijf dat duurzame energie uit de Sahara wil halen, ondertussen toch besloten om dat niet te proberen in de Westelijke Sahara.
In Noorwegen is een bedrijf in grote moeilijkheden gekomen omdat het handelde in visolie die werd gewonnen uit vis die voor de kust van de Westelijke Sahara werd gevangen. In Nederland heeft de Dierenpartij vragen gesteld over die visserijpraktijk, van onder andere PFA, die illegaal blijkt te zijn.

In België tot slot, heeft de lange arm van Marokko wel heel succesvol ingegrepen. Op de verjaardag van de Saharaanse republiek op 27 februari, werd de vlag uitgestoken op het stadhuis van Borgerhout. Dat is een deelgemeente van Antwerpen waar veel Marokkanen wonen. Het voorstel van een Vlaams- nationalistische groep om die vlag uit te hangen werd in 2008 vrijwel unaniem aangenomen door de gemeenteraad. Dit jaar echter werd de vlag op het stadhuis door de brandweer weggehaald en in beslag genomen op verzoek van de Marokkaanse ambassadeur. Het Marokkaanse blad Hesspress schreef er een juichend stuk over compleet met foto's. De Belgen mogen concluderen dat de Marokkaanse ambassadeur meer te zeggen heeft in hun land dan de democratisch gekozen districtsraad. Maar in het grote geheel is dit slechts een weliswaar veelzeggend maar klein incident. Een veel grotere zaak blijft die van Abdelkader Belliraj, de Marokkaanse Belg die in Marokko is veroordeeld voor zes in België onopgeloste moordzaken en voor bizarre terreurbeschuldigingen in Marokko. Die zaak is ondertussen hervat.

De Grote Reis 2010

2010-04-14T23:53:00.022+02:00

Het vakantieseizoen staat weer voor de deur en de grote trek van de S7ab el Ghariezj (= Marokkaanse gemeenschap in diaspora) naar het Zuiden kan weer gaan beginnen. En hoewel de voorbereiding van de Grote Reis altijd voor de nodige stress garant staat, is het eenmaal aangekomen in de Rif een periode van ontspanning aan het strand, de traditionele manier van leven herontdekken, meer familiale betrekkingen ontdekken dan je lief is en natuurlijk ook een stukje Afrikaanse absurditeit. Toch zal de Grote Reis 2010 voor vele S7ab el Ghariezj anders zijn dan anders.

Zo heeft de wereldwijde economische crisis de S7ab el Ghariezj - die naar Marokkaanse maatstaven gerekend worden tot de meest koopkrachtige onderdanen van het land - ook niet onaangeroerd gelaten. De financiële nood zal zich hoogstwaarschijnlijk vertalen in een kortere vakantieduur dan de gebruikelijke 5 á 6 weken, want op vakantie gaan ze sowieso. Verder zullen ook de vitale kapitaalstromen van de Marokkaanse gastarbeiders richting het moederland afnemen. Dit zal ongetwijfeld zijn uitwerking hebben op de lokale economie van het Noorden van Marokko en met name de bouwsector, aangezien de Riffijnse Imazighen er graag op los bouwen. Dat zijn dus diezelfde Riffijnen die in Nederland genoegen nemen met een gehuurde naoorlogse rijtjeshuiswoning of een flatje van de woningstichting, maar die in Marokko zich trotse eigenaren mogen noemen van kastelen van minstens 3 verdiepingen hoog (exclusief tazeqa = dakterras).

De overheid daarentegen - al dan niet in samenwerking met buitenlandse investeerders - heeft ook niet stil gezeten en is de laatste jaren druk bezig geweest om onder meer aan de infrastructuur in de Rif te bouwen. En met een hagelnieuwe snelweg en spoorweg heeft het de mobiliteit van de Riffijnen in Marokko aanzienlijk vergroot. Helaas gaat deze verbetering van de infrastructuur hand in hand met een explosieve groei van het destructieve massatoerisme, waar Moedertje natuur niet tegen opgewassen is. Want tja, de Marokkaanse overheid - al dan niet samen met buitenlandse investeerders - heeft ook maar bepaalde winstdoelstellingen te halen. En daar is een allereerste Mcdonalds in de Rif wel erg handig bij.

Wat de S7ab el Ghariezj deze vakantieperiode waarschijnlijk ook niet zullen ontgaan is de meer dan gebruikelijke politieke rumoer en onvrede in Marokko. En waar de meeste hardwerkende gastarbeiders jarenlang een struisvogelpolitiek hebben gehanteerd tav. het falend Marokkaanse overheidsbeleid, zullen deze apolitieke en Ongelovige Thomassen komende zomerperiode met de neus op de feiten worden gedrukt. En gezien de meest recente botsingen tussen de Riffijnse werkloze intellectuelen en de gummiknuppels van de gendarmie van Nador, kan dat de vakantierust komende zomer voor vele S7ab el Ghariezj flink verstoren. Gelukkig dat sommige politiek bewuste Riffijnen al vooruitlopend op de zaken afgelopen weekend de rust bij de Marokkaanse ambassade in Brussel ook ff flink hebben verstoord. En dat hebben ze gedaan niet alleen om zo openlijk hun steun uit te spreken voor de 15 mensen, die in het ziekenhuis zijn beland door het geweldadig optreden van de Nadoriaanse gendarmie, maar ook om tevens een politieke boodschap te sturen naar de Marokkaanse ambassade en in het specifiek naar de Commission Consultative de Regionalisation (CCR) die olv. Omar Azziman eind juni verslag dient uit te brengen aan de koning. Dit verslag zal betrekking hebben op de belofte van koning M6 voor verdere decentralisatie van de centrale macht en de daaruit voortvloeiende minderhedenpolitiek in Marokko. Het meerendeel van de S7ab el Ghariezj behoort tot een van de Amazigh minderheidsgroepen van Marokko.

Wat ten slotte ook nog ruw verstoord zal worden is het islamitisch ideaalbeeld, wat met name de oudere generatie S7ab el Ghariezj graag voor ogen hebben als ze de ferryboot uitrijden op Marokkaans grondgebied. En hoewel deze Marokkanen met lede ogen hebben moeten toezien hoe hun kinderen en kleinkinderen in het Vrije Westen sterk zijn geseculariseerd en geheel gevormd naar Westers model, zullen ook (of juist) deze lui met vaak nog sterke traditionele normen en waarden, eraan moeten gaan geloven dat niet alleen hun (klein-)kinderen, maar zelfs ook de koning M6 himself zijn religieuze plicht ernstig heeft verzaakt. Want terwijl de Marokkaanse overheid onder zijn koninklijke leiding als Amir el Moeminin het land heeft behoedt voor een zogenaamde afschuwelijke dreiging, die uitging van enkele tientallen vreedzame en rechtgeaarde christelijke Westerlingen, die niets anders deden dan weeskinderen in Marokko een liefdevolle thuis aanbieden, brokkelden islamitische gebedshuizen her en der in het land af en verdwenen vele moslims, moslima’s en zelfs moslimkinderen (11 jaar oud!) zonder pardon achter slot en grendel simpelweg vanwege hun islamitische geloofsovertuiging. Dit alles wordt natuurlijk mede mogelijk gemaakt dankzij het door Amerika gesponsorde War on ~~Terror~~ Islam.

Gelukkig kunnen de wat oudere en religieuzere S7ab el Ghariezj aan het einde van de vakantieperiode hun islamitische harten ophalen. Ramadan zal dit jaar halverwege de maand augustus beginnen. En hoewel de islamitische vastenmaand voor de wat jongere en vakantievierende S7ab el Ghariezj waarschijnlijk veel te vroeg zal komen (en de dagen in augustus duren al zo lang!), zullen de vrome en wat minder vrome Marokkanen tijdens de heilige maand toch klaarstaan om voor een dubbeltje op de eerste rang te bidden in de moskee in de hoop om vergiffenis af te dingen over de zondes die men het afgelopen jaar heeft begaan. Maar gezien de manier waarop de Marokkaanse autoriteiten het afgelopen jaar zijn omgegaan met de Marokkaanse onderdanen, ben ik bang dat het land in een permanente staat van zonde verkeert, waartegen zelfs de langste koranverzen niets zullen uithalen. En dus met wat religieuze zelfreflectie en spirituele purificatie voor een schijnbaar schoon geweten zullen de S7ab el Ghariezj hun Grote Reis van 2010 afsluiten en hun o zo geliefde en tegelijkertijd ook zo verafschuwde vaderland verlaten.

Maar ach, gelukkig hebben we de vakantiefoto’s nog…

Zie wat de VN niet waar wil nemen

2010-04-10T12:10:00.014+02:00

Op grond van VN-resolutie 1282 heeft de VN zogenaamde "vertrouwen-wekkende maatregelen" genomen om het mogelijk te maken dat er contact kan worden gelegd tussen Saharanen in het door Marokko bezette gedeelte van de Westelijke Sahara en Saharanen in de vluchtelingenkampen in het zuiden van Algerije. De UNHCR heeft er een fraaie brochure in pdf-formaat over gemaakt.

Bij terugkomst van een bezoek aan de vluchtelingenkampen zijn october vorig jaar zeven Saharanen door Marokko gearresteerd. Zij zitten nu nog in de gevangenis op beschuldiging van landverraad. Zij moeten terecht staan voor een militair tribunaal maar wanneer is volstrekt onduidelijk. Zij zijn in hongerstaking gegaan als protest tegen het uitblijven van het proces. Inmiddels is de vierde week ingegaan en de lichamelijke conditie van de gevangenen wordt steeds slechter. Naaste familie vreest het ergste. Sahranen die steun durven betuigen worden zwaar mishandeld.
Ook andere groepen Saharanen die terug komen van een bezoek aan de vluchtelingenkampen zijn mishandeld door Marokkaanse politie én Marokkaanse kolonisten. Een Saharaan die zijn verhaal deed tegenover de BBC is in elkaar geslagen.

Amnesty International heeft Marokko opgeroepen een eind te maken aan het geweld tegen Saharaanse activisten.

MINURSO, de VN missie in de Westelijke Sahara, is de enige VN vredesmissie ter wereld die geen mandaat heeft om de mensenrechten in het gebied te monitoren. Ban Ki Moon heeft een brief ontvangen met de oproep om de MINURSO ook het mandaat te geven de mensenrechten te monitoren. Bij de ondertekenaars is Frank Ruddy, voormalig directeur van de VN Missie voor de Westelijke Sahara MINURSO.

Hans van Baalen prijst Marokko

2010-04-04T23:36:00.014+02:00

De president van de Liberale Internationale (LI), de heer Hans van Baalen heeft een prachtig Marokkaans lintje. Hij is Grootofficier in de orde van Wissam Al Alaoui. Die onderscheiding heeft hij ontvangen voor bewezen diensten. Wat voor diensten? Dat mag duidelijk worden uit het volgende verhaal:

In 1996 werd het Congres van de Internationale Liberalen gehouden in Nederland, in de badplaats Noordwijk. Bij die gelegenheid werd steun uitgesproken voor het houden van een referendum over de toekomst van de Westelijke Sahara waarbij de bevolking de keuze krijgt: onafhankelijkheid of aansluiting bij Marokko. Dat was en is ook het standpunt van de Verenigde Naties. Steun voor het referendum werd door de Liberalen vervolgens uitgesproken in de opvolgende jaren 1999, 2000, 2002 en 2003. In 2005 zwijgen de liberalen en in 2006 wordt het congres van de Liberale Internationale in Marokko gehouden, waar twee "liberale" partijen lid blijken te zijn van de Liberale Internationale. Bij die gelegenheid verklaart Hans van Baalen namens de liberalen dat een referendum helemaal niet nuttig is en dat de voorkeur uitgaat naar het Marokkaanse voorstel om de Westelijke Sahara als autonoom gebied bij Marokko te voegen. Hij doet dat ter gelegenheid van de presentatie van het rapport van de "fact-finding mission" die onder zijn leiding een studie van de kwestie heeft gemaakt. Het Zweedse lid van de liberale "fact finding mission" trekt een tegenovergestelde conclusie als van Baalen en blijft voorstander van een referendum, maar daar zwijgt Hans over. Opmerkelijk is verder dat het rapport niet wordt gepubliceerd. Het Front Polisario, dat in goed vertrouwen alle medewerking aan van Baalen heeft gegeven bij zijn "fact-finding mission" ontvangt het rapport ook niet.

In februari 2008 werd bekend dat Nederland oorlogsschepen heeft verkocht aan Marokko. Datzelfde jaar krijgt Hans van Baalen zijn onderscheiding. De motieven van het Marokkaanse hof om Hans zijn prachtige lintje te bezorgen zijn natuurlijk onbekend maar we mogen er van uit gaan dat het te maken heeft met zijn lobbywerk om het standpunt van de Liberale Internationale te draaien. De aanschaf van de korvetten zou te maken kunnen hebben met de minder symbolische beloning voor de Nederlandse lobbyist.

Ook dit jaar bezocht Hans van Baalen Marokko. Hij verklaarde namens de Liberale Internationale dat Marokko een voorbeeld is voor de Arabische wereld. Hij pleitte nog wel voor de Christenen die Marokko uit zijn gezet. Maar verder is Marokko volgens van Baalen een voorbeeld van de ideale Arabisch-liberale samenleving. Volgens niet-Arabische deskundigen zit van Baalen echter weer eens fout.

Na zijn bezoek reisde van Baalen door naar Spanje waar hij met kritiek kwam op de Spaanse regering. Die zou samenwerken met dictators...

Arbeidsdiscriminatie in de Rif

2010-04-02T13:22:00.022+02:00

Afgelopen woensdag 31 maart 2010 is het tot een harde confrontatie gekomen in Nador tussen de lokale autoriteiten en deelnemers van een protestactie georganiseerd door de vereniging van werkeloze afgestudeerden in Marokko (Association Nationale des Diplômées Chômeurs au Maroc). De protestanten wilden in navolging van eerdere protestacties door de afdeling uit el Hoceima vorige week, met hun actie aandacht vragen voor de discriminatie van de Riffijnse Imazighen op de Marokkaanse arbeidsmarkt en met name voor de functies in de overheidsector.

De autoriteiten waren het daar blijkbaar niet mee eens en gaven opdracht aan de politie om hard op te treden tegen deze protestanten. Hierdoor zijn er veel mensen die lichamelijke verwondingen hebben opgelopen, zowel onder de demonstranten als toevallige omstanders. De vereniging van werkeloze afgestudeerden heeft via de lokale pers laten weten, dat het zich niet uit het veld laat slaan, kondigde zelfs aan om verdere acties voor te bereiden en verder verklaarde het ook te zullen blijven actie voeren, totdat de Marokkaanse overheid tegemoetkomt aan hun rechtmatige eis op integratie van de Amazigh beroepsbevolking in het Marokkaanse ambtenarenapparaat.

En dat de roep ter verbetering van de positie van de Amazigh ambtenaar van de vereniging van werkeloze afgestudeerden een gevoelige snaar raakt bij de lokale autoriteiten in Nador, laat weer goed zien dat de sociale ongelijkheid en in de Marokkaanse Rif anno 2010 nog steeds een diepgewortelde (politieke) realiteit is, die historische gezien te herleiden is naar de rumoerige beginjaren van de Marokkaanse onafhankelijkheid en de politieke spanningen tussen Istiqlal partij en het Noordelijke Bevrijdingsleger (Armeé Liberation Nationale) in de periode 1957-1960. Daarnaast is de brute onderdrukking door de politie van afgelopen woensdag in Nador ook weer het zoveelste voorbeeld dat de Marokkaanse autoriteiten ondanks de mooie praatjes wat betreft de verbetering van de positie van (Amazigh) minderheidsgroepen in Marokko, er absoluut niet voor terugdeinzen om ook diezelfde sociale ongelijkheid met harde hand te handhaven. En dat is niet alleen het geval bij de Riffijnse Imazighen in het noorden, maar des te meer voor de Isahraouien in het zuiden, bij wie de stelselmatige discriminatie op de arbeidsmarkt (en daarbuiten!) zelfs nog een graadje erger is dan in de Rif.

Hoedanook de werkeloze afgestudeerden uit het noorden van Marokko laten zich niet de mond snoeren en zij voeren nu al bijna 2 jaar lang onafgebroken actie om hun stem te laten horen. En dat is niet makkelijk in een land als Marokko waar de centrale overheid haar greep op de samenleving steeds verder uitbouwt en verstevigt. En de werkeloze afgestudeerden van de Association Nationale des Diplômées Chômeurs au Maroc roeien ondertussen onvermoeid verder met de riemen de ze nog hebben… sit-ins, vreedzame marsen, petities en veel schriftelijke brieven.

nieuwsoverzicht

2010-03-30T10:10:00.005+02:00

Wat er in Marokko aan de hand is wordt amper verteld in de Nederlandse media. Reizigers vertellen over stakingen en demonstraties.
Bovenstaande foto is gemaakt bij een protestactie in de Riffijnse stad el Hoceima door de lokale afdeling van de Association Nationale des Diplomes Chomeurs au Maroc oftewel de georganiseerde intellectuele werklozen van Marokko. Die actie staat niet op zichzelf. In de Hoceima regio is met name bij de Ait Waryagher-stam veel onvrede met name over de nasleep van de aardbeving van 2004 en de manier hoe de centrale overheid hiermee omging.

Hier is slechts belangstelling voor de uitzetting van Christenen die in Marokko een weeshuis hadden opgezet. Minister Verhagen heeft hierover de Tweede Kamer een brief geschreven. Vrienden zijn een kaartenactie richting koning Mohammed begonnen. Nederlandse Euro parlementariërs hebben een brief geschreven aan de Marokkaanse minister van Binnenlandse Zaken.

De Belgische pers volgt de zaak Belliraj in verbijstering. Belliraj is als "super"-terrorist en collega van Bin Laden in Marokko veroordeeld tot levenslang onder andere voor moorden in België, op grond van Marokkaans bewijs en zonder Belgische dossiers. Leden van de Marokkaanse oppositie zijn samen met Belliraj achter de tralies verdwenen wegens samenzwering tegen Koning Mohammed. Het hoger beroep is nu begonnen en Belliraj en de verdachte politici zijn in hongerstaking gegaan. Zij hebben hun advocaten ontslagen.

De toestand in de bezette gebieden is onverminderd ernstig. Zeven Saharanen die op bezoek zijn geweest in de vluchtelingenkampen in Algerije zijn vanwege dat bezoek opgepakt en beschuldigd van hoogverraad en moeten zich verantwoorden voor een militair tribunaal. De beschuldiging is zeer willekeurig want dergelijke reizen zijn al eerder door Saharanen gemaakt zonder gevolgen en onlangs zijn er Saharanen teruggekeerd van eenzelfde bezoek en die zijn geen haar gekrenkt. De gevangenen zijn in hongerstaking gegaan. Een solidariteits-manifestatie is door de Marokkaanse politie gewelddadig uit elkaar geslagen.
Het is hoog tijd voor een actie voor toezicht op mensenrechten in Westelijke Sahara!

De politieproblematiek

2010-03-16T17:55:00.014+01:00

‘Ze zijn lui’, ‘ze discrimineren’, ‘ze schrijven alleen maar boetes’. Genoeg vooroordelen bestaan er over de politie. Sommige zijn misschien waar, maar andere? Wil jij wel eens weten hoe het écht zit? Check dan deze site en ontdek dat het politiewerk méér is. Lees de stories van Marokkaanse politieagenten, geef je mening in de poll en laat Sal je meenemen naar het politiewerk op straat...

Aldus een reclame-mededeling van de politie zelf.

Het Korps Landelijke Politiediensten (KLPD) heeft een rapport "gelekt" waarin zeer tendentieus wordt gesproken over het Marokkanenprobleem. Er wordt gestoeit met cijfers over verdachten met een Marokkaanse achtergrond.
En alsof dat niet genoeg is wordt nu een web-campagne direct op Marokkanen gericht met de boodschap dat iemand die Marokkaan is dus een "politie-probleem" heeft. Deze niet alleen idiote maar vooral criminaliserende bejegening is voor een groot deel het werk van het CDA. Vandaag werd door het CDA kamerlid Çörüz vragen gesteld aan CDA minister Hirsch Ballin over het tendentieuze en criminaliserende politierapport. Ook SP en Groen Links en Verdonk en PVV bemoeiden zich ermee. Het gesprekje ging vooral om geld dat ter beschikking van de politie moet worden gesteld om het Marokkanenprobleem op te lossen.

Wie denkt dat men bij de politie een hekel heeft aan het Noord-Afrikaanse land vergist zich. De politietop heeft de laatste jaren veel snoepreisjes gemaakt en die gingen vaak naar ... Marokko.
Daar hebben onze integere en hardwerkende politieambtenaren kennelijk niet geleerd wie er nu werkelijk mogen spreken over een Marokkanenprobleem: de vluchtelingen die nu al jaren in de Algerijnse woestijn wachten tot de internationale gemeenschap Marokko tot de orde roept.

Het CDA is de laatste jaren vooral bekend geworden door de criminalisering van de cannabis-gebruiker. Samen met de Christen Unie wordt door deze partij stapsgewijs een zero-tolerance beleid ten aanzien van het gebruik en handel in hasj ingevoerd. Dat wil zeggen dat degenen die zich met gebruik en handel bezig houden steeds verder de criminaliteit in gedrongen worden. Dat raakt zeker ook delen van de Marokkaanse gemeenschap want er komt veel hasj uit het Rif gebergte waar het wordt verbouwd onder protectie van de hoogste kringen in Marokko. De handel in het spul corrumpeert de Riffijnse samenleving. Die problematiek is aangekaart door Chakib El-Khayari die de corruptie effectief wil bestrijden, onder andere door een liberalisering van het gebruik en de handel in cannabis-producten. Die mensenrechtenactivist is daarom voor jaren opgesloten in een Marokkaanse kerker. Het CDA noch andere kamerleden maken zich er druk om. En de politie? Die maken in Marokko snoepreisjes.

Problematiek

2010-03-13T11:04:00.005+01:00

De overheidsuitgave Binnenlands Bestuur komt met een artikel van Sjors van Beek onder de kop: "Politie: steeds meer bendevorming criminele Marokkaanse jongeren". Het gaat over een rapport van het Korps Landelijke Politiediensten (KLPD) waarin de conclusie wordt getrokken dat "Marokkaanse criminele jongeren" zich in toenemende mate organiseren in bendes die regionaal en internationaal opereren.
Het Binnenlands Bestuur-blad heeft als tegenwicht ook een waarschuwend stukje van Erik van Zwam onder de kop "Marokkaanse business" waarin wordt aangegeven dat Geert Wilders en zijn PVV handig inspelen op de cijfers door de angst uit te vergroten voor de Marokkaanse probleemjongeren. Maar dat is dan ook de enige politieke duiding.
Geen woord natuurlijk over Chakib El Khayari, de Riffijnse mensenrechtenactivist die in de gevangenis zit omdat hij een gevaar begon te worden voor de winstgevende en zeer corrumperende handel in hasj tussen Marokko en Europa.

Maxime en de Marokkanen

2010-03-10T11:51:00.007+01:00

De top-ontmoeting in Cordoba tussen de EU ministers van Buitenlandse Zaken onderling en Marokko is voorbij. Het werd voorafgegaan door een Europees-Marokkaanse dialoog voor het lokaal bestuur. Het was de eerste Arabisch-Europese topontmoeting. Onze demissionaire Minister Verhagen vloog er twitterend naartoe en snel weer verder zonder veel te zeggen over de Europees-Marokkaanse verhouding. Over de mensenrechten hebben we onze Maxime niet gehoord hoewel Amnesty International wel per brief (pdf) heeft opgeroepen om het onderwerp te bespreken.

Maxime ondernam wel actie toen onder andere via televisie bekend werd dat er Nederlandse Christenen door Marokko worden uitgewezen. De Marokkaanse ambassadeur is ontboden. Er zijn ook kamervragen over gesteld.

De Christelijk-Islamitische verhoudingen zijn deze dagen meer in het nieuws. Zo is er in Ierland een complot ontdekt om een Zweedse cartoonist te vermoorden. Daar zouden Marokkanen bij betrokken zijn, hoewel andere bronnen het over Algerijnen hebben.

Nog een andere zaak is die van de Marokkaanse heer Chakroun die in 1970 in Nederland kwam wonen en in 1972 met een Marokkaanse vrouw trouwde. Omdat hij sinds 2005 een werkloosheidsuitkering heeft is zijn inkomen volgens de Nederlandse overheid te laag om zijn vrouw hier te onderhouden en daarom krijgt zij geen toestemming naar Nederland te komen. Die beslissing is aangevochten bij het Europees Hof en de minister van Buitenlandse Zaken is in het ongelijk gesteld.

Saharaanse vlag in Den Haag

2010-02-27T19:17:00.005+01:00

Bij de Haagse Stadspartij is op 27 februari de vlag uitgehangen ter gelegenheid van de verjaardag van het uitroepen van de onafhankelijke Democratische Arabische Saharaanse Republiek op 27 februari 1976. Deze republiek is helaas voor het grootste deel door Marokko bezet en voorstanders van onafhankelijkheid worden hard onderdrukt. Een groot deel van de bevolking is gevlucht voor het Marokkaanse leger. Ongeveer 150.000 Saharaanse vluchtelingen hebben een schuilplaats gezocht in de Algerijnse woestijn waar zij nu al meer dan dertig jaar moeten zien te overleven met voedselhulp van de internationale gemeenschap.
Met het uithangen van de Saharaanse vlag wordt om aandacht gevraagd voor het lot van deze vergeten groep vluchtelingen en wil de Stadspartij solidariteit betonen met het streven naar zelfbeschikking van het Saharaanse volk. Den Haag is een internationale stad van recht en vrede en dat houdt meer in dan het aantrekken van organisaties die werkgelegenheid bieden.

Er is in Nederland opvallend weinig aandacht voor deze schrijnende kwestie, en zeker in vergelijking met andere zaken die Marokko betreffen. Geen enkel andere politieke partij spreekt zich over de Marokkaanse bezetting uit. Toch is dit is een zaak waarover de Marokkaanse en Nederlandse regeringen het fundamenteel met elkaar oneens zijn. Nederland erkent de Marokkaanse annexatie van de Westelijke Sahara niet terwijl Marokko het beschouwd als een integraal deel van het eigen Koninkrijk. Deze tegenstelling komt in Nederland niet aan bod omdat aan andere onderwerpen rond het thema Marokko de voorkeur wordt gegeven. En binnen de Marokkaanse gemeenschap in Nederland is het onderwerp taboe. De verzwegen tegenstelling bemoeilijkt het wederzijds begrip. Ook daarom is het aankaarten en bespreekbaar maken van het probleem van de Saharaanse vluchtelingen nodig.

Zie ook: de Haagse Stadspartij

Juristen tegen de Marokkaanse bezetting

2010-02-25T22:11:00.005+01:00

Het juridisch advies aan de Europese Commissie waarin de aanbeveling wordt gedaan om de visserijovereenkomst met Marokko aan te passen of op te zeggen wordt zoveel mogelijk genegeerd. Maar niet door iedereen. De Zweedse Minister van Landbouw, Mr. Eskil Erlandsson wil dat de Europese Commissie duidelijkheid verschaft over het voordeel dat de Saharanen hebben bij de visserijovereenkomst tussen de EU en Marokko. Als de commissie niet kan aantonen dat de overeenkomst in overeenstemming is met de wensen en belangen van de Saharanen dan zal minister Erlandsson de zaak persoonlijk aanhangig maken bij de Commissie.
In het advies wordt aangegeven dat een visserijovereenkomst waarbij de Saharaanse belangen niet meetellen de uitgangspunten van het internationaal recht schendt. Dat is in navolging van het standpunt van Hans Corell, een voormalig medewerker van de Verenigde Naties.

De "European Association of Lawyers for Democracy and Human Rights" heeft een brief geschreven aan de voorzitter van de EU, de Spaanse regering, en de Europese Raad en Commissie. Dit naar aanleiding van de verklaring die de Europese Raad heeft uitgegeven over het achtste overleg van de EU-Marokko Associatie Raad van 7 December 2009. In de brief wordt aangedrongen op een ander beleid ten aanzien van Marokko zodat de indruk wordt weggenomen dat de EU de Marokkaanse bezetting van de Westelijke Sahara steunt.

een duurzaam rotte vis luchtje

2010-02-24T22:00:00.006+01:00

De visserijovereenkomst tussen de Europese Unie en Marokko is illegaal verklaard door het Olof Palme instituut.

Vanwege de overeenkomst zijn 140 vergunningen beschikbaar waarvan de meeste vergunningen naar Spaanse schepen gaan. Nederland heeft recht op twee vergunningen.
Volgens Marokko zijn hun vergunningen ook geldig om te vissen in de rijke wateren van de Westelijke Sahara, en Marokko ontvangt daardoor geld waar Marokko geen recht op heeft. De vergunningen leveren Marokko ieder jaar meer dan 3 miljoen euro aan extra inkomen op. Daar bovenop geeft de EU jaarlijks 14 miljoen euro voor de ontwikkeling en uitvoering van een duurzaam Marokkaans visserijbeleid.
Hoe duurzaam kan een visserijbeleid zijn in een bezet gebied waar de mensenrechten structureel worden geschonden?

Toch pleit Spanje voor de integratie van zee-en milieubeleid bij het EU debat over de hervorming van de visserij morgen, 25 februari, terwijl het Spaanse congres de illegale overeenkomst met Marokko gisteren niet heeft willen afkeuren.

illegale vis

2010-02-23T00:10:00.010+01:00

De Europese Unie betaald meer dan €40 miljoen op jaarbasis om Europese reders te laten vissen voor de kust van Marokko. Zo is dat afgesproken in de EU-Marokko Visserij overeenkomst. Die visserijovereenkomst zegt niets over het gebied waar het geldig is. En dat is listig want volgens Marokko hoort de Westelijke Sahara bij Marokko maar geen enkel Europees land erkent de Marokkaanse bezetting van de Westelijke Sahara. Toch vissen Europese schepen veel en graag op de rijke visgronden voor de West-Saharaanse kust. Is die Europese visserij illegaal? Dat is de vraag. Volgens het internationaal recht is het wel mogelijk om er te vissen op voorwaarde dat de rechtmatige eigenaren van de visgronden delen in de opbrengst. Maar dat is niet het geval; het zijn alleen de Marokkaanse bezetters die profiteren van de Europese visvangst.

Op 2 februari 2010 werd de jaarlijkse bijeenkomst ter bespreking van de Visserij overeenkomst gehouden in Rabat in het zonnige Marokko. Bij die bespreking kwam deze problematiek rond de Marokkaanse bezetting van de Westelijke Sahara niet ter tafel. Toch zijn er belangrijke ontwikkelingen die besproken moeten worden.

De juridische dienst van het Europees Parlement heeft namelijk een advies geschreven over de problematiek rond de Saharaanse vis. En in dat advies wordt de rechtmatigheid van de visserijovereenkomst in twijfel getrokken zolang het West-Saharaanse volk geen voordeel heeft van de overeenkomst. Het advies is om de visserijovereenkomst tussen Europa en Marokko op te schorten of meteen aan te passen om te voorkomen dat schepen onder een Europese vlag illegaal de West-Saharaanse wateren bevissen.

Het advies van de juridische dienst is opgesteld op verzoek van het Europees Parlement naar aanleiding van het uitroepen door de West-Saharaanse regering van een Exclusieve Economische Zone van 200 zeemijlen om het bezit van de natuurlijke rijkdommen te beschermen. Het gaat daarbij niet alleen om vis maar ook om olie.
Vandaag 23 februari staat bij de Visserij Commissie van het Europees Parlement deze zaak op de agenda tussen 10.00 en 12.30 uur.

De laatste ontwikkelingen zullen zeker gevolgd kunnen worden via www.fishelsewhere.eu

Scoops in Noord en Zuid

2010-02-17T21:42:00.007+01:00

Op 13 januari is rustigjes aangekondigd dat Aminatou Haidar nog weer eens een prijs gaat ontvangen, een Spaanse ditmaal, het is om precies te zijn de Jovellanos ‘Verzets en vrijheid prijs’ van de Regering van het Vorstendom Asturië en de regering van de Balearen. De plechtige ceremonie zal plaatsvinden op 5 april op het mooie eiland Majorca. De prijs bedraagt 40.000 euro.

Op 25 februari zal bij de Linköpings universitet in Zweden Dana Cordell een proefschrift verdedigen met de titel "The Story of Phosphorus: Sustainability implications of global phosphorus scarcity for food security". Uit deze studie blijkt dat een duurzame strategie ten aanzien van het Saharaanse goud nog veel belangrijker is dan iedereen al dacht.

De afgelopen week

2010-02-13T18:22:00.008+01:00

Minister van der Laan is terug uit Marokko en hij is ontevreden met de manier waarop Marokko niet meewerkt aan de uitzetting van ongewenste Marokkanen: "Sommige onderwerpen moeten wel heel vaak besproken worden. Hier willen we echt vooruitgang zien. Dat kan allemaal wel sneller. We kunnen niet oneindig blijven praten. Zo ingewikkeld is dit niet". PvdA-minister van der Laan heeft verder gesproken over het geld-verkeer met Marokko, de beruchte Arabische namenlijst, godsdienstvrijheid en vrouwenrechten. Wat dat laatste betreft moet Nederland een mensenrechtenverdrag met Marokko sluiten, volgens Ikram Chiddi van de MVVN.

Van der Laan vertelde desgevraagd dat in Nederland het Arabisch voor Marokkanen op school is afgeschaft en dat het beslist niet terug komt. Verder wil de Marokkaanse minister voor Marokkanen in het buitenland, Ameur, over een half jaar Nederland bezoeken maar als er tegen die tijd niets is gebeurd is hij niet welkom.

Een Marokkaans aanbod om in Nederland te komen helpen met het regeren van Marokkaanse onderdanen heeft van der Laan afgewezen. Er was ook deze week een incident met hysterische Marokkanen in een ziekenhuis. Bij een vorig incident bleek een dader minderbegaafd volgens zijn zus: "Hij heeft een wajong uitkering en zijn IQ is maar 60."

Op Radio 5 was er een vraaggesprek met Herman Obdeijn door Nuweira Youskine en Hassnae Bouazza over de Westelijke Sahara. Dit was de aankondiging: "Historicus en Marokko-deskundige Herman Obdeijn zet uiteen waar de pijnpunten rond de Westelijke Sahara liggen en wat mogelijke oplossingen zijn."
Obdeijn bleek het eens te zijn met de opvatting van de mislukte VN-onderhandelaar Peter van Walsum dat in het geval van de Westelijke Sahara het internationaal recht gemakshalve moet wijken voor het recht van de sterkste. Uit zijn verhaal bleek dat Obdeijn, net als de Marokkaanse regering, Algerije beschouwd als tegenstander van Marokko in de Westelijke Sahara. Obdeijn blijkt daarmee een deskundige Marokko-naprater.

Verder hebben HRW en ACHR zorgen over de rechten van Belliraj.
Bij Souss online staat een stuk over Chakib Khayari. En het Nederlands Dagblad bericht over het oppakken van een groep Christenen in Marokko.

Benefiet voor Boujemaa

2010-02-06T14:51:00.002+01:00

Op zaterdag 13 februari organiseren de “vrienden van Boujemaa uit Nederland” (Imeddukar n Boujemaa zi Hollanda) een benefiet concert ter ondersteuning van Boujemaa. Verschillende Nederlandse en Belgische artiesten zullen tijdens deze avond optreden. Wij hopen dat u aanwezig zult zijn om zo uw steun aan Boujemaa te laten zien.

van: Boujemaa.com

Persbericht Amnesty International

2010-01-31T21:22:00.004+01:00

Amnesty-groep Epe zet zich in voor Chekib El-Khiari

De werkgroep van Amnesty International gemeente Epe gaat zich de komende tijd extra inzetten voor de vrijlating van de Marokkaanse gewetensgevangene Chekib El-Khiari.
El-Khiari is de oprichter van een mensenrechtenorganisatie, die o.a. campagne voert tegen de drugshandel in het noorden van Marokko. Op 17 februari 2009 moest hij zich op het politiebureau melden, volgens het staatspersbureau vanwege zijn uitspraken over betrokkenheid van hoge ambtenaren bij drugshandel en corruptie. De volgende dag werd zijn huis doorzocht en werden zijn computer en documenten in beslag genomen. Chekib El-Khiari zit een gevangenisstraf van drie jaar uit vanwege het ondermijnen of beledigen van openbare instellingen, voor het openen van een bankrekening in het buitenland en het overmaken van geld zonder de juiste vergunning. Amnesty International beschouwt hem als gewetensgevangene die vastzit vanwege kritiek op de Marokkaanse autoriteiten, en eist zijn onmiddellijke en onvoorwaardelijke vrijlating.
De werkgroep heeft uw steun nodig om Chekib El-Khiari vrij te krijgen en vraagt u om ook een schrijfkaart te ondertekenen en te versturen. U kunt hiervoor naar de schrijfmiddag komen op maandag 8 februari van 14.00-16.30 uur in de bibliotheek van Epe. Een lid van de werkgroep is dan aanwezig voor informatie. U kunt de kaarten ook afhalen bij de bibliotheken en Wereldwinkels in Epe en Vaassen en bij diverse kerken in Epe en Vaassen.
De Amnesty werkgroep voert in februari ook actie voor Kang Gun, een Zuid-Koreaans staatsburger die in maart 2005 naar Noord-Korea werd ontvoerd en mogelijk werd gemarteld.
Schrijven helpt niet altijd, niet schrijven helpt nooit

Natuurlijk kunt u ook kiezen voor een schrijfabonnement, waarbij u de kaarten maandelijks, tegen kostprijs, toegestuurd krijgt. Hiervoor kunt u contact opnemen met Dolly Sahanaja, tel.nr. 0578-620388. E-mailadres: dolly.sahanaja@hotmail.com.
Inlichtingen over het werk van Amnesty International en de werkgroep kunt u verkrijgen bij Hanneke Molenaar, tel. 0578-627926, e-mailadres: hanneke.molenaar@gmail.com
Of kijk op de website van de werkgroep: www.epe.amnesty.nl

Nederlands nieuws: Molukken, Wilders, van der Laan

2010-01-18T12:39:00.019+01:00

In Culemborg is de noodverordening opgeheven en in plaats daarvan een samenscholingsverbod ingesteld voor de komende zes maanden. Dit alles wegens slaande ruzie tussen Marokkanen en Molukkers die al lange tijd gaande is.

De ruzie tussen Marokkanen en Molukkers in Culemborg was al een tijdje gaande voordat die tijdens oud en nieuwjaar weer oplaaide.
Er zijn al langer klachten over Marokkaanse jongeren in Culemborg, zoals over het slopen van een lijkwagen in 2005. Het is een schrijnend voorbeeld van wangedrag dat terugkeert in de verhalen; waarschijnlijk omdat de daders niet zijn gepakt en er nooit excuses voor zijn gemaakt.

Over Molukse jongeren zijn doorgaans niet veel klachten meer. Dat was anders toen de Molukse guerilla in Nederland was uitgebroken na het bezoek van Suharto in 1970. Dat is nu verleden tijd. Korter geleden zijn de Zuid Molukken zelf het toneel geweest van uiterst trieste conflicten waarbij Islamitische milities een hoofdrol speelden.

Aan de andere kant is er de laatste tijd een overvloed aan incidenten met Marokkaanse jongeren in Nederland: het scooterongeluk waarbij een voetganger is doodgereden waarna ziekenhuis personeel werd bedreigd; in een ander geval werd ziekenhuispersoneel gedwongen tot een reanimatiepoging; en is er gedonder in Zaltbommel.

Het web gonst van discussie. De Arabist Hans Jansen zegt dat het wangedrag de Islamistische manier is om andersdenkenden te bekeren, wat heftig wordt bestreden door bloggers als Peter Breedveld. Bij Amazightv staat een filmpje waarin de Marokkaanse handen worden schoongewassen. Het mediafenomeen Wilders bleef lang stil want heeft het heel druk met zijn proces maar wilde dan toch naar Culemborg; en daar is hij niet welkom.
Onder Molukkers is het in Culemborg ook niet gezellig.
Het is ijzig in Nederland en allemaal niet zo grappig.

De verantwoordelijke minister van der Laan gaat op 2 februari naar Culemborg. De PvdA minister van integratie gaat daarna, van 7 tot 11 februari, naar Marokko. Naar de Molukken gaat hij niet.

Gevangen Aminatu ereburger

2010-01-16T13:02:00.017+01:00

De Italiaanse gemeente Sesto Fiorentino heeft een zusterstad in het Saharaanse plaatsje Mahbes. Vorig jaar heeft Zahra Ramdán, (foto) bestuurslid van de Nationale Unie van Saharaanse vrouwen, in Sesto Fiorentino een plaquette onthuld ter gelegenheid van het 25-jarige verbond.
Afgelopen week heeft de gemeenteraad van Sesto Fiorentino met algemene stemmen besloten om Aminatu Haidar het ereburgerschap aan te bieden om uitdrukking te geven aan solidariteit met de Saharaanse die op vreedzame wijze het recht van haar volk op mensenrechten en zelfbeschikking verdedigd.

Aminatou Haidar is nu thuis in het door Marokko bezette Westelijke Sahara. Nadat zij in New York een prijs had opgehaald mocht zij van de hysterische Marokkaanse autoriteiten haar land niet meer in, wat pas veranderde na grote internationale druk. Maar nu is haar leven veranderd. Haar huis staat onder constante bewaking. Zij wordt voortdurend gevolgd waar zij ook gaat. Buitenlandse journalisten en sympathisanten worden tegengehouden, familie die haar wil bezoeken wordt lastig gevallen, bedreigd en soms mishandeld, familie en vrienden worden regelmatig wegens contacten met Aminatu opgepakt en vastgehouden.
Aminatu Haidar heeft een slechte gezondheid omdat ze lijdt aan bloedarmoede en een maagzweer. Ze komt de gevolgen van haar hongerstaking langzaam te boven. Tijdens haar verblijf in Spanje heeft ze goede medische verzorging gekregen en ze wil kunnen terugkeren om die behandeling af te maken omdat ze denkt dat ze geen goede verzorging kan krijgen in Marokko en de bezette Westelijke Sahara. Maar veel bewegingsvrijheid heeft zij als Saharaanse niet, ook al zit ze niet in de gevangenis.

Update 27-1-10:
* Aminatu is ondertussen naar Spanje gereist. In een gesprek met de krant “La Provincia” verklaard ze dat de toestand in haar land verslechterd.
* Op Amazigh.nl, een uitstekende nederlandstalige Berbersite, staat een uitgebreide Riffijnse discussie over de hongerstaking van Aminatu en de Westelijke Sahara.

Saharaanse herder vermoord

2010-01-12T14:12:00.005+01:00

De heer Mahjoub Mbarek Amaidane, Saharaans burger oorspronkelijk afkomstig uit El Aaiun, Westelijke Sahara, is woensdag 6 januari 2010 in de ochtend overleden, kort na een aanhouding door de Marokkaanse politie waarbij zijn identiteit werd vastgesteld. Na de controle is Amaidane verder gereden. Na enige tijd werd de auto van Amaidane achtervolgd door een busje van de gendarmerie en werd door schoten tot stoppen gedwongen. Mahjoub Mbarek Amaidane heeft zijn auto aan de kant gezet en is met de handen omhoog uitgestapt. Daarna is hij verpletterd onder zijn auto toen die kantelde omdat de voor- en achterbanden kapot werden geschoten. De wagen stond op de rand van de weg naast een soort greppel.
De heer Mahjoub Mbarek Amaidane was een gerespecteerd burger. Na bijna 30 jaar in de Phosbucraa mijnen gewerkt te hebben woonde hij voor 2 jaar in de woestijn bij Tan Tan, waar hij zijn kudde geiten en kamelen hoedde. Hij was de vader van 12 kinderen en was op zijn laatste reis vergezeld door zijn zoon van 14 jaar die nog steeds wordt behandeld voor zijn verwondingen in het ziekenhuis in Tan Tan, waar hij streng wordt bewaakt door de politie, zonder dat de familie toestemming krijgt hem te bezoeken.
Er is een klacht ingediend door de familie die vraagt om een onderzoek naar de omstandigheden rond de dood van de heer Amaidane met het doel dat de schuldigen worden gestraft. Maar gezien de aard van de Marokkaanse gendarmerie heeft men weinig hoop op een fatsoenlijke behandeling van de klacht.

Mahjoub Mbarek Amaidane is de oom van de marathonloper Salah Hmtou Amaidane die in Frankrijk politiek asiel heeft gekregen.

bron: Amis du Peuple du Sahara Occidental

Autonomie in Marokko, ook niet leuk voor de Rif

2010-01-09T13:12:00.008+01:00

Marokko wil niet alleen de Westelijke Sahara helemaal in bezit krijgen maar wil het bovendien als legitiem bezit erkend zien door de internationale gemeenschap. Dat is een hele lastige opgave. Want nu, na ruim dertig jaar wordt de Marokkaanse bezetting nog steeds niet erkend. Bovendien heeft Marokko niet het hele gebied in handen maar ongeveer viervijfde van het gebied. Het vijfde deel dat wordt gecontroleerd door het Polisario zal Marokko alleen met grof militair geweld kunnen inlijven, en het is alles behalve zeker dat zo'n militaire operatie ook zal slagen want het Polisario is geen onbeduidende tegenstander. Bovendien is er een vredesmissie van de Verenigde Naties in het gebied aanwezig om toezicht te houden op de wapenstilstand. De gewelddadige verovering van het resterende gebied is dus voorlopig uitgesloten als mogelijkheid om de Westelijke Sahara volledig in bezit te nemen en de wereld voor een voldongen feit te stellen. Wat kan Marokko dan nog?

Men kan het via diplomatieke weg proberen. Maar de vredesonderhandelingen die via de Verenigde Naties lopen bieden ook geen uitzicht op Marokkaanse heerschappij over het gebied. Want in de onderhandelingen is afgesproken dat er een referendum moet worden gehouden. Hassan II, de vorige koning van Marokko geloofde daar nog wel in maar Mohammed VI ziet er niets in. Dat is begrijpelijk want een mogelijke uitkomst van de volksraadpleging is onafhankelijkheid. Mohammed VI wil dat woord niet horen, laat staan dat hij het als keuze voor een volksraadpleging kan aanvaarden.
Welke weg staat er dan nog open? Tijdrekken. Marokko hoeft niets te doen want er worden geen sancties ingesteld wegens de schending van de grenzen, en heeft de tijd. De aandacht wordt gericht op andere zaken, bijvoorbeeld van culturele of godsdienstige aard, en men hoopt dat het Saharaanse probleem ooit vanzelf verdwijnt. Dat is de laatste jaren een geslaagde taktiek gebleken maar na het Haidar echec is gebleken dat het verzwijgen uiteindelijk ook niet werkt want door Haidar's actie is de druk om uit de impasse te raken steeds groter geworden. Dat komt ook door de Spaanse onderzoeksrechter Garzon die weer bezig is met een onderzoek naar de beschuldiging van volkerenmoord door Marokko. Dat onderzoek kan het gemis goedmaken van de Marokkaanse verzoenings en waarheidscommissie die zich niet met de Westelijke Sahara bezig heeft gehouden.
De militaire bezetting en de bewaking en het onderhoud van de 2500 kilometer lange muur dwars door de Westelijke Sahara blijft enorm veel geld kosten. Hoewel de Marokkaanse bevolking timide blijft is het gezag van de koning toch niet zo heel stevig. Van oudsher zijn er gebieden waar geen belasting wordt geïnd, ook in de Rif. In de binnenlandse politiek wordt het steeds lastiger om uit te leggen waarom zoveel geld en moeite aan de Westelijke Sahara wordt besteed. In de verschillende regio's is men jaloers op de voorkeursbehandeling die Marokkanen, en Marokko-freundliche Saharanen, in de Westelijke Sahara krijgen.

Er is een nieuw Marokkaans plan om de diefstal van de Westelijke Sahara wit te wassen. Het is een initiatief waarbij de regio's worden gereorganiseerd. Mohammed VI heeft een kabinetswijziging doorgevoerd en een commissie ingesteld voor de decentralisatie van zijn land. In dit initiatief wordt de Westelijke Sahara beschouwd als een Marokkaanse regio, wat het niet is. In de nieuwe decentrale organisatie van de regio's wordt opnieuw autonomie voorgesteld aan alle regio's. Het is vooral bedoeld als oplossing van het Sahara-conflict.

Het oude Marokkaanse voorstel aan de Westelijke Sahara om autonomie te verlenen was niet veel meer dan een taktiek om de vredesonderhandelingen onder leiding van de VN te vertragen. Als voorstel aan het Polisario was het kansloos, maar de suggestie van toegevendheid die in het autonomie-voorstel ligt besloten had wel enig effect in het buitenland.

De Marokkaanse uitleg dat de Westelijke Sahara net zo Marokkaans is als de Rif of de Souss-regio is heel brutaal. Daarom moet de Marokkaanse propaganda machine op volle toeren werken. Het liedje van de autonomie moet vaak en hard worden gedraaid. Bij Souss-online is een voorbeeld daarvan in de Nederlandse taal te lezen.

Maar het is de vraag of het regionale streven voor meer autonomie, zoals onder andere in de Rif, gebaat is met de gelijkgestelling met de internationale strijd voor een rechtmatige oplossing van het conflict om de Westelijke Sahara. Het regionale streven van de Berbers heeft een etnische grondslag terwijl het conflict om de Westelijke Sahara in de grond een volkenrechtelijke zaak is. Het gaat daar om internationale grenzen en niet om culturele verschillen zoals bij de Berbers.
Het artikel bij Soussonline wijst op een koers waarbij de regionalisering in Marokko wordt ingezet om in buurland Algerije de roep om autonomie en etnische onrust aan te wakkeren. Dat is grensoverschrijdend in meerdere opzichten.

Marokko wil met het autonomie-plan de souvereiniteit over de Westelijke Sahara erkend krijgen terwijl juist die souvereiniteit de inzet is van het conflict.

Regionalisering is een witwas-poging om onrechtmatige landroof internationaal erkend te krijgen waarbij nu de etnische kaart wordt gespeeld. De geschiedenis leert dat zoiets niet zonder gevaren is.

Autonomie in Marokko, leuk voor de Rif

2010-01-04T16:42:00.005+01:00

Mohammed de Zesde, de leider der gelovigen en Koning van Marokko is op de televisie geweest. Hij heeft gesproken over de Westelijke Sahara. Hij heeft een alternatief voor het referendum over de toekomst voor de Westelijke Sahara. Dat referendum is een onderdeel van het vredesvoorstel dat samen met de Verenigde Naties is opgesteld. Mohammed's eigen voorstel is het oude bekende autonomie-voorstel dat hij gewoon nog weer eens heeft voorgesteld. Hij deed dat in een rede voor de hele natie op televisie afgelopen zondag. Zijne Majesteit heeft aangekondigd een commissie in te stellen die het Noord-Afrikaanse land moet gaan decentraliseren.
In de Rif zal men er blij mee zijn.
Het Polisario zag en ziet niets in het voorstel maar klaagt over schendingen van het bestand door de Marokkanen. Het Polisario doet ook een beroep op Spanje om werk te maken van het referendum.

De zeven van Casablanca

2009-12-31T15:24:00.006+01:00

Drie van de Saharaanse mensenrechtenactivisten die vastzitten in de gevangenis van Sale, ten noorden van Rabat sinds 8 oktober 2009 zijn woensdag voor de onderzoeksrechter van de militaire rechtbank in Rabat gebracht.

De drie zijn Dahane Brahim, voorzitter van ASVDH, Ali Salem Tamek, vice-voorzitter van CODESA en Saleh Labihi voorzitter van het Saharaans forum ter bescherming van de Jeugd.

Drie andere gevangenen zullen donderdag voor dezelfde rechter worden gebracht. Het betreft Dagje Lachgar, lid van het Uitvoerend Bureau van ASVDH, Ahmad Nassiri, lid van de raad van de coördinatie van ASVDH, en Yahdih Ettarouzi, een verdediger van de mensenrechten.

Ondertussen is het zevende lid van de aangehouden groep, Rachid Sghaer, op maandag voor de onderzoeksrechter gebracht.

Het gaat hier om Saharaanse burgers die voor een militair tribunaal zijn gebracht. Dat is bizar. Het verschil met een burgerlijke rechtbank is dat de militaire de doodstraf kan opleggen. De beschuldiging luidt hoogverraad en daar kan inderdaad de doodstraf voor worden gegeven. Zij worden vervolgd omdat zij een bezoek hebben gebracht aan de Saharaanse vluchtelingenkampen in Algerije.

De Casablanca 7 - Support Group zoekt leden.

Aminatou thuis; gefrusteerd Marokko gewelddadig

2009-12-21T11:25:00.004+01:00

Ainatou Haidar moest ruim een maand een hongerstaking houden om naar haar eigen huis te mogen gaan. De poging van Marokko om haar te verbannen is mislukt. De frustratie bij de Marokkaanse bezettingsmacht over haar thuiskomst uit zich door geweld. Daarvan zijn een aantal Spaanse waarnemers het slachtoffer geworden. Bijeenkomsten van Spaanse journalisten met Saharanen worden verhinderd of afgebroken. In een vraaggesprek zegt Aminatou dat haar huis onder constante bewaking staat.

Aminatou Haidar naar huis!

2009-12-17T23:13:00.013+01:00

Vanavond komt het bericht dat er een akkoord is bereikt en dat Aminatou Haidar naar huis kan. Ze zou geen paspoort nodig hebben of excuses moeten maken aan de Marokkaanse Koning volgens Carmelo Ramirez. Ze is ondertussen terug en Franse bemiddeling zou een rol hebben gespeeld, en wellicht ook ontwikkelingen bij de Veiligheidsraad. Secretaris Generaal Ban Ki-moon is in ieder geval opgelucht.

Dit is een triomf voor het internationale recht, de mensenrechten, de internationale justitie en de zaak van de bewoners van de Westelijke Sahara" verklaarde ze volgens De Morgen.

Volgens het NRC Handelsblad heeft Aminatou nu op het immigratieformulier ingevuld dat zij "in Marokko was gearriveerd”.
Volgens het Weblog Madrid van Rop Zoutberg is men in Spanje aangeslagen door de eigen onmacht die bij dit probleem zou zijn gebleken.